یادداشت‌ها

بی‌درد هستی، انزوایم را نمی‌فهمی معنی "چیزی نیست"‌هایم را نمی‌فهمی آواز می‌خوانم برایت، مست می‌رقصی بغض نشسته در صدایم را نمی‌فهمی دلتنگتم دلتنگتم دلتنگتم دلتنگ! بدخُلقی و چون و چرایم را نمی‌فهمی؟ من سکه‌ی بودم که از دستِ تو افتادم تو کودکی هستی که جایم را نمی‌فهمی چون کوه در ظاهر قوی و در دلم آتش... با چشمِ ظاهربین ورایم را نمی‌فهمی! سهراب سوشیان

فریب مهربانی خوردم از گردون، ندانستم که در دل بشکند خاری که بیرون آرد از پایم -صائب تبریزی

منم گاهی از خودم همین را می‌پرسم آقای سوپرانو!

“این‌که برای خجالت‌زده نشدن کسی وانمود کنی چیزی را ندیدی، یکی از عمیق‌ترین و نادرترین درجات شعور است.”

زلزله بود یا من توهم زدم؟

گاهی به دنبال معنا، معنا را از دست می‌دهیم.

…

چه انتقام بزرگی که روزگار گرفت اداره جان مرا پشت میز کار گرفت -عفیف

Albert Camus once said: “The realization that life is absurd cannot be an end, but only a beginning.”

Okay, but why?

سال‌ها پیش وقتی به انباریِ خانه سر می‌زدم، ناگهان وسط آن‌همه وسایل یک دفترچه‌ پیدا کردم. یک نگاه اجمالی انداختم و می‌خواستم کنار بگذارمش که کنجکاوی‌ام گل کرد و به ورق زدن شروع کردم. صفحه‌های خالی را ورق زدم تا این‌که چشمم به دست‌خطی آشنا افتاد؛ دست‌خط پدرم بود و بازی‌های جام جهانی سال ۲۰۰۶ را منظم و با جزئیات یادداشت کرده بود. آن زمان ما در ایران زندگی می‌کردیم و من، پسربچه‌ی سه-چهار ساله‌یی بودم که غرق در دنیای کودکانه‌ی خودش بود. همین‌طور مشتاقانه ورق می‌زدم و هرچقدر جلو می‌رفتم لبخندم بیشتر میشد و ذوق می‌کردم. حالا سال‌های زیادی از آن اتفاق گذشته و پدرم هنوز هم بازی‌های فوتبال را با شوق و ذوق فراوان تماشا می‌کند. آن زمان طرفدار پروپاقرص تیم ملی فرانسه بود و حالا از بازی‌های مسی کیف می‌کند. وسط این‌همه اما، من با این سن و سالم نسبت به بازی‌های فوتبال خیلی بی‌تفاوت شده‌ام؛ نه این‌که شوق فوتبالی‌ام مُرده باشد، ولی دلم سمت دیدن زنده‌ی بازی‌ها نمی‌رود و فقط به دیدن نتیجه و های‌لایت بازی‌ها اکتفا می‌کنم. این حجم از دل‌مرده‌گی واقعا آزارم می‌دهد و ناراحت می‌شوم از این‌که بقیه هم‌سن‌هایم هنوز هم با شوق بازی‌ها را در هر تایمی که باشد تماشا می‌کنند، اما من بی‌تقاوت می‌خوابم و فردای بازی فقط نتیجه را نگاه می‌کنم. هرچقدر فکر می‌کنم حافظه‌ام یاری نمی‌کند که بدانم این روند بی‌میلی‌ام از کجا شروع شد و چی شد که این‌طوری شدم.

از اینجا که منم!

“من آدم نامتعادلی هستم؛ همیشه‌ی خدا یا زیاده‌روی کرده‌ام و یا کم گذاشته‌ام!”

https://gandomin.com/4658/ فصل‌نامهٔ گندمین در نخستین شمارهٔ خود، هفتاد خاطره از لحظه‌های مکتب دختران در افغانستان را ثبت کرده است؛ خاطراتی که نوشتن‌شان برای شماری اشک خوشحالی و برای برخی اشک ناراحتی به همراه داشت و یادآور ناتمام ماندن فصل رشد، بالنده‌گی و آگاهی بود. این هفتاد خاطره متعلق به یک نسل، یک دوره و یا منطقه‌ای خاص نیست؛ بلکه این فصل‌نامه، پیوند نسل‌ها و جغرافیای افغانستان است؛ از نسل دهه‌های ۳۰ و ۴۰ که راه مکتب را باز کردند تا نسل امروزی که در سال ۱۴۰۴ خورشیدی، با ممانعت‌ها، مکتب را پشت صفحات کمپیوتر و دنیای مجازی تعقیب می‌کنند. ناگفته نماند که ما این خاطرات را بدون صنف‌بندی و درجه‌بندی از نگاه قوت قلم و پخته‌گی، و تنها به‌منظور حمایت از قلم، صدا و خاطره‌های دختران و زنان، به نشر رسانده‌ایم.

مغزم اضافه‌وزن دارد!