Pantea’s Dump🧺🐇

بعضی از دوره‌های رشد ما اون‌قدر گیج‌کننده‌ان که حتی متوجه نمی‌شیم داریم رشد می‌کنیم. ممکنه عصبانی باشیم، پرخاشگر بشیم، مدام گریه کنیم و از کوره در بریم، یا حتی احساس افسردگی کنیم… در واقع، ما داریم تغییر می‌کنیم؛ داریم از نظر روحی و درونی، تبدیل به آدم بزرگ‌تری نسبت به قبل می‌شیم. هر وقت رشد می‌کنیم، معمولا خود این رشد رو هم با تمام وجود حس می‌کنیم؛ درست مثل یه دونه‌ی کوچیک که وقتی می‌خواد از پوسته‌ش بیرون بیاد و تبدیل به یه گیاه بشه، باید سنگینی و فشار خاک رو روی خودش تحمل کنه. خیلی وقت‌ها این حس اصلا خوشایند نیست. اما چیزی که از همه بیشتر اذیتمون می‌کنه، اینه که نمی‌دونیم دقیقا چه اتفاقی داره می‌افته. اون دوره‌های طولانی‌ای که انگار یه چیزی درونمون منتظره، نفسش رو حبس کرده و نمی‌دونه قدم بعدی باید چی باشه، در نهایت تبدیل می‌شن به همون دوره‌هایی که بعدها دلمون براشون تنگ می‌شه. چون دقیقا توی همین دوره‌هاست که می‌فهمیم داریم برای مرحله‌ی بعدی زندگی‌مون آماده می‌شیم؛ و احتمالا قراره یه بخش تازه و عمیق‌تر از شخصیت‌مون خودش رو نشون بده.