‌ ‌ ‌ ‌ ‌ لـآڪامو‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌

_ می‌دونی هیونگ از قدیم گفتن مرد نباید اشک بریزه؛ وگرنه ضعیف جلوه می‌کنه، پس منم از یه جایی به بعد تصمیم گرفتم اشک‌هام‌ رو مدفون کنم توی سیاهچاله‌های چشم‌هام .. _ بازم می‌خوای به این حماقتت ادامه بدی؛ بچه؟ _ جایی رو ندارم که بهش پناه ببرم و سیلِ اشک‌های چندین و چند ساله‌ام رو روی شونه‌هاش بریزم .. _ اگه بگم هیونگ پناهت می‌شه؟ _ اونوقت منم می‌شم پناهنده‌ی ابدیش؛ که همیشه به آغوش گرم و امنش؛ دچاره!

ایان ♱

چه ظریف است این یادآوری که گاهی زندگی نه در فتحِ افق، که در بخارِ محوشونده‌ی یک فنجان قهوه، معنای ازدست‌رفته‌اش را پس می‌گیرد! شاید ما بیش از آنکه در انتظارِ معجزه باشیم، به آموختنِ زبانِ خاموشِ آن محتاجیم؛ زبانی که در شکفتنِ یک جوانه از دلِ سنگ، در بازگشتِ پرنده‌ای به آشیانه و در تابشِ کم‌رمقِ آفتاب بر شانه‌های خسته‌ی یک رهگذر جاری‌ست. مگر نه اینکه جهان، پیش از آنکه در هیئتِ حادثه‌ای تلخ بر ما آشکار شود، هزار بار در جزئیاتِ کوچکِ خویش دستِ دوستی دراز کرده است؟

نگاه کن! مگر معجزه چیست جز همین بخارِ محو و خسته‌ای که از گرده‌ی فنجانِ قهوه تا سقفِ دودگرفته‌ی اتاق سفر می‌کند؟ جز همین رقصِ بی‌قرارِ نور که روی حصیرِ رنگ‌ورفته‌ی دیوار، سایه‌بازی راه انداخته؟ یا صدایِ سیلیِ ملایمِ باران بر تنِ خسته‌ی شیشه که بدونِ اذن و اجازه، مهمانِ خلوتِ ترانه‌هایمان می‌شود؟ حتی آن سکوتِ عمیق و بلوری که میانِ واژه‌های یک اقرارِ نیمه‌کاره جا می‌ماند، خود تمامِ شعر است.

Rain