[خانوم ف ِ]

به سیر اتفاقات چند ماه گذشته که به طور مداوم و بدون لحظه‌ای مکث برای ذره‌ای اندیشیدن به ماهیت آنچه اتفاق افتاده و بدون کم‌ترین فرصت و حتی امکانی برای تلاشی هرچند مذبوحانه در یادآوری درست و روایتی کامل از آن‌چیزهایی که بر ما گذشتند، می‌اندیشم و نمی‌دانم چطور می‌شود داستان‌ها و ناداستان‌ها را از هم جدا کرد و در عین ناباوری، همچنان به کارهایی مضحک همچون سیر نگه داشتنِ خود و زنده ماندن در اوج فقری که بیداد می‌کند، پرداخت و دیوانه نشد! دیروز ظهر برای چندمین بار در چندوقت اخیر، همزمان با چرخاندنِ کلید درون قفل در و پا گذاشتن به درون خانه، شروع به گریستن کردم؛ ناگهان از زندگی زیسته و نزیسته‌ی خود و تمام کسانی که مدتی است با زمین یکی شده‌اند، دلگیر و عاصی شدم و از دانستن این واقعیت که هرچقدر زمان بگذرد باز هم قلب من از به یادآوردن زندگی‌ و جوانی‌ای که می‌توانست طور دیگری رقم بخورد و نخورد، درد می‌گیرد. امروز حتی حوصله‌ی گریستن هم ندارم. چه می‌شود کرد؟ هرکدام به نحوی خودمان را گول می‌زنیم تا مگر فردای بهتر و روشن‌تری به سراغمان بیاید کما اینکه می‌دانیم آنچه از دست داده‌ایم با گذر سال‌های سال نیز درست نخواهد شد؛ آن شعله‌ای که در وجودمان با چه شوری به زندگی زبانه می‌کشید، مدت‌هاست که خاموش گشته و خود نیز نمی‌دانیم آنچه ما را به گذراندن روزها و لحظاتی بیشتر در این منجلاب وا می‌دارد، چیست! با شنیدنِ کلماتی همچون«رها، عشق، جوانی، زندگی، امید، آزادی، بهار، انقلاب و...» اشک‌ از گونه‌هامان روان می‌شود و خوب می‌دانیم چرا!