آتشی زیرِ خاکستر

تو انگار پیش از آن‌که به دنیا بیایی، در شعرها زندگی می‌کردی؛ فرقی نمی‌کند کدام شاعر، در کدام قرن، با کدام واژه‌ها از عشق نوشته باشد؛ من هر کتابی را که باز می‌کنم، انگار کسی سال‌ها پیش، تو را دیده و به زبان خودش سروده است. حالا می‌فهمم چرا شعرها هیچ‌وقت تمام نشدند؛ هر شاعر، تو را تا جایی شناخت که کلماتش اجازه می‌دادند.

آتشی زیرِ خاکستر