سَـمفونـےِ مَهتـآب '

توی این سکوت، من و تو فقط دو تا سایه‌ایم. بدون مرز، بدون اسم، بدون هیچ نشونه‌ای از اون چیزی که بودیم. گاهی فکر می‌کنم اگه یه روز روشن بشه، دیگه هیچکدوم رو نمی‌بینیم. شاید به خاطر همینه که تاریکی رو بیشتر از روشنایی دوست دارم... توی این تاریکی، نیازی به حرف زدن نیست. کافیه باشی. کافیه بدونم یه جایی، توی همین سیاهی، یه سایه آشنا هست. نه برای نجات دادن، نه برای کامل کردن. فقط برای بودن. شاید این آخرین باری باشه که توی خیالم جایی داری. شاید فردا صبح که روشن بشه، اثری از تو نمونه. ولی امشب... امشب تاریکی مال ماست. همون‌قدر سرد، همون‌قدر بی‌پایان، همون‌قدر بی‌نیاز از توضیح. و من توی همین سکوت، با همین سایه‌ی آشنا، آرامم. نه به خاطر اینکه هستی. به خاطر اینکه توی تاریکی، نیازی نیست باشی تا حست کنم. ولی گاهی... توی عمیق‌ترین لایه‌های این سیاهی، یه چیز مبهم می‌گه این فقط یه خیال نیست. یه چیز توی ناخودآگاهم هنوز به دنباله راهیه که به تو برسه. انگار روح من، توی یه زندگی دیگه، توی یه بعد دیگه، هنوز مال توئه... و این تاریکی فقط یه بهانه‌ست برای اینکه انکارش نکنم.

گذشت، همان رود خاموشی است که بی‌هیچ بازگشتی جریان دارد؛ با خود همه‌چیز را می‌برد و جز حسرتی محو در کنج دل باقی نمی‌گذارد.

و من، در میان این سکوت سنگین، تنها صدای زمان را می‌شنوم که آرام، اما بی‌امان می‌گوید همه‌چیز، در گذر است.