ar
Feedback

لا تقع ضحية للمخادعين! تيليمتريو يكتشف ويُميّز هذه القنوات 👉 إذا كنت تريد رؤية العلامة، اشترك

‌𝚩'𝗋𝗈𝗈𝗄𝗅𝗒'𝚴

‌𝚩'𝗋𝗈𝗈𝗄𝗅𝗒'𝚴

الذهاب إلى القناة على Telegram

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ Ꮤ𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖾𝗅𝖾ꤞ𝖺𝗇ꤍ𝖾 𝗆𝖾𝖾𝗍 𝗌𝛊𝗅𝖾𝗇ꤍ𝖾 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌˓ @M8sqbot ˒ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

إظهار المزيد
لم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
222
المشتركون
-324 ساعات
-177 أيام
-2930 أيام
أرشيف المشاركات
میشه منم؟
20 نوفمبر, 08:41

فور کنید تا یه عبارت کلاسیک وایبتون رو بگم.
20 نوفمبر, 08:41

sticker.webp0.00 KB
20 نوفمبر, 03:56

_
20 نوفمبر, 03:56

به خاک نشسته؛
می‌گویند آدمیزاد به هر چیزی عادت می‌کند؛ به نبودن‌ها، خالی شدن صندلی‌ها، صداهایی که دیگر از اتاق کناری شنیده نمی‌شوند و حتی روزهایی که بدون حضور عزیزترین آدم‌های زندگی‌اش از راه می‌رسند. اما هیچ‌کس به زبان نمی‌آورد با آن قسمت از وجود آدم چه باید کرد که درست در لحظه‌ی رفتن عزیزانش، همراه آن‌ها از دست می‌رود. در فاصله‌ی تنها یک هفته، دو تکه از جهانم را از دست دادم. دو نام، حضور، دلیل برای آن‌که هنوز بتوانم به بعضی از روزها دل ببندم. گویی کسی بی‌آن‌که فرصتی برای آماده شدن بدهد، پشت سر هم دو ستون اصلی زندگی‌ام را از جا کنده باشد و حالا من مانده‌ام و سقفی که دیگر نمی‌دانم چطور باید زیر آوارش دوام بیاورم. این روزها بیشتر از همیشه به فرمانده فکر می‌کنم؛ به مردی که همیشه تصور می‌کردم حتی اگر تمام دنیا علیه‌اش لشکر بکشد، باز هم راهی برای ایستادن پیدا خواهد کرد. مردی که به عقب‌نشینی اعتقادی نداشت، شکست را به رسمیت نمی‌شناخت و حتی در تاریک‌ترین ساعات شب، با غروری ویران‌نشدنی به افق خیره می‌شد. اما حالا فرمانده‌ای را تصور می‌کنم که دیگر دستوری صادر نمی‌کند. نقشه‌های جنگ روی میزش خاک گرفته‌اند، تلفن‌های بی‌پاسخ در سکوت مانده‌اند و سربازانی که روزی منتظر فرمانش بودند، نمی‌دانند با این سکوت چه کنند. فرمانده، این‌بار نه در برابر دشمن، که در برابر اتفاقی زانو زده که هیچ ارتشی توان مقابله با آن را ندارد. به‌راستی سخت‌ترین بخش فقدان این است که اینکه جهان با تمام بی‌رحمی‌اش به حرکت ادامه می‌دهد. ساعت‌ها جلو می‌روند، آدم‌ها به کارهای روزمره‌شان می‌رسند، صبح از راه می‌رسد و شب دوباره از پنجره بالا می‌آید؛ درحالی‌که در گوشه‌ای از وجود تو، زمان درست همان‌جا متوقف شده است. درست در آخرین نقطه‌ای که هنوز همه‌چیز سر جایش بود. نمی‌دانم آدم چطور باید دو فقدان را در فاصله‌ی هفت روز به خاطر بسپارد و همچنان از خودش انتظار داشته باشد که مثل گذشته زندگی کند. نمی‌دانم چطور باید با جهانی کنار آمد که در یک هفته، دو بار معنای خانه را از آدم می‌گیرد. فقط می‌دانم این روزها دیگر شبیه فرمانده نیستم؛ بیشتر به بازمانده‌ی جنگی شباهت دارم که حتی پس از پایان نبرد هم صدای انفجارها را در سرش می‌شنود. شاید روزی دوباره از جا بلند شوم. شاید روزی بتوانم بدون آنکه سنگینی این نبودن‌ها را با خودم به همه‌جا ببرم، قدم بردارم. اما فعلا نمی‌خواهم وانمود کنم که چیزی عوض نشده است. چیزی در من تغییر کرده. چیزی که با هیچ مدال، هیچ پیروزی و هیچ فرمانی به جای اولش بازنمی‌گردد. و اگر کسی جویای فرمانده بشود، باید بگویم فرمانده هنوز زنده است؛ فقط دیگر آن مرد سابق نیست. او در آخرین سنگر خودش نشسته، به جای خالی عزیزانش خیره شده و برای نخستین‌بار در تمام عمرش نمی‌داند چگونه باید این جنگ را به پایان برساند.
20 نوفمبر, 03:56

sticker.webp0.00 KB
20 نوفمبر, 03:56

اگر اینجارو دوست دارید این پیامو فور کنید یکم انرژی بگیرم.😭☝️🏻
20 نوفمبر, 03:01

sticker.webp0.00 KB
20 نوفمبر, 03:01

موافقین بذاریم؟ کاراشو بکنم؟
20 نوفمبر, 02:51

احوالتون اهالی؟ والا گفتیم اگر موافقین امروز یه پست داشته باشیم
20 نوفمبر, 02:28

درود
20 نوفمبر, 02:27

مخلصیم 🥂
19 نوفمبر, 12:10

کناره لوکاس خوشگله؟
19 نوفمبر, 12:04

پنج تا خوشگل میاد پیشمون رند شیم؟!
عدد بذارید فور بزنم چند ساعت بمونه
19 نوفمبر, 12:04

شبه خوبی داشته باشید اهالی
18 نوفمبر, 15:33
19 نوفمبر, ~22:49

خودم یه فکری برای پسته جدید میکنم
18 نوفمبر, 15:32
19 نوفمبر, ~22:49

از اونجایی که همراهی نکردین
18 نوفمبر, 15:31
19 نوفمبر, ~22:49

مچکرم که همکاری کردین یه کا بشه
18 نوفمبر, 13:45

sticker.webp0.00 KB
18 نوفمبر, 13:19