"خونه

دلتنگِ یک‌ثانیه زندگیِ عادیمم.

نمیدونم چندمین‌باره که به مو میرسه، پاره هم میشه، هربارم گره‌ش میزنم. این نخِ پوسیده‌ای که مملو از گره‌هایِ ریز و درشته به‌طرز اسفناکی منو به زندگی وصل نگه داشته.

اُمیدتون چیه؟

مُردم واسش.

کم استرس و بدبختی داشتیم، استرس تموم شدن حجم کانفیگ هم به استرسام اضافه شد.

گفت: من طاقت دیدن حالت بد رو ندارم. اون غمِ زیر پوستت، اون فشارِ توی صدات. همشو حس می‌کنم و هر بار انگار یه چیزی تو دلم تیر می‌کشه. باور کن عصبانیتت اصلاً چیزی نیست که بخوام، اما از یه چیز بیشتر می‌ترسم؛ اون لحظه‌هایی که ساکت می‌شی. نه وقتی خسته‌ای و فقط حالِ حرف‌زدن نداری، نه. وقتی حرف‌هات تو گلوت گیر می‌کنن و تصمیم می‌گیری نگفتنشون رو انتخاب کنی؛ همون موقعه که دنیا روی سرم خراب میشه. دوست دارم بگی، هرچی هست. حتی اگه می‌دونم فرداش، یا حتی یک ساعت بعد، شاید کامل قبولش نداشته باشی. ترجیح میدم حرف‌هات مثل سیلی بخوره تو صورتم، بسوزه، اشکم رو دربیاره اما لااقل بدونم هنوز باهامی. فقط در رو روم نبند. نگو می‌خوای تنها باشی، وقتی می‌دونم اون تنهایی، از اون خوبا نیست.

عنوان این روزامو اگر بخوام بگم، فقط یک مشت الفاظ رکیکی‌عه که در شأن شما که هیچ، در شأن خودمم نمیبینم بیانشون کنم.

حتی نمیدونم دلتنگ چی‌اَم.

تازگیا آسمون دِل میبره.✨

آخرین دسته‌گلِ خشک‌شده.

احمقی دختر؟

تو یه زخمی رویِ قلبم.

-

به‌قولِ نسیم؛ خدا چی آفریده.

صدقه بدم چشمت نزنن.

الله‌اکبر

قبلا تو بودی زنگ‌ می‌زدم بهت و گریه می‌کردم می‌گفتم هیچی درست نمی‌شه دیگه. بعد تو می‌گفتی نه نه قول میدم درست می‌شه و درست می‌شد. الان دیگه نیستی بهت زنگ بزنم، جز مامانم و تو کلا بلد نیستم به کسی زنگ بزنم.

تو چشم‌ها جا میمونن، تو لبخند‌ها جا میمونن، تو مسیر‌ها جا میمونن، تو عکس‌ها جا میمونن، تو عطر‌ها جا میمونن، تو آغوش‌ها جا میمونن، تو دست‌ها جا میمونن. آدم‌ها تو خاطرات جا میمونن و ذره‌ذره غرق میشن.