مکتوباتِ زن آقا...☫
رفتن به کانال در Telegram
زنآقا تعریف نیست؛ شهرتِ منه. و اینجا، حرفها مکتوب میشوند با چاشنیِ روزمره. http://t.me/HidenChat_Bot?start=5762677210
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
239
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-37 روز
-630 روز
آرشیو پست ها
Repost from N/a
اینکه در کمتر از یکسال ۳ تا آیت الله فوت کردن ینی این دنیا دیگه واقعا به درد نمیخوره
05 نوامبر, 17:58
06 نوامبر, ~03:29
دوایِ دردِ مرا هیچکس نمیفهمد؛
به جز کسی که شبِ جمعه کربلا رفته.
05 نوامبر, 17:38
از هرچه دارم چشم میپوشم اگر دنیا؛
یک شب مرا زانو به زانویِ تو بنشاند.
05 نوامبر, 17:17
Repost from N/a
بنظرم مهم نیست که قبلا با یکی چقدر صمیمی بودی، صمیمیتی که یبار از بین بره دیگه هیچوقت مثل قبل نمیشه.
04 نوامبر, 14:16
05 نوامبر, ~06:12
به خودم اومدم و دیدم داره ازم عکس میگیره. خندیدم. گفت: «چکااار میکنی مسخره؟» گفت: «هیچی، قشنگ داشتی فکر میکردی!»
بعد پرسید: «حالا به چی فکر میکنی که بیست دقیقهاس زل زدی به تختهی سفید؟»
گفتم: «هیچی بابا، خستهام.»
اما واقعیت این بود که داشتم به همهچی فکر میکردم. به بزرگسالی، به آینده، به اینهمه دویدن و تلاش کردن... به اینکه اصلاً بعد از اینهمه دویدن، قراره به جایی برسیم؟ یا فقط قراره از یه دغدغه عبور کنیم و به دغدغهی بعدی برسیم؟
به اینکه ارشد بخونم یا نه؟ برم سر کار؟ دنبال استخدامی باشم؟ ادامه بدم؟ از یه مسیر دیگه برم؟ اصلاً از کجا باید فهمید کدوم راه قراره آدم رو به جایی که میخواد برسونه؟
به مامان و بابا فکر میکردم؛ به اینکه انگار دارن یواشیواش پیر میشن و من تازه دارم بیشتر از همیشه متوجه گذر زمان میشم. به چینهایی که شاید قبلاً نمیدیدم، به خستگیهایی که بیشتر از قبل توی صورتشون میشینه و به این غصهی عجیبی که از فکر کردن به پیر شدنشون میاد توی دلم.
به محمد فکر میکردم؛ به شب و روزهایی که میخونه، مینویسه، تلاش میکنه و برای چیزی که میخواد، از خیلی چیزها میگذره. به اینکه چقدر دلم میخواد بشه! چقدر دلم میخواد به اون چیزی که توی سرشه برسه، همونجایی بایسته که لیاقتش رو داره و بالاخره خستگی اینهمه تلاش از تنش دربیاد.
به تمام چیزهایی فکر میکردم که دلم میخواد اتفاق بیفتن و تمام چیزهایی که از نشدنشون میترسم.
نمیدونم، شاید بزرگ شدن همین باشه؛ اینکه یه روز به خودت میای و میبینی دغدغههات دیگه فقط نمرهی امتحان و تموم شدن ترم نیست. حالا دلت برای پدر و مادرت میلرزه، نگران آیندهی خودتی، آرزوهای همسرت رو با تمام وجودت میخوای و برای رسیدن آدمهایی که دوستشون داری، بیشتر از رسیدن خودت ذوق داری.
و تو میمونی و کلی آرزو، کلی تردید، یه عالمه نگرانی و هزار راه نرفته...
گاهی فکر میکنم ما آدمبزرگها فقط داریم سعی میکنیم از پسِ زندگی بربیایم؛ با این امید که یک روز، بالاخره، همهچیز همونطور که دلمون میخواد، پیش بره.
۱۲آبانِ چهارصفرپنج
03 نوامبر, 11:54
آدمیزادِ بیلیاقت؛ تو که هر روز داری آسمون میبینی.چرا ازش عکس نمیگیری.
03 نوامبر, 06:22
+پاییز را باید در بویِ نارنگیهای تازه و سرخیِ شرمگینِ خرمالوها جستوجو کرد.
02 نوامبر, 15:23
تنها جایی که شاه جاوید بود؛ رو همین "جا نشیمنیِ"صندلی های دانشگاه بود.
02 نوامبر, 08:39
Repost from يك حامد عسكری معمولی
به سلام میگی درود ؟
به خدانگهدار بدرود؟
به فارسی میگی پارسی ؟
به تقدیر الهی میگی کارما و توی گردنت نقش فروهر داری وصفحه زمینه گوشیت تخت جمشید و کوروشه ؟
ولی از اون طرف
به قرار میگی دیت و به زمان میگی تایم؟
عجب ...
تصدق نمی خونه با هم که !!
تو دغدغه زبان فارسی و ایران رو نداری
تو نهایتش یک چسایی هستی.
چسایی؛ به ضم چ و سکون سین ، بر وزدن چشایی ترکیب انسانی پر از چوسی و رفتارهای ادایی را گویند.
01 نوامبر, 12:59
