مخفیگاهِ آبیِ پری؛

وای ولی جدی ناراحتم Tame Impala آرتیست ترندی شده. دوست دارم یه سری آرتیست‌ها بمونن مال خودم و دوست‌جونیام.

این آهنگم گوش بدیم چون دقیقا یکم اکتبر ریلیز شده بود.

رسماً وارد ارای گوش کردن به girl in red شدیم.

ژان باتیست یک جنتلمن تمام‌عیار بود. عاشقش بودم.

Masterpiece.

حتی با این رام‌کام احمقانه هم گریه کردم. اما پاییز فصلِ این ژانر از فیلمه و پیشنهادش می‌کنم. مخصوصاً اگه با دوست صمیمیتون ببینین خیلی بامزه‌تره.

الان اونجای زندگی‌ام که خانوم هایده می‌گه: «دیگه دنیا واسه من تاریکه زندگی کوره‌رهی باریکه آخرِ قصه‌ی من نزدیکه این منم از همه‌جا وا مانده از همه مردم دنیا رانده رانده و خسته و تنها مانده»

بهتر از هرکسی می‌دانم که به این ترتیب فقط به خودم آسیب می‌رسانم و نه هیچ‌کس دیگر. اما باز هم اگر درمانی نمی‌پذیرم، از بدجنسی است. کبدم درد می‌کند؛ بسیار خوب، بگذار دردش از این هم بدتر شود!

- یادداشت‌های زیرزمینی، فئودور داستایفسکی

دارم از معده درد جون می‌دم پس چه‌کار کنم؟! - غذام رو غرق در فلفل قرمز کنم و با درد و لذت بخورم.

این‌دفعه آهنگ رو بدون توجه به لیریکش گذاشتم روی تکرار و فقط آوای بی‌نظیرش رو توی رگ‌هام حس کردم.

چه‌قدر عجیبه که دیگه نمی‌تونم مثل قبل افکار و احساساتم رو بنویسم. این‌که دیگه نتونی مثل قبل بنویسی شبیه اینه که بال‌هاتو چیده باشن، دیگه نتونی پرواز کنی و از دست هر آن‌چه که هست فرار کنی. قبلاً می‌تونستم چشم‌هام رو ببندم و خودکار رو حرکت بدم، حس کنم و جمله‌های منسجم پشت هم سوار بشن؛ الان انگار کلمات با زبون‌درازی از دستم لیز می‌خورن و همه‌جا پخش و پلا می‌شن تا "نوشتن" هم برام به کلکسیون "نشدن‌ها" اضافه بشه.

Awww.