my soul...

بهمن تموم شد، ولی زمان توی دی‌ماه متوقف شده.

ما قراره با این غم چیکار کنیم؟

اُمید . صبر . تنها کلمه این روزا

عجب نسل دلگیری بودیم… نسلی که توی این شرایط، یاد گرفت نگرانی رو قایم کنه پشت یه «خوبم». وقتی اوضاع اون‌جوری شد که نباید می‌شد، وقتی خبرها سنگین‌تر از دل‌هامون بود، وقتی آینده شبیه یه مهِ غلیظ شد و هیچ‌کس مطمئن نبود فردا چه شکلیه… ما باز هم ساکت موندیم. ادامه دادیم. درس خوندیم. کار کردیم. لبخند زدیم. ولی تهِ دلمون یه خستگی قدیمی ریشه زد. ما نسلی شدیم که قبل از خوشحال شدن، حسابِ خراب شدنشو می‌کنه. قبل از امید داشتن، خودشو آماده‌ی ناامیدی می‌کنه. تو این شرایط… آدم یه‌جوری دلگیر میشه که حتی نمی‌تونه توضیح بده چرا. فقط یه بغض مبهمه که نه کامل می‌ترکه نه کامل آروم میشه. بعضی وقتا غمِ این نسل، فقط از اتفاقا نیست. از اینه که مجبور شدیم همیشه قوی‌تر از سن‌مون باشیم. و این… آدمو خسته می‌کنه. خیلی خسته.

خورشید به ماه گفت :جایمان را عوض کنیم ؟ ماه گفت :آیا می توانی طاقت بیاری برای کسانی که شب ها گریه می کنند ؟ خورشید گفت : آیا تو میتوانی افکار کسانی راتحمل کنی که برای گریه کردن منتظر شب می مانند ؟؟

بعضی وقتا با خودم حرف می‌زنم و جفتمون گریه می‌کنیم.

وضعیتی که این چهل روز گذروندیم ،دقیقا با جمله ی شاهرخ مسکوب توصیف میشه : گفت نمردیم و چه چیزها دیدیم گفتم ای کاش مرده بودیم و نمی دیدیم..

آیا چنین دنیای وحشتناکی جهنم هم داره؟

فاموتیدینه میخوریم برای اسید معدمون ملاتونینه میخوریم واسه اینکه شب راحت بگیریم بخوابیم آسنترا میخوریم واسه غمگینی و افسردگیامون پرانوله میخوریم واسه تپش قلبمون اینا قرص نیستنا اینا خلاصه ای از نسل ماهاس...

با نسلی طرفید که می‌گن ” تهش مرگه دیگه“

عزیز من، تو در روزگاری زندگی میکنی که دوام آوردن کار بزرگیست! دوام آوردنت را کوچک نشمار

نه بابا دلمون گرفته یعنی چی دیگ ؟ ما این روزا روحمون هم داره درد میکشه . چه برسه به دل..

به قول تتلو : این جمعه ها غروبش بده وسط این شهر غم دیده ...

و دیوانه خواهد کرد مارا،درد این دوران ...

‏آدم‌ها قوی نیستن، مجبورن.