fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

‌𝚩'𝗋𝗈𝗈𝗄𝗅𝗒'𝚴

‌𝚩'𝗋𝗈𝗈𝗄𝗅𝗒'𝚴

رفتن به کانال در Telegram

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ Ꮤ𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖾𝗅𝖾ꤞ𝖺𝗇ꤍ𝖾 𝗆𝖾𝖾𝗍 𝗌𝛊𝗅𝖾𝗇ꤍ𝖾 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌˓ @M8sqbot ˒ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

نمایش بیشتر
کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
222
مشترکین
-324 ساعت
-177 روز
-2930 روز
آرشیو پست ها
میشه منم؟
20 نوامبر, 08:41

فور کنید تا یه عبارت کلاسیک وایبتون رو بگم.
20 نوامبر, 08:41

sticker.webp0.00 KB
20 نوامبر, 03:56

_
20 نوامبر, 03:56

به خاک نشسته؛
می‌گویند آدمیزاد به هر چیزی عادت می‌کند؛ به نبودن‌ها، خالی شدن صندلی‌ها، صداهایی که دیگر از اتاق کناری شنیده نمی‌شوند و حتی روزهایی که بدون حضور عزیزترین آدم‌های زندگی‌اش از راه می‌رسند. اما هیچ‌کس به زبان نمی‌آورد با آن قسمت از وجود آدم چه باید کرد که درست در لحظه‌ی رفتن عزیزانش، همراه آن‌ها از دست می‌رود. در فاصله‌ی تنها یک هفته، دو تکه از جهانم را از دست دادم. دو نام، حضور، دلیل برای آن‌که هنوز بتوانم به بعضی از روزها دل ببندم. گویی کسی بی‌آن‌که فرصتی برای آماده شدن بدهد، پشت سر هم دو ستون اصلی زندگی‌ام را از جا کنده باشد و حالا من مانده‌ام و سقفی که دیگر نمی‌دانم چطور باید زیر آوارش دوام بیاورم. این روزها بیشتر از همیشه به فرمانده فکر می‌کنم؛ به مردی که همیشه تصور می‌کردم حتی اگر تمام دنیا علیه‌اش لشکر بکشد، باز هم راهی برای ایستادن پیدا خواهد کرد. مردی که به عقب‌نشینی اعتقادی نداشت، شکست را به رسمیت نمی‌شناخت و حتی در تاریک‌ترین ساعات شب، با غروری ویران‌نشدنی به افق خیره می‌شد. اما حالا فرمانده‌ای را تصور می‌کنم که دیگر دستوری صادر نمی‌کند. نقشه‌های جنگ روی میزش خاک گرفته‌اند، تلفن‌های بی‌پاسخ در سکوت مانده‌اند و سربازانی که روزی منتظر فرمانش بودند، نمی‌دانند با این سکوت چه کنند. فرمانده، این‌بار نه در برابر دشمن، که در برابر اتفاقی زانو زده که هیچ ارتشی توان مقابله با آن را ندارد. به‌راستی سخت‌ترین بخش فقدان این است که اینکه جهان با تمام بی‌رحمی‌اش به حرکت ادامه می‌دهد. ساعت‌ها جلو می‌روند، آدم‌ها به کارهای روزمره‌شان می‌رسند، صبح از راه می‌رسد و شب دوباره از پنجره بالا می‌آید؛ درحالی‌که در گوشه‌ای از وجود تو، زمان درست همان‌جا متوقف شده است. درست در آخرین نقطه‌ای که هنوز همه‌چیز سر جایش بود. نمی‌دانم آدم چطور باید دو فقدان را در فاصله‌ی هفت روز به خاطر بسپارد و همچنان از خودش انتظار داشته باشد که مثل گذشته زندگی کند. نمی‌دانم چطور باید با جهانی کنار آمد که در یک هفته، دو بار معنای خانه را از آدم می‌گیرد. فقط می‌دانم این روزها دیگر شبیه فرمانده نیستم؛ بیشتر به بازمانده‌ی جنگی شباهت دارم که حتی پس از پایان نبرد هم صدای انفجارها را در سرش می‌شنود. شاید روزی دوباره از جا بلند شوم. شاید روزی بتوانم بدون آنکه سنگینی این نبودن‌ها را با خودم به همه‌جا ببرم، قدم بردارم. اما فعلا نمی‌خواهم وانمود کنم که چیزی عوض نشده است. چیزی در من تغییر کرده. چیزی که با هیچ مدال، هیچ پیروزی و هیچ فرمانی به جای اولش بازنمی‌گردد. و اگر کسی جویای فرمانده بشود، باید بگویم فرمانده هنوز زنده است؛ فقط دیگر آن مرد سابق نیست. او در آخرین سنگر خودش نشسته، به جای خالی عزیزانش خیره شده و برای نخستین‌بار در تمام عمرش نمی‌داند چگونه باید این جنگ را به پایان برساند.
20 نوامبر, 03:56

sticker.webp0.00 KB
20 نوامبر, 03:56

اگر اینجارو دوست دارید این پیامو فور کنید یکم انرژی بگیرم.😭☝️🏻
20 نوامبر, 03:01

sticker.webp0.00 KB
20 نوامبر, 03:01

موافقین بذاریم؟ کاراشو بکنم؟
20 نوامبر, 02:51

احوالتون اهالی؟ والا گفتیم اگر موافقین امروز یه پست داشته باشیم
20 نوامبر, 02:28

درود
20 نوامبر, 02:27

مخلصیم 🥂
19 نوامبر, 12:10

کناره لوکاس خوشگله؟
19 نوامبر, 12:04

پنج تا خوشگل میاد پیشمون رند شیم؟!
عدد بذارید فور بزنم چند ساعت بمونه
19 نوامبر, 12:04

شبه خوبی داشته باشید اهالی
18 نوامبر, 15:33
19 نوامبر, ~22:49

خودم یه فکری برای پسته جدید میکنم
18 نوامبر, 15:32
19 نوامبر, ~22:49

از اونجایی که همراهی نکردین
18 نوامبر, 15:31
19 نوامبر, ~22:49

مچکرم که همکاری کردین یه کا بشه
18 نوامبر, 13:45

sticker.webp0.00 KB
18 نوامبر, 13:19