لبخند ابرها"

ویدیویی از پدر و مادر جاویدنام محمد جعفرپور دیدم. کاپشن پسرشان را بغل کرده بودند و فریاد می‌زدند. خواهرش می‌گفت پدرم هر روز گفته خدایا همان‌طور که پیراهن یوسف را رساندی، پیراهن محمد من هم برسان. ویدیو را چندبار پشت سرهم نگاه کردم. هربار بیشتر از بار قبل به خود لرزیدم و از خود بیزار شدم. ببخشید که سهم شما از محمد تنها کاپشن و بطری آبی شد که همان شب در جیبش بود. ببخشید که گاهی حواس‌مان پرت می‌شود. ببخشید که نمی‌توانیم هر ثانیه از آن‌ها حرف بزنیم. اصلا مگر حرف زدن ما تاثیری هم دارد؟ ببخشید که تنها جمله‌مان شد نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم. ببخشید که ما آن شب به‌جای فرزند شما گلوله نخوردیم. ببخشید که دستاورد آن روزها تنها تغییر لحن شد. ببخشید که وطن دارد از هم می‌پاشد. ببخشید که محمد دیگر نمی‌تواند در مورد هوش مصنوعی حرف بزند. ببخشید که کیان میوه اژدها نخورد. ببخشید که علی‌محمد صادقی هنوز خیلی از کلمات را یاد نگرفته بود. ببخشید که باد و بوران و برف جلوی آرزوهای مانی صفرپور را نگرفت اما گلوله چرا. ببخشید که رها نتوانست لحظه‌به‌لحظه زندگی را نفس بکشد. ببخشید که خدیجه نتوانست برای پدر کارگرش کاری کند. ببخشید که جان‌هایتان تبدیل به آمار رسانه‌های به‌ظاهر مخالف برای جذب مخاطب شد. ببخشید که جان‌هایتان تبدیل به تقلیلِ مخالفان برای رسانه‌های موافق شد. ببخشید که دیگر نمی‌توانید نفس بکشید. ببخشید که دیگر نمی‌توانید عاشق شوید. ببخشید که دیگر نمی‌توانید دریا را ببینید. ببخشید که دیگر نمی‌توانید سرتان را کودکانه از سقف ماشین بیرون کنید. ببخشید که دیگر باد در موی‌تان نمی‌پیچد. ببخشید که هزینه‌های آزادی تلقی شدید. ببخشید که گلوله خوردید. ببخشید که درد کشیدید. ببخشید که جامعه دارد به سمت عادی‌سازی می‌رود. ببخشید که ما زنده‌ایم. ببخشید که نتوانستیم. ببخشید که در توجیه سوگ‌تان دائماً گفتند نور بر تاریکی پیروز است. ببخشید که سعی کردیم کم‌تر ببینیم تا کم‌تر عذاب بکشیم. ببخشید که نام تک‌تک‌تان را حفظ نیستیم. ببخشید که هنوز هم نامی‌ جدید می‌شنویم. ببخشید که این‌جا به‌دنیا آمدید. ببخشید که آن شب خانه نماندید. ببخشید که کفش‌هایتان برای دویدن سریع نبود. ببخشید که واژه‌ای به‌جز ببخشید نداریم. نفس‌مان دارد بند می‌آید. ببخشید.