Dear •

Ես ուզում էի գոռալ` մի գնա, բայց չափազանց հպարտ էի դրա համար. | Կավագուչի |

Համ էլ կյանքը մեր ուզածով չեղավ։ Ուզում էինք գանք, բայց չէր ստացվում։ Ուզում էինք գանք լիքն ու բարով, որ անհոգ մնաք, ջահել մնաք։ Ուշացումով եկանք, որ լավ գանք, չեկանք, որ լավ գանք: Մեկ էլ տեսանք, որ ապրում ենք առանց ծնողի… Է, ապրվում է, ապրում ենք, էլի, կյանք է, հո որբանոց չի... Հետո, ախր, կյանքը մեր ուզածով չեղավ և առուփախի հրապարակում ապշած մնացինք։ Հետո ցավից երկու տակ եղանք, հետո քունքներս ճերմակեցին մի գիշերվա մեջ, բերաններս դառն իմաստությամբ ծամածռվեցին, ընդոստ շտկվեցինք, որ չտրորեն, այսպես դարձանք հուսահատության քարե արձան. իրանը՝ ձիգ, գլուխը՝ բարձր, ձեռքերը՝ ծոցը, որ մաքուր մնան: | Վանո |

Թող գրողի ծոցը գնա, ես չեմ հասկանում սիրտ մաշող սերը. | Վանո |

Ձեռքդ ետ տար ցավի վրայից.

Գնալը հերոսություն չէ, հերոսություն է չվերադառնալը... | Եսենին |

Քեզ մի քիչ էլ թաքուն պահի: Բարձր մնա, սիրտդ խալու պես ոտքերի տակ չփռես: Պարզ է, սկզբից կողքերով կգնան, հետո կբոբկանան ու սիրուց բանից կսրսփան, հետո տանու չստերով կտրորեն, հետո գոյությունդ լրիվ կմոռանան. | Վանո |

Քեզ մի քիչ էլ թաքուն պահի: Բարձր մնա, սիրտդ խալու պես ոտքերի տակ չփռես: Պարզ է, սկզբից կողքերով կգնան, հետո կբոբկանան ու սիրուց բանից կսրսփան, հետո տանու չստերով կտրորեն, հետո գոյությունդ լրիվ կմոռանան. | Վանո |

Մեզ թողնում են նրանք, ում համար մենք պատրաստ էինք անել ամեն ինչ. | Հախվերդյան |

եթե մի օր էլ չզանգես, ես կգրեմ գիրք, էն մասին, որ դու, գրողը տանի, չկաս: Ես հերթական երեկոն կհասցնեմ ավարտին՝ դատարկելով հերթական սպիտակ գինու բաժակը, բոլորից թաքուն պահած հերթական ծխախոտի տուփը կշպրտեմ աղբը, հերթական մեկին կասեմ, որ ես վաղուց սիրել չեմ կարողանում, որ չեմ էլ ուզում և էլի կշարունակեմ սիրել քեզ: Ներսում, դրսում, ամենուր կփնտրեմ քեզ ու էլի չեմ գտնի: Ես նորից կորոշեմ հերթական զանգիդ չպատախանել և էլի հերթական անգամ կդրժեմ ինքս իմ խոստումը ու էլի հեռախոսը կվերցնեմ առաջին իսկ զանգից: Մենք էլի կհանդիպենք պարզապես թեյելու ու էլի կմոռանանք ՝ ինչի համար էինք հանդիպել: Մենք հերթական անգամ իրար գրկելուց հետո կկորցնենք իրար՝ խոստանալով էլ երբեք չգտնել, ու էլի հերթական անգամ մեր տան դռան դիմաց չհասած` ես քեզ կզգուշացնեմ, որ ամեն ինչ կարգին է, որ հասել եմ. | Լուսինե Թորոսյան |

Շարունակ շշնջում ենք. ֊միայն թե մահը չբաժանի։ Հետո բաժանվում ենք՝ ողջ մնալով, բաժանվում ենք՝ պատճառաբանելով, որ այն, ինչ գտել էինք, ամենևին էլ սերը չէր. | Ադի Ալյեն |

...բախտավորություն է սավառնելու զգացողությունը ճանաչելը, բայց սավառնողին, ախր, խփում են... | Վանո |

Մի օր մենք այլևս չենք գրի Նրանց մասին և Նրանց պատճառով էլ ոչ մեկի մասին մենք չենք գրի. | Ջեմմա Նուրիջանյան |

Նա էլ չկա. կա սարսափ, կա երկյուղ.

Եվ մինչև հիմա ես չեմ տեսել կիսագրագետ մարդու նախանձից ավելի զզվելի բան: | Հրանտ Մաթևոսյան |

Քո կարդացած նորությունների բոլոր մարդիկ, որ նետվել են բարձրահարկերից, բոլոր արկերից թռած պայթյունները, ու բոլոր չվերթները չեղարկված իմ խոսքերն են, որ քեզ չեմ ասել. Բոլոր վթարներն աշխարհի պատճառն են, թե ինչու քեզ չեմ հասել. Ու ոչ մի տեղ այս մասին չկա գրված. | Ադի Ալյեն |

Ես կմեկնեի քեզ իմ օգնության ձեռքը, բայց դու այդ ափին էլ ես թքել, դու քո մեջ ես թքել, քո վրա ես թքել, ու ինչու ես եկել` չգիտեմ. Ինչպես ուզել ես, այդպես էլ արել եմ. Չկամ. բայց քանի եկել ես, ասա` ինձ կյանքիցդ ջնջելով, ունեցածդ կորցնելով`մի բան գտա՞ր ու եթե գտար, գտածդ ինձ կորցնելուն արժե՞ր. Գնա. | Սյունե Սևադա |

Ամեն բան ու ամենքին, որ ես կորցրել եմ. շնորհակալություն ազատագրման համար... | ԱՅԳ |

ես ամեն օր մեջբերում եմ ցավը` նշելով քեզ որպես հեղինակ. | Եր Կար |

Դրական մարդիկ կյանքում մեծ հաջողությունների են հասնում, քանի որ կյանքը տալիս ա էն, ինչ իրենք սպասում են կյանքից ։)