در راه.

«هرکجا برگی هست، شور من می‌شکفد»

همیشه از نحوه‌ی دیدن بچه‌ها شگفت‌زده می‌شم. برادر کوچکم برام یک‌داستان تعریف کرد. گفت که یک‌بار در غذاش مورچه دیده بود و تصمیم گرفت تمام مورچه‌هارو به قتل برسونه. گفت بعدش عذاب وجدان گرفتم، پرسیدم چرا و گفت چون که دیدم دوتا مورچه اونی که کشته شده رو حمل می‌کردن، داشتن جنازه‌ش رو می‌بردن. شگفت زده می‌شم و باور نمی‌کنم دنیای رنگارنگ و پراز قصه‌ی بچه‌هارو.🐜🍄

عنصر جدیدی که از لذت ادبی کشف کردم «یهویی» بودنه. اینکه درحالی که از کنار یک‌کتابفروشی رد می‌شی همینطوری از سر کنجکاوی یک‌صفحه‌ رو باز کنی و جادوی زمان و مکان و ادبیات همه در یک لحظه در تو حل می‌شن، هیچ لذتی بالاتر از این نیست، همه‌چیز یک‌‌لحظه‌است، یک‌لحظه زیستن، یک لحظه دیدن کلمه‌های آشنا، یک لحظه خواندن یک داستان کوتاه که قرار نبوده اصلا خوانده بشه. یک لحظه بوییدن و لمس کردن تک‌تک اجزای اون کتاب و یک‌لحظه حس آشنایی انگار که‌دوست چندساله‌ت رو بعد از مدت‌ها در آغوش گرفتی.یک‌لحظه‌ی جادویی🌳🍎

چیزهایی هست که به عقل آدم می‌رسه، حتی به عقل آدم‌هایی که عقل ندارن. کرگدن، یونسکو

قرمز بودن درد داشت، یادم نبود نباید برای درخت‌های سوخته گریه کنم. چشم‌های مادربزرگ چسبیده بودند به‌هم. بازشان که کردم با نگاه گفت که نمی‌خواهد ببیند، دل‌شسته.آسمان‌خیلی وقت بود نمی‌بارید، ابرها را نشمار. آن‌روز که جنگل بوی جنگل می‌داد تمام شد، حالا بوی سوختگی و خون‌است.چشم‌های مادربزرگ را بستم. بهتر که نبیند.

به صورت‌های دور و برم نگاه کردم و می‌دانستم صورت خودم هم عین آن‌هاست. صورت‌هایی رنگ‌پریده، درهم، نگران، سردرگم.صورت‌هایی مانند گل‌هایی که از ریشه درشان آورده و توی گلدان چپانده باشند، رنگ‌هایی که زود محو می‌شدند. باید از آن شهر می‌رفتم. از غبار بپرس، جان فانته برگردان محمدرضا شکاری

بعضی وقت‌ها از حجم زیبایی‌ای که می‌بینم می‌خوام گریه کنم

همه ترسیده بودند، اما وحشتی حکم‌فرما نبود. اینجا و آنجا آدم‌هایی لبخند می‌زدند، آن‌ها آدم‌های شجاعی بودند. بسیار از خانه دور بودند، اما شهامتشان را با خود آورده بودند.آدم‌های سرسختی که از هیچ‌چیز نمی‌ترسیدند. از غبار بپرس، جان فانته برگردان محمدرضا شکاری

عاشق بچه‌هام، عاشق اینم وقتی نگام می‌کنن یواشکی یک‌چشمک بهشون بزنم یا زبونمو در بیارم و شکلک‌دربیارم. اونا هم‌یک‌ثانیه با ناباوری نگام می‌کنن و بعد می‌خندن و خجالت می‌کشن. 🍎🍎🍎🍎

«روزگاری‌ست که سودای بتان دین من است.»