قصه‌گویِ ویندریا.

آن شَب، غم آرام‌تر از همیشه در هوای شهر نفس می‌کشید... چِنان آرام که هیچ دِلی از حضورش خبر نداشت. نه صدایی داشت وَ نه ردّ پایی. خورشید، دور از نگاهِ زمین، آخرین ذَره‌های روشنایی را در آغوشِ آسمان جا گذاشته بود و سِتاره‌ها، یکی پس از دیگری، دَر سکوت، آن پهنه‌ی تاریک را روشن می‌کردند. وَ شهر، در انتظارِ فردایی بود که بارِ دیگر، شاهدِ این زیبایی باشد.

_باناشِناس_

این سه تا:)

وای چه باحال بود:)

دیگه بسههه.. این کم کاریا باید جبران بشه.🤝

واقعا بخاطر اینکه امروزهم نشد چیزی بنویسم زیادی ناراحتم:)

روز قلم‌ رو به تمام کسانی که می‌نویسند، چه داستان و چه ژورنال احساسات و یا حتی خاطرات، تبریک میگم.✍️

چقدر این حرف خوشحالم کرد🫠✨ خیلی ممنونم:))))✨✨✨✨

امروز قرارت با سه کلمه دیگه بنویسم:)🤝

یکی از پیام‌های اخیر چنل رو + این پیام فور کنید چنلتون تا ازتون پست فور کنم و نظرم رو راجع به چنلتون بگم🥥☁️🐩

پرایوت فور نشه

نظری که میدم شخصی‌عه ناراحت نشید لطفا🩶

📮فور‌ کنید بزارمتون فولدر جذب بگیرید.💌

این دیلی تک خطیاش حرف دل خیلیاست، حتما اینجارو داشته باشید.☕️🍪

آن شَب، شهر مهمانِ سکوتی عمیق بود و در آن حال‌وهوا، مهِ آبی خود را بر شانه‌های شهر انداخته بود. سِتاره‌ها، از لابه‌لای ابرها، با اشتیاقی خاموش چشم به گل‌ها دوخته بودند؛ اشتیاقی که هَر لحظه درخششِ آنها را پُررنگ‌تر می‌کرد. وَ گل‌ها، بی‌آنکه کسی ببیند، عطرشان را به شهرِ فرو رفته در سکوت هِدیه می‌دادند. گویی جهان، بَرای چند لحظه، تصمیم گرفته بود فقط زیبا باشد.

_با ناشِناس_

با سه تایِ بعدی یه چیزی نوشتم:))

کتاب جدید:🌚✨

چقدر سخت گذشتتتتت.. (اغراق خیلی خیلی زیاد)

گاهی فکر می‌کنم آدم‌ها شبیه قسطنطنیه‌اند، پر از تاریخ، پر از جنگ و پر از خاطره.. و به گمانم این حَقیقت است. بعضی‌هَم به مازیار لرستانی می‌مانند، با وجود تمام قضاوت ها محکم ایستاده و ادامه می‌دهند. اما؛فارغ از تمام تفاوت ها.. دَر بعضی شَب‌ها، تمام سهمِ تسکینِ دنیا، فقط یک قاشق شربت استامینوفن است؛ نه برای درمانِ درد، فقط برای اینکه تبِ خاطره‌ها کمی پایین بیاید.

_با ناشِناس_

این یکم از قبلیا طولانی‌تر شد امیدوارم حوصله سربر نباشه براتون:))🤝