من چراغ‌ها را روشن می‌کنم.

حالم مثلِ سکانسِ آخرِ خاتونه؛ انگار همه رفتن، همه مردن، فقط من موندم، تنها، زخمی، با وطنی که وطن نشده.

و ما دست‌هامان کوتاه، دل‌هامان خونین و خشممان باقی‌ست. روی زخم‌هامان نه نمک، که زخمی‌نو می‌کَنَند. تکه از جان‌هامان را می‌بَرند و می‌بُرَند. و بله؛ ما اکنون دست‌هایمان کوتاه، اما حافظه‌مان دراز و طولانیست.

با آرزویِ مرگ می‌خوابیم و با خبرِ اعدام بیدار می‌شیم.

بهش میگم:«لاقل باید در برابر خونواده قوی‌تر باشم» بعد یادم میاد که قرار بود خونواده ازم در برابر خیلی چیزا مراقبت کنه.

ممنونم. پایان ژانر❤️

تا شغلِ مورد علاقت زنده بمون.

تا روزِ خندیدن به تمامِ این روزها زنده بمون.

تا روزی که دیگه لازم نباشه قوی باشی، زنده بمون.

تا دیدن جام‌جهانی زنده بمون.

تا وقتی که کلِ دنیا رو ندیدی زنده بمون.

پایانِ ژانر. ممنونم🤍

تا اومدنِ اولین بارونِ پاییز، زنده بمون .

تا خریدن ماشین مورد علاقت زنده بمون.

تا خندیدن به تموم چیزای که غمگینت کرده زنده بمون.

تا جون گرفتنِ یه پروانه‌ی دیگه توی دلت زنده بمون.

تا اومدنِ ویزات زنده بمون.

تا رفتن به سانتیاگو برنابئو زنده بمون!

تا درست کردن آدم برفی زنده بمون.

تا دیدن افتخار کردن مامانت به تو زنده بمون.

به نظر من تا پیتزای پر‌پنیر بعدی زنده بمون.