Cabin 13

Yeah that's right cus he's MR. PERFECT!

این اپیزود سوپرنچرال که دارم میبینم انقدر من و آنیتاست که خنده‌م بند نمیاد

I hope so

حیف دیگه خیلی وقته وبتون و مانهوا نمیخونم

یه خانومه‌ای تو اینستا بهم گفت وایب کرکترای wind breaker میدم و من خیلی خوشحال شدم و همزمان دلم برای وبتونش تنگ شد.

The loneliness and the grief, he's always going to be my sign.

حدود پنج شش سال از اولین باری که Remember Me رو دیدم می‌گذره و من هر چه می‌گذره بیش از پیش خودم رو نزدیک به تایلر هاوکینز می‌بینم و باهاش هم‌ذات‌پنداری می‌کنم. مواجه شدن باهاش مثل دیدن خودم توی دنیایی دیگه می‌مونه.

-

شبیه پسر بچه هایی که کار بد میکنن وایمیسن کنار هم

شبیه پسربچه‌های گی‌ایم (هستیم)

خانومه تو مترو وقتی حواسمون نبود ازمون عکس گرفت و گفت کنار هم قشنگیم!

الان متوجه شدم آرتیست/بندی تحت عنوان cabin 13 وجود داره

به نظر من، شما باید با این احساس آزاردهنده و تلخی که بهتون می‌گه زندگی روزمره‌تون ارزش پست کردن نداره مبارزه کنید و خود روزمره‌تون باشید. اصلاً لازم نیست برای محتوا جایی برید یا صحنه‌ای رو بچینید که ازش عکس بگیرید. خودتون رو هم با اونهایی که عکس‌های ژورنالی می‌گیرن و هر روز یه‌جان مقایسه نکنید. روزمره باشید، خودتون باشید، تکراری باشید. خصوصاً تکراری! تکراری بودن عالیه. من عاشق تکرارم. تکرار حتی کلمهٔ قشنگیه. تازه زندگی هم تکراریه و دقیقاً به‌خاطر همین زیباست.

شبیه این بود که خودم ویلن خودم باشم

★ Cabin 13 سلام دوست قدیمی، حالت چطوره؟ ببخشید که انقدر کلیشه‌ای نامه‌م رو شروع میکنم. همش بخاطر اینه که خوب میدونم چقدر از کلیشه‌ها فراری هستی. خیلی جالبه، تمام مدتی که از خون توی رگ‌هات هم بهت نزدیک تر بودم؛ هرگز نفهمیدم چرا انقدر از کلیشه و گذشته‌ی تکراریت متنفری. بعد که یک قدم فاصله گرفتم، خوب متوجه شدم. تو هرگز نخواستی کسی بفهمه که من بزرگترین دشمنت بودم. همه‌ی زندگیت رو صرف این کردی که بهم ثابت کنی ارزشش رو داری، اما گذشته بهت یادآوری میکرد که اونقدر هم واسه‌ی اطرافیانت ارزشمند نبودی، حالا چطور عزیزم؟ هنوز همونجا گیر کردی؟ شاید باید یک قدم جلوتر بیام تا بالاخره یک جواب واسه خودت پیدا کنی، چون هیچوقت جوابی برای خودت نداشتی.

Generation with no future

"fury of the forgotten generation"