من!

من اما از غرق شدن در تو که لحظه به لحظه در دایره‌ی زندگانیِ عجیب و محو من متمرکز می‌شوی می‌ترسم. آیا به راستی تو همانی؟! همان مهربانِ بی‌نظیر که دوستی با ضمایر ناشناخته‌ی مشتاق را خوب می‌داند؟! کاش فقط تو بمانی و نور و این نغمه‌ی بی پایان... __من

شب از شب‌های پاییزی‌ست از آن همدرد و با من مهربان شب‌های شک‌آور، ملول و خسته‌دل، گریان و طولانی شبی که در گمانم من که آیا بر شبم گرید، چنین همدرد، و یا بر بامدادم گرید، از من نیز پنهانی و اینک ـ خیره در من مهربان ـ بینم که دست سرد و خیس‌اش را چو بالشتی سیه زیر سرم ـ بالین سوداها ـ گذارد شب من این می‌گویم و دنباله دارد شب خموش و مهربان با من به‌کردار پرستاری سیه پوشیده پیشاپیش، دل برکنده از بیمار، نشسته درکنارم، اشک بارد شب من این می‌گویم و دنباله دارد شب __اخوان‌ ثالث

این کتاب رو خیلی دوست داشتم.💔👩‍🦯

‏«نخواهیم که قهرمان باشیم یا معصوم. کافی‌ست فقط آدم بدی نباشیم. کسی که بخواهد فرشته شود، تنها دیو خواهد شد» __سیمون دو بووار شاید این بهترین مثالی بود که در انتهای سخنرانیش می‌توانست از لابلای رمان‌هایش بزند. می‌گفت در بعضی جاها آنقدر سخت می‌شویم که می‌پوسیم و هرگز نمی‌رسیم. ‏به دعوت انجمن نویسندگان اروپایی در ۱۹۶۴ در پاریس، از توانایی ادبیات در جهان امروز پرسید که آیا ادبیات می‌تواند چیزی درخور به زندگی امروز ما اضافه کند؟ دو بووار پرسید با وجود متون تخصصی در هر حوزه‌ای از علوم انسانی، با وجود اخبار و سرگرمی‌ها «آیا جایی برای ادبیات مانده است» یکایک ما دارای ذائقه خاصی برای زندگی هستیم که هیچ کس دیگر نمی‌تواند آن را به تمامه دریابد، مگر در بیان و تشبیهی ادبی. ‏همین است که وقتی رمانی اصیل می‌خوانیم با یکی از شخصیت‌ها و یا خود نویسنده، همذات پنداری می‌کنیم. که ادبیات واقعی، درست در لحظه‌ای آغاز می‌شود که منِ خواننده، صدای دیگری را در پس کلمات رمان و یا شعر ناب می‌شنوم و با درک جدایی موقعیت‌های موجود، افق خود را به او نزدیک می‌کنم. ‏با این‌حال ساده‌لوحی است اگر کسی گمان کند می‌توان با خواندن یک کتاب به واقعیت احاطه یافت. «زیرا واقعیت امر ثابتی نیست و هیچ نویسنده‌ای هم قادر نیست آن را در تمامیت‌اش به ما نشان دهد. دنیای واقع، چرخش تجارب فردی یکایک انسان‌هاست که با هم می‌آمیزد و با این‌حال از هم جدا می‌ماند» ‏دو بووار می‌گوید؛ هر وقت بابا گوریو را می‌خوانم، می‌دانم که در پاریس دوره بالزاک گردش نمی‌کنم بلکه با پاریس ِبالزاک روبرو هستم، با دنیای بالزاک! «اما آنچه اهمیت دارد این‌ست که مجذوب دنیایی بشوم که با دنیای من تلاقی می‌کند و با این همه از دنیای من جداست؛ این‌ست اعجاز ادبیات» ‏کلید درک این گفته پروست همین‌جاست؛ که ادبیات محل تلاقی ذهنيت‌هاست! «زیرا من خود را ترک می‌کنم تا من ِکسی را که سخن می‌گوید بپذیرم، در عین این‌که من خودم می‌مانم» که کار ادبیات نمایش همین است که حقیقت دیگری، در یک آن، حقیقت من می‌شود ولی همواره در آخرین گام از من می‌گریزد. ‏می‌گوید ادبیات زنده می‌ماند اگر بتواند مخاطب را از تنگنای جدایی برگذرد. «از همین‌روست که باید از دلهره تنهایی و مرگ سخن بگوید زیرا اینها درست همان اموری هستند که ما را در فردیت خود محبوس می‌کنند. ما نیاز داریم که بدانیم و حس کنیم که این تجارب برای دیگر آدمیان هم پیش آمده است» ‏از این‌روست باید از شکست، از رسوایی، از مرگ سخن گفت: «نه برای آنکه خواننده را نومید کنیم، بلکه به عکس برای این‌که بتوانیم او را از نومیدی برهانیم» همان که بعدها در بانوی شکسته درباره امید از دست دادگان نوشت: «که در جایی سخت می‌شویم، در جایی دیگر می‌پوسیم و هرگز نمی‌رسیم» ‏و یا آن فراز در همه می‌میرند که: «اگر به اندازه کافی زندگی کنی خواهی دید که هر پیروزی به شکست تبدیل می‌شود» در همان بانوی شکسته نوشته بود که سرنوشت بشر همین‌گونه ابلهانه ادامه خواهد یافت و اگر غم‌انگیزتر نشود، سعادت‌آمیز هم نخواهد شد. تا بگوید «زندگی بی عشق، زیستن نیست» ‏در انتهای سخنرانیش می‌گوید ادبیات باید تاریک‌ترین و مبهم‌ترین سویه‌های وجود ما را روشن کند: «حفظ انسانی‌ترین حالات انسان در برابر سرکوب زندگی! بهم پیوند دادن حقایق جدا افتاده، در عین تقلیل ندادن حقیقت افراد. که اگر ادبیات چنین کند، هیچ چیز دیگر نمی‌تواند جای ادبیات را بگیرد»

می‌دانستم که هرگز نخواهم توانست دکور قدیمی را بشکافم و در آن رخنه کنم. همه‌ی آنچه را که از ورای میکروسکوپ‌ها و دوربین‌ها می‌دیدم، با چشم خودم می‌دیدم، اشیاء تا زمانی برای ما وجود داشت که آن‌ها را دیگر به حالتی رام و سربریز جا گرفته بود، حتی اگر به ماه می‌رفتیم و یا خود را به عمق اقیانوس‌ها می‌رساندیم، همچنان جایمان در دل دنیایی انسانی بود. اما واقعیت‌های اسرارآمیزی که حواس ما به آن‌ها پی نمی‌برد: نیروها، سیارات، مولکول‌ها، امواج، همه‌ و همه چیزی جز ورطه‌ی دهان بازکرده‌ای نبود که جهل ما به وجودش آورده بود و ما آن را زیر سرپوش کلمات پنهان می‌کردیم. هرگز طبیعت رازهای خود را برای ما افشا نمی‌کرد: راز و رمزی در کارش نبود، این ما بودیم که مسائل را اختراع می‌کردیم و بعد می‌کوشیدیم برایشان جوابی سرهم کنیم: و هرگز موفق نمی‌شدیم در ته قرع‌های خود چیزی جز افکار خودمان را کشف کنیم، افکاری که طی قرن‌ها می‌توانست تکثیر یابد، پیچیده شود، منظومه‌هایی هرچه گسترده‌تر و ظریف‌تر را بوجود آورد. و با این همه هرگز این افکار نمی‌توانست مرا از خودم رها کند. __همه می‌میرند⏳/ سیمون دوبوار

تماشای مگس‌ها و عنکبوت‌ها، به هم پیچیدن قورباغه‌ها و جنگ بی‌رحمانه‌ی سوسک‌ها را دوست داشتم، اما از همه‌ی این‌ها برایم جالب‌تر کشمکش یک انسان با خودش بود. __همه می‌میرند⏳/ سیمون دوبوار

یکی از راهبان زندیقی که سوزاندیمش، پیش از مردن به من گفت: تنها راه درست این است که آدمی بر طبق وجدان خودش عمل کند. اگر این گفته درست باشد، کوشش برای سلطه بر زمین کار بیهوده‌ای است، برای انسان‌ها هیچ‌کاری نمی‌شود کرد، زیرا نجاتشان فقط به دست خودشان است. __همه می‌میرند⏳/ سیمون دوبوار

گفتم:__دنیا: چه لغت راحتی! چه باک از جانفشانی‌های زمان حاضر: در آینده همه‌ی دنیا در دست ما خواهد بود. چه باک از آدم‌سوزی‌ها و کشتارها؟ دنیا جای دیگریست، همیشه جای دیگریست! و حال می‌بینم که هیچ‌جا نیست: فقط انسان‌ها وجود دارند. انسان‌هایی که برای همیشه دچار پراکندگی‌اند. __همه می‌میرند⏳/ سیمون دوبوار

انسان‌ها بیشتر می‌شدند، شهر‌ها بزرگتر می‌شد، مردم جنگل‌ها و باتلاق‌ها را به صورت کشتزارهای حاصلخیز درمی‌آوردند، ابزار‌های تازه‌ای اختراع می‌کردند، اما جنگ‌هایشان وحشیانه‌تر می‌شد، در کشتارها هزار هزار قربانی می‌شدند: انسان در همان حال که ساختن را یاد می‌گرفت، خراب کردن را هم می‌آموخت. انگار که خدایی سرسخت همه‌ی کوشش خود را صرف آن می‌کرد که میان زندگی و مرگ و میان رفاه و فقر توازنی بی‌مفهوم و تغییرناپذیر را حفظ کند. __همه می‌میرند⏳/ سیمون دوبوار

پس می‌خواست سرنوشتش را به دست خودش، به دست تازه‌کار و ناشی‌اش، بگیرد، اما مگر می‌شود زندگی را در گلخانه‌ای زندانی کرد تا بی‌خطر رشد کند؟ جای تنگ و خفه درخشش و عطرش را از آن می‌گیرد. __همه می‌میرند⏳/ سیمون دوبوار

من و همسالانم جوانی نکرده پیر می‌شویم. گفتم: آینده پاداش این مشقت‌ها را خواهد داد. گفت: سال‌هایی را که از دستمان رفته چه کسی به ما پس می‌دهد؟ __‏همه می‌میرند⏳/ سیمون دوبوار

خیلی نیرو، خیلی غرور و عشق می‌خواهد تا آدم باور کند که اعمال یک انسان اهمیتی دارد و زندگی بر مرگ پیروز می‌شود. __همه می‌میرند⏳/ سیمون دوبوار

هر چه زندگیتان پوچ‌تر و بی‌حاصل‌تر باشد، اضطراب از مرگ در شما بیشتر است. نیچه در دو عبارت کوتاه این ایده را بیان داشته است: «درست زندگی کن و به وقتش بمیر»؛ و زوربا در فیلم زوربای یونانی می‌گوید: «برای مرگ چیزی جز ویرانه به جا نگذار.» و سارتر در زندگی‌نامه‌اش گفته است: «من آرام و بی‌صدا به سوی انتهای زندگی می‌رفتم؛ مطمئن بودم از اینکه آخرین انفجار قلبم در آخرین صفحه کارم ثبت خواهد شد؛ و در آن موقع، مرگ فقط یک مردِ مرده را با خود می‌برد.» __اروین د.یالوم

و من یک روز آسایش می‌خواهم، یک روز مرخصی، یک روز که در آن هیچ بدن تازه‌ای روی هم انباشته نشود، یک روز که در آن هیچ رنج تازه‌ای بر رنج‌های پیشین افزوده نگردد — و من از تو می‌خواهم که آن را به من بدهی. و چطور می‌توانستم کمتر از این از تو بخواهم؟ این‌چنین اندک است. و چطور می‌توانستی کمتر از این به من بدهی؟ این‌چنین اندک است. حتی در جنگ‌ها هم روزهای آتش‌بس وجود دارد. برو و آتش‌بسی ترتیب بده. یک‌روز طرف خودت را متوقف کن. من یک آتش‌بس بیست‌وچهارساعته می‌خواهم، روزی که در آن هیچ تجاوزی رخ ندهد. -آندریا دورکین

__🎞Amélie

نمک🙂🤌