آنتاگونیست

باید با عناصر دوست‌داشتنی زندگیم مثل گربه‌های نر رفتار کنم. دورشون جیش کنم که قلمرو مشخص بشه و هیچ گربه‌ی غریبه‌ای به خودش اجازه‌ی ورود نده.

این گنگ من هستش

برو آدمای خودتو پیدا کن

اه متنفرم

مثلاً چه دلیلی داره یهو بری با دوست منو فالو کنی، وقتی اصلاً از طریق منم باهاش آشنا نشدی هنوز؟

اگه یکی دوستاش رو به هم معرفی نکرده، به نظرم خیلی توهین‌آمیزه که خودشون رندوم برن با هم دوست بشن.

تو خودت خیلی به‌جایی عزیزم!

چطوری همیشه اینقدر بجاست متن هات

واقعا عاشق متن هاتم

کاملا درست

قربونت برم ولی :(

بنده

هربار باعث حیرتم میشی با قلمت. هربار.

با برادرم ویدیوکال کرده بودم. توی سوپرمارکت بود و داشت خرت‌وپرت‌های خانه‌اش را می‌خرید. جلوی قفسه‌ی تخم‌مرغ‌ها ایستاده بود که گفت یکی‌شان تکان می‌خورد. جعبه را گرفت جلوی دوربین تا من هم ببینم. خندید و گفت: «این هنوز زنده‌س.» نمی‌دانم چرا خنده‌ام نگرفت. یک نطفه‌ی بی‌مصرف، توی پوسته‌ی آهکی و نازکش، آن وسط تکان می‌خورد. بی‌خبر از تعفن دنیا، از آدم‌هایی که با شکم‌های گرسنه و مغزهای گندیده میان قفسه‌ها پرسه می‌زنند و مایحتاج روزانه‌شان را جمع می‌کنند. برادرم جعبه را گذاشت سر جایش و رفت سراغ بقیه‌ی خرید. فکر کردم شاید ما هم توی جعبه‌ای هستیم. یکی از پشت مقوا نگاهمان می‌کند، با انگشت به ما اشاره می‌کند و می‌گوید: «این یکی را ببین، هنوز تکان می‌خورد.» بعد در جعبه را می‌بندد و می‌رود. یک نفر آن طرف جعبه تکان می‌خورد، یک نفر این طرفش دنبال جنس ارزان‌تر می‌گردد و هیچ‌کدام هم نمی‌دانند این نمایش مسخره را کدام حرام‌زاده‌ای راه انداخته. از همه‌چیز چندشم می‌شود. از نطفه‌ها، از ماها، از آن‌ها، از این طرف و آن طرف. از این جنبش بی‌معنی زیر پوست، از این اصرار لجوجانه‌ی موجودات به ماندن، انگار نبودن از بودن شرم‌آورتر است. همه‌مان توی پوسته‌ای گندیده گیر افتاده‌ایم و خیال می‌کنیم اگر کمی بیشتر تکان بخوریم، بالاخره اتفاقی می‌افتد. چه خیال ابلهانه‌ای. آخرش یکی جعبه را می‌بندد و می‌رود دستمال توالت می‌خرد.

خوب جذب می‌کنم

هرچی می‌گذره بیشتر می‌فهمم هرچی کسخله دور و بر من جمع شده

موهامم گوجه می‌کنم تازه

با کراکس می‌رم که همه بفهمن کنکوری هستم و فرصت نمی‌کنم بند کفشامو ببندم

خوشم می‌اد