بی‌جواب!

در وصف پدری که فرزندش را از دست داده بود، نوشت: «پدر، تو آرزو داشتی فرزندت لباس دامادی‌اش را به تن کند، اما سهمش از زندگی شد یک کفن سفید زیر خروارها خاک.»

یک ماه گذشت، یک ماهه انلاین نشدن یک ماه شد که صدای خنده هاشون نیست حتی دیگه گریه هم نمیکنن یک ماهه که دیگه نمیان خونه.

خانه ای که بوی خون میدهد؟ یا شایدم هم خونی که بوی خانه میدهد؟

سرشارِ خشم سراسرِ انتقام دادخواهیِ بی‌پایان حقِ لگدمال زخمِ عمومی عزایِ ملی خونِ ناحق دردِ مشترک مطالبهٔ عدالت یادِ ماندگار

‏جوان بودید، شور زندگی داشتید، پیر بودید، رویای آزادی داشتید، کودک بودید، پدر بودید، مادر بودید، گرسنه بودید، خسته بودید، امید داشتید، شریف بودید، شریف بودید، شریف بودید.

‏- چرا نمیای بریم بیرون +کار دارم - چه کاری؟ کارم :

خدایا شاید اگه من جات بودم نمیزاشتم اون شب چیزیشون بشه میزاشتم علی به ۲۰۷ مشکیش برسه میزاشتم سپهر لباس دامادیشو تن بزنه میزاشتم مانی برگرده پیش باباش میزاشتم سینا دوباره صبح بلندشه به کلاسش برسه نمیزاشتم یه دختر مغز باباشو کف خیابون ببینه میزاشتم عاشقا بجای بغل کردن جنازه عشقشون تن گرمشونو بغل کنن میزاشتم جوونا برن سر خونه زندگیشون نمیزاشتم سری بی گناه بالای دار بره نمیزاشتم به دخترامون تجاوز شه نمیزاشتم جنازه ای باشه که بخوان رحمشو دربیارن نمیزاشتم مزاری باشه که خانواده ها سرش برقصن خدایا اگه جات بودم اینهمه خانواده داغ دار نداشتیم :))))

غریبگی نکن نکن غریبگی پسرم اینجا ایران است و هر کجای خاک را بکنی دوستی، عزیزی، برادری بیرون می‌زند

گروس عبدالملکیان

فکر کن صبح پاشی بشنوی بگن: شنوندگان عزیز کشورمان ایران، پس از سال های زیاد عذاب توسط شیاطین جمهوری اسلامی، هم اینک در سحرگاه امروز توسط مردم با غیرت سرزمینمان آزاد شد، خورشید خوشبختی به کشورمان طلوع کرد.

دیگه "وطن" رو با "ت" بنویسید. تن‌های زیادی تو آغوشش جون دادن...

به یادِ عزیزِ از دست داده‌اش دائم زیرِ لب زمزمه می‌کرد: «چرا جهان بعد از مُردن تو، به آخر نرسید؟»

ما سَرو می‌کاریم و مرگ می‌درویم. ما همه جوان می‌میریم.

سیاوش‌خوانی - بهرام بیضایی

بابا وقتِ خدافظيه ولى به مامان چيزى نگو !(:

می‌نشینم و نگاه می‌کنم به روزهایی که گذشته‌اند، روزهایی که لبخندهایمان بی‌صدا زیر آوار درد دفن شده‌اند.