سانا

یادمه اون موقع ها که کلاس نویسندگی میرفتم یه روز میخواستیم توصیف کردن رو یادبگیریم و شاخ‌وبرگ بدیم قرار بر این شد از سخت ترین شروع کنیم مثلا شهر! چشمامو بستم واسه تمرین راحت‌تر! میخواستم بندر رو توصیف کنم و ببینم اگر شهر نبود به چی میتونستم تشبیهش کنم فکر کردم فکر کردم دیدم تو خیالاتم بندر یک انسانه! یک انسان فارغ از جنسیت نه زن بود برام نه مرد یه انسان شریف بود انسانیِ سبزه پوست،تنومند،شاد،پر از مهر،خنده رو،پر تلاش،صادق! از اون موقع ازش تو ذهنم دیگه یه شهر ساحلی و پرنور نبود، یه آدم امن بود پناه بود پناهگاه بود! وطن بود بندر برای من وطنه! جایی که هر چقدر ازش دور باشم،اسمش روحمو جلا میده... الان فکر اینکه اون انسان زخمی شده، دیگه مثل قبل نیست فکر اینکه اون پناهگاه آسیب زده قلبم رو چنگ میزنه...

میخوای نشون بدی جنوب جنگه میای عکس و فیلم از تفریحاتت تو بندر و هرمز و لاوان میذاری؟ عقل داری تو؟

بندر واسه یه ایران سینه سپر کرده.

تا چشم باز میکنه حجم زیادی غصه به سمت روونه میشه انگار مغزمو با دست گرفتن و فشار میدن ای کاش جنوب بودم.

جوانها پشت سر هم میمیرند اما انگار که اتفاقی نیوفتاده...

میبینی جوونامونو؟

من قربون رقصیدنت

امروز این لحظه رو شکار کردم! گیلاس ها رو زدن بهم گفتن نوش همکلاسی جدیدشون هم از این حرکت حیرت زده بود!

کاش میتونستم کار و گوشی و زندگی رو خاموش کنم.

یادمه چند سال پیش وقتی با تراپیستم صحبت میکردم میگفتم احساس میکنم زخمی که الان متوجهش هستم از خیلی قبل بوده پرسید چطور گفتم انگار این زخم بوده تا من متوجه شم و متعلق به من باشه انگار انتخابم کرده که صاحبش باشم مدتها بعد برام متنی که دیده بود جایی،برام خوند: "جراحتم قبل از من بود،به دنیا آمدم تا تن دارش کنم" حس میکنم یه سری غم‌ها برای همین رهامون نمیکنن چون ما واسشون تن شدیم و اونا جزئی از ما هستن...

یا مثلا صبح‌ها که بیدار میشدم برم سرکار،مامان هرچقدرم اصرار میکردم بخوابه گوش نمیکرد و واسم صبونه حاضر میکرد یا واسه صحبت های دخترونه اصلا لازم نبود هی صدای تق تق کیبورد گوشی بیاد همین بغل خواهرم مینشستم و حرف میزدیم یا داداشم لازم نبود هرچندماه یه بار که منو میبینه کل کارایی که کرده و خلاصه و تندتند بگه،اگر کنارم بود هرروز حرف میزد باهام خلاصه که هربار هر زنگ هر پیام درمورد اینکه جنوب جنگه ها! خانواده خوبن؟ یادم میندازه که من دورم من نیستم و نمیدونم قراره چه اتفاقاتی بیوفته یادم میاد مامان تاحالا صبح ها منو موقع حاضر شدن و سرکار رفتن ندیده یادم میاد خیلی اتفاقات افتاده و‌خواهرم نبوده که بغلش بشینم و بگم و خیلی چیزهای دیگه ک نمیدونم این همه سختی کشیدن ارزشش رو داره یا نه گوش هام از شنیدن خسته اس از اینکه تا چشم کار میکنه بدبختیه نیاز به قطع ارتباط موقت با همه دارم

این چند روز که اخبار جنوب و بندر رو میشنویم خیلی از کسایی که اطرافم هستن و میدونن اصالت من اونجاست،دائم پیگیر احوال خانواده از من شدن،زنگ و مسیج و دایرکت و به هرشکلی که میشد محبت شون رو نشون دادن و من به این آگاهم، اما از نظر روانی به شدت تو شرایط سختی هستم،از وقتی این اخبار رو شنبدم در حال بدتر شدنم که میدونم طبیعیه،به هرحال ریشه من اونجاست و من دورم ازش خواه ناخواه درد دوری رو حس میکنم گرچه خیلی سال میگذره از دور شدنم و هروقت بتونم میرم سر میزنم. اما جنگ ماجراش جداست وقتی حرف از جنگ میشه هرچقدر هم خانواده از من یچیزایی رو پنهون کنن من ممکنه از هرجایی باخبر بشم که سروصدا و انفجار خیلی هم دور نیست ازشون.. نمیدونم چطور درمورد احساساتم صحبت کنم،نمیدونم تجربه مشابه من رو داشتید یا نه به هرشکلی سعی میکنم خودمو سرگرم کنم نمیشه انگار ممکنه با دیدن غذایی که همکارم اورده سرکار و گفته مامانم حاضر کرده بغض کنم که چقدر حضورش لازمه این روزا! یا مثلا اگر خواهرم بود هربار که میومدم خونه لازم نبود تو سکوت یا صدای‌موزیک های تکراری غذا بپزم یا اونقدر سربه‌سرم میذاشت که نتونم یه استراحت خوب بعد این همه کار داشته باشم

منو میگه منو میگه

امروز بچه داشت گریه میکرد سعی میکردم آرومش کنم گفتم اصلا بیا بریم بیرون بازی کنیم میخواستم در و باز کنم با عجله دستمو بردم جلو خورد به در برگشت و از نصفه شکست بچه خیره به من بود و قیافه من که در حال درد کشیدن بودن بودم رو دید و بلند بلند شروع کررد به خندیدن یادش رفت چرا گریه میکرده:)))))))))

پسری که تو چنل دیلی دخترا عضو میشه۳۸بار کنسله

مسخره

دارم روانی میشم دوس دختر پیدا نمیکنم پیشنهاد میدم ولی خب جواب منفی میدن دارم رد میدمممم

واسه تو هم همین طوره سیسی😘