هَسْتیـشِناسی
رفتن به کانال در Telegram
جایی برای جستوجوی خویشتن💭 . . http://t.me/HidenChat_Bot?start=1822154589 ناشناس من . @hastishenasichallenge چالش ها 👆
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
298
مشترکین
-124 ساعت
-47 روز
-330 روز
آرشیو پست ها
Repost from Oh captain, my captain.
از همهی اتفاقات زندگیم فیلم و عکس میگیرم چون خیلی وقتها نمیتونم در همون لحظه از چیزی که در حال رخ دادن هست لذت ببرم. بعد وقتی فیلم و عکسها رو میبینم انگار خیالم راحت میشه که اگر اون لحظه نتونستم خوب همه چیز رو حس کنم، حالا یه بخشی از اون لحظهها یه جایی ثبت شده. حالا میتونم بشینم روی تختم و یه فیلم از چند سال پیش رو ببینم که حتی یادم نبود که توی زندگیم اتفاق افتاده. جالبه.
- Alaska, Alaska
اگر بیست نفر نوشتهت رو بخونن، یعنی بیست نفر نشستن و حرفی رو که از ذهن و قلبت اومده، شنیدن.
اگر پانزده نفر دوستش داشته باشن، یعنی پانزده نفر توی دنیای واقعی بهت گفتن: «این چیزی که گفتی رو دوست داشتم.»
ولی چون به عددهای بزرگ فضای مجازی عادت کردیم، دیگه بزرگی همین عددهای کوچیک رو نمیبینیم.
پشت هر ممبر، هر ویو و هر ریاکشن، یه آدمه؛ نه یه عدد.
برای همین من ترجیح میدم ده نفر توی کانالم باشن، ولی واقعاً اینجا باشن؛ آدمهایی که محتوای من براشون مهمه و واقعاً دوست دارن ببینن چی میذارم.
من عدد بزرگ نمیخوام؛ آدمهای واقعی میخوام.
آدمهایی که کمکم بشیم یه جمع کوچیک؛
یه قبیله که بودنِ هر آدم توش واقعاً معنی داشته باشه.
— هَسْتیـشِناسی
تو ممکنه هزاران تجربهی اشتباه داشته باشی
و همچنان هیچکدوم تو رو تبدیل به یک
آدمِ اشتباه نمیکنه.
— هَسْتیـشِناسی
Repost from Pantea’s Dump🧺🐇
همهچیز بالاخره یه جایی تموم میشه. معمولا وقتی دربارهی تموم شدن چیزها حرف میزنیم، بیشتر به این فکر میکنیم که ممکنه چیزهای خوب زندگیمون رو از دست بدیم؛ ولی برای من، یادآوری این که درد و رنج هم یه جایی تموم میشن، خیلی آرامشبخشه.
وقتی حالم خیلی بده و خیلی ناراحتم فقط این فکر کمی آرومم میکنه: اینکه مهم نیست این لحظه چقدر شدید و غیرقابلتحمل به نظر میاد، من قرار نیست برای همیشه همین احساس رو داشته باشم.
Repost from Oculophile
اگر از چشماتون داخل چنلتون پست کردید، این پیامو فوروارد کنید و اون عکسرو مشخص کنید تا بفرستم اینجا و برای چشماتون ذوق کنممم🌟
از اونجایی که دوستان هنرمندی دارم اگه نقاشی یا طراحی کردینم قبوله:)
Repost from اُتاقِآبی.
پرندگانی که در قفس به دنیا میآیند، پرواز را نوعی بیماری میدانند؛ و من، برای پرواز بر فراز طوفانهای تو، بالهایم را به شعلهها سپردم.
بگذار مرا سقوطکرده بنامند،
چه باک از فرو ریختن، وقتی اعماقِ این درهٔ تاریک، آرامتر از تمام اوجهای دروغین جهان است؟
