قصه‌گویِ ویندریا.

دوستان هنرمند، این چنلو از دست ندین هااا:)

یه دو نفر بیان رند شه هان؟

احساس میکنم زیادی دارم خسته کننده مینویسم:))

آن شَب، غم آرام‌تر از همیشه در هوای شهر نفس می‌کشید... چِنان آرام که هیچ دِلی از حضورش خبر نداشت. نه صدایی داشت وَ نه ردّ پایی. خورشید، دور از نگاهِ زمین، آخرین ذَره‌های روشنایی را در آغوشِ آسمان جا گذاشته بود و سِتاره‌ها، یکی پس از دیگری، دَر سکوت، آن پهنه‌ی تاریک را روشن می‌کردند. وَ شهر، در انتظارِ فردایی بود که بارِ دیگر، شاهدِ این زیبایی باشد.

_باناشِناس_

این سه تا:)

وای چه باحال بود:)

دیگه بسههه.. این کم کاریا باید جبران بشه.🤝

واقعا بخاطر اینکه امروزهم نشد چیزی بنویسم زیادی ناراحتم:)

روز قلم‌ رو به تمام کسانی که می‌نویسند، چه داستان و چه ژورنال احساسات و یا حتی خاطرات، تبریک میگم.✍️

چقدر این حرف خوشحالم کرد🫠✨ خیلی ممنونم:))))✨✨✨✨

امروز قرارت با سه کلمه دیگه بنویسم:)🤝

یکی از پیام‌های اخیر چنل رو + این پیام فور کنید چنلتون تا ازتون پست فور کنم و نظرم رو راجع به چنلتون بگم🥥☁️🐩

پرایوت فور نشه

نظری که میدم شخصی‌عه ناراحت نشید لطفا🩶

📮فور‌ کنید بزارمتون فولدر جذب بگیرید.💌

این دیلی تک خطیاش حرف دل خیلیاست، حتما اینجارو داشته باشید.☕️🍪

آن شَب، شهر مهمانِ سکوتی عمیق بود و در آن حال‌وهوا، مهِ آبی خود را بر شانه‌های شهر انداخته بود. سِتاره‌ها، از لابه‌لای ابرها، با اشتیاقی خاموش چشم به گل‌ها دوخته بودند؛ اشتیاقی که هَر لحظه درخششِ آنها را پُررنگ‌تر می‌کرد. وَ گل‌ها، بی‌آنکه کسی ببیند، عطرشان را به شهرِ فرو رفته در سکوت هِدیه می‌دادند. گویی جهان، بَرای چند لحظه، تصمیم گرفته بود فقط زیبا باشد.

_با ناشِناس_

با سه تایِ بعدی یه چیزی نوشتم:))