Hayatemiy

استرس خریدن کانفیگ از ادم جدید <<<<<

‏روان انسان می‌تونه رنج‌های عظیمی رو تحمل‌کنه،اما چیزی که اون رو از پا در میاره، چرخه‌ی تکرار‌شونده‌ی « امیدهای واهی و ناامیدی‌های پی در پی» هست.

سمت خانوما به همه گوگل رسید؟

یه چیزی که در مورد Shrinking دوست دارم اینه که همه انگار بقیه رو با همه چیزهای خوب و بدش پذیرفتن و باهاش کنار اومدن و کسی معمولاً تلاش خاصی نمی‌کنه بگه این رفتارت بده و تغییرش بده. اکثر مواقع پذیرفتن که لیز فضولی می‌کنه تو کار دیگران یا برایان خودشیفته‌ست یا پاول اوپن‌آپ نمی‌کنه و مرزهای سفت و سخت الکی می‌ذاره. هر از گاهی سر یه اتفاقی بهشون می‌گن این رفتارت داره کار دستت می‌ده و بهتره عوضش کنی و همین. انگار فضا وجود داره خودت باشی و بدونی دوستات هستن اونجا برات. تصویرش از بزرگسالی رو دوست دارم. هیچ‌کس فامیل کسی نیست، یا دوستن یا همکارن یا همسایه‌ن و ... و اینکه اقلیت بودن رو مرکز سریال نمی‌کنه، مثلاً گی بودن؛ همه پیش هم هستن و پذیرفته شدن و به اندازه بقیه چیزها نرمالن. اینم دوست دارم که هر بار با اتفاقات ملو و آروم و روزمره شروع می‌شه و آخر اپیزود تو رو با یه سری سوال و غم و مسائل زندگی واقعی رها می‌کنه.

در حال تلاش برای زیستن✨🤍

هیچ چیز شبیه بهار نیست. بجز درخت‌ها و همین جوانه‌ها که راه خود را می‌روند. گفته بودند که جهان بی‌اعتناست. واقعا بی‌اعتناست. یا شاید می‌خواهد کمک کند، دلدادی بدهد، اینطور که سبز می‌شود یعنی تو هم سبز بمان. اما همان بهتر که جهان طبق درونیات ما عمل نمی‌کند وگرنه امسال و سال‌های قبل، هیچ درختی رشد نمی‌کرد و هیچ کفتری در جایی لانه نمی‌کرد و خورشید هم سر نمی‌رسید و ما را ول می‌کرد. اگر هر بار که دل من یا دل مردم می‌گرفت یا اگر هربار که در جایی ستمی می‌شد، برگ درختی _ فقط یک برگ _ خشک می‌شد، حالا هیچ جا حیاتی نمانده بود. پس همین بهتر که دنیا اعتنا نکند و برای بعدی‌ها بماند. #معین_دهاز @nabayad_m

قطع بودن اینترنت مثل بمب و موشکیه که بی‌امان داره به سر و تن و سقف خانه و روان و حیات و آینده‌ی مردم اصابت می‌کنه‌. رنج‌های جنگ رو داره عمیق‌تر و غلیظ‌تر می‌کنه. عده‌ای "سفید" شدن، یعنی به‌طور‌مخصوصی پناهگاه‌ دارن و سایرین رو بهش راه نمی‌دن تا زیر این بمب‌ها تلف بشن. واقعیت چیزی غیر از این نیست. هیچ اهمیت نمی‌دن چه بر سر ميليون‌ها نفر داره میاد. ربط دادن این فاجعه به "شرایط جنگی" حیرت‌آوره چون به‌هرحال ما در جهانی زندگی می‌کنیم جنگ زیاد داشته و داره. هیچکدوم ازطرف‌های همین جنگ اینترنت‌شون رو قطع نکردن، و همچنین در غزه و اوکراین و روسیه و لبنان هم قطع نشد. پیش‌تر هم نوشتم که ملتی هستیم بی‌نظیر با رنج‌های بی‌نظیر! @nabayad_m

ترسم که این زمانه دهد به فنا عمرهایِ ما ما آرزوی شدن‌هایِ چه چیزها که نکردیم و آن نشد... محمود درویش

روز اولی که کارت دوست داشتن رو برمی‌داری، می‌دونی که قراره همراهش کارت سوگ هم برداری. اما به خودت میای و می‌بینی کارت ناامیدی از سوگ هم دشوارتره و از رگ گردن نزدیک‌تر.

حالا من حس میکنم ارزش جنگیدن ندارم. یه مهره ی خاکستریم که از گوشه ی میز پرت میشه پایین و همه یادشون میره وجود داشته. کنار گذاشته میشم. مهم نیست چه کاری انجام داده باشم، مهم نیست کی بوده باشم. هیچوقت انتخاب نمیشم. هیچ وقت از زیر میز برداشته نمیشم. هیچوقت کسی نمیگه بمون.

صبح نوره امیده اما امید میتونه مارو نجات بده؟!

‏شهاب حسینی درست میگفت ‏آدم اگه خودش رو دوست داشته باشه دیگه اونموقع انجام بعضی کارا مثل دروغ گفتن، حسادت کردن، خیانت کردن، با هرکسی رابطه داشتن رو در شأن خودش نمیبینه. ‏به خودش میگه بابا حیف تو نیست؟ بیخیال

«‏دیروقت است. خسته‌ام. تنهایی مثل خالیِ ورم‌کرده و تاریک توی خمره‌ای سربسته اتاق را پُر کرده. خوابْ پناه‌گاهِ خوبی‌ست: خواب و فراموشی.» - روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب. | آن؛ نشسته ‌در بهمن.

چیزهایی هست که ازش غمگین می‌شیم. اما راجع بهش با کسی حرف نمی‌زنیم. توییت‌ش نمی‌کنیم. در موردش به تراپیست نمی‌گیم. اونا رو با دوستامون به اشتراک نمی‌گذاریم. و در نهایت فقط چال می‌شن.