ناتموم؛

حاضرم بعضی از ماه های سال حذف بشه [ بجز کل تابستون ] و به روزهای اردیبهشت اضافه بشه.

اینجا برام« آخیش، هیچ جا خونه‌ی خود آدم نمیشه»عه.

چطوریه اینترنت معمولی به امنیت ملی آسیب میزنه ولی اینترنت پرو نه !؟

روز گذشته در پلتفرم کاریابی جاب‌ویژن حدود ۳۲۰ هزار درخواست کار ثبت شد! این تعداد درخواست کار در یک روز تمامی رکوردها را شکست و عملا نشان دهنده به راه افتادنِ سونامیِ بیکاری در ایران است. 💬Avash @kafiha

اینکه می‌گویند قطعی اینترنت «روزانه ۵۰ میلیون دلار» ضرر دارد، یک مغلطه است؛ این عدد فقط نوک کوه یخِ خسارت‌هاست. ضرر واقعی در نابودی کسب‌وکارهاست، خصوصاً کسب‌وکارهای کوچک و استارتاپ‌هایی که شکل‌گیری‌شان سال‌ها زمان و هزینه برده. با هر قطعی، بخشی از این اکوسیستم از بین می‌رود. از آن بدتر، این خسارت متوقف نمی‌شود؛ وقتی درآمد افراد قطع شود، اثرش به کل اقتصاد سرایت می‌کند و یک زنجیره از رکود ایجاد می‌شود. بنابراین مسئله «۵۰ میلیون دلار در روز» نیست؛ واقعیت این است که قطعی اینترنت، در مقیاس میلیاردها دلار به اقتصاد کشور ضربه می‌زند. 💬hiddify @kafiha

الان اونجام که محمود درویش گفته: "‏احساس می‌کنم مدّتی‌ست که با چیزی بیش از توانم درگیر بوده‌ام." @kafiha

راستش نمی‌دونم این چیزی که می‌خوام بگم خوبه یا بد، ولی من از اینترنت واسه وصل بودن به دنیای آزاد استفاده می‌کردم. همه‌ی ویدیوها خارجی بودن. یعنی هرچقدر که توی ایران خفقان و اتفاقات ناگوار بود، من از تیک‌تاک و یوتیوب استفاده می‌کردم برای این‌که ببینم در یک جهان عادی زندگی چطوریه، دغدغه‌ی بقیه‌ی آدم‌ها چیه، چطور روزشون رو می‌گذرونن، چه نگرانی‌هایی دارن یا در حال حاضر چه چیزهایی رو دنبال می‌کنن. گاهی اوقات از تفاوت دغدغه‌ها خنده‌م می‌گرفت ولی همین چیزها باعث می‌شد به زندگی امیدوار بشم. دیدن آدم‌هایی که توی یک قاره‌ی دیگه هستن باعث می‌شد فکر کنم که خب حالا زندگی اون‌قدر هم بد نیست و امیدی هست؛ به دنیا امیدی هست. بعدش خودم انگیزه می‌گرفتم که کاری کنم زندگیم کمی به اون حالت نزدیک بشه. فکر می‌کردم راهی هست که من هم بتونم اون طوری زندگی کنم؛ یا در این‌جا، یا جای دیگه. حتی نمی‌دونم این روش، روش سالم و عقلانی‌ای بود یا نه. ولی جواب می‌داد! توی این مدت که اینترنت نیست، دیگه اون دنیای آزاد و جالب رو نمی‌تونم ببینم و واقعا بیشتر از هر زمان دیگه‌ای حس زندانی بودن دارم. تنها چیزی که دارم می‌بینم همین زندگی‌ای هست که این‌جا دارم؛ همین چیز نصفه و نیمه‌. دوست ندارم این‌طوری بمونه. کاش یک روزی برسه که مجبور نباشم این کار رو بکنم.

حالم بده و هرکاریم میکنم واسه بهتر شدنش، بهتر نمیشه، انگار یه سنگ تو گلومه، انگار مغزم در فشاره، انگار جسمم در عذابه. چرا تموم نمیشه این کابوس؟

چرا حرفی از وصل شدن اینترنت نیست؟ اینترنت فقط حق کسی که کارش با نت بوده نیست که دارن فقط به یه سریا اینترنت پرو میدن.اینترنت حق پدربزرگیه که تنها سرگرمیش پیام دادن به نوه‌هاش بوده، حق جوونی هست که عاشق ولاگ دیدن بوده، حق ادمیه که ازش پول در میاورده، حق همه‌س، همه! احمقای کثیف.

به گمانم راهی برای نجات نیست، در کثافت غرق شده‌ایم، فراخوان اعتراض نجاتمان که نداد، عزیزانمان را هم گرفت؛ فکر میکنم شاید فراخوان خودکشی پاسخ خوبی به بی عدالتی و زندگی حال حاضر باشد. بیایید همه باهم بمیریم :)

کاش یه گوسفند بودم تو سوییس تا آدم تو ایران.

مقدس ترین جنگ و جدل برای دانشمندها هست که باعث بهبود وضعیت دنیا میشه. و کثیف ترین نوع جنگ و جدل واسه سیاستمدارها هست که دنیا رو با سیاست به کثافت میکشن.

خیلی احمقانه و تفکر کودن وار هست که میفرمایند اینترنت رو واسه امنیت قطع کردن، بعد از اونور میگن اینترنت پرو میتونید بخرید. خودتون میفهمید چی میگید یا خر تشریف دارید؟ (البته ببخشید بلانسبت خر)

مایل به ادامه زندگی نیستم؛ باید چیکار کنم؟

از آدم‌های فیک بدم میاد. دو روها، شیرین‌زبون‌های ظاهری و خودنماها؛ اونایی که به ظاهر پر به نظر میان اما از درون خالی‌ان، همه‌چیزشون ظاهره و هیچ عمقی ندارن. برام مهم نیست کسی چقدر چشم‌گیر به نظر میاد، مهم اینه که وقتی هیچ منفعتی در کار نیست با بقیه چطور رفتار می‌کنه. من آدم‌های واقعی رو می‌خوام؛ ساده، متواضع، و شاید یه‌کم دست‌وپاچلفتی، اما واقعی؛ و از همه مهم‌تر، صادق از عمق وجود.

غم_بهارنارنج_تاب آوری_اردیبهشت

من معنی زندگی رو گم کردم و نمیدونم زندگی نرمال چه شکلیه. ذهنم فقط تلاش برای بقا رو به خاطر داره، به راستی که زندگی معمولی چه شکلیه؟

بهاری که باید مرا بخنداند، هنوز خیلی از من دور است. نیما یوشیج

تاب آوری روز نمیدونم چندم در حال ته‌چین درست کردن و گوش دادن به این پادکست و اشک ریختن؛ ته‌چین با طعم اشک.

مگه ما چقدر جوونیم که این همه باید منتظر بمونیم ایران درست بشه.