ahimé.

شاید یکم مازوخیسم به نظر برسه، اما عاشق اون روزایی‌‌م که از شدت خستگی فقط روی زمین پهن می‌شم و به بدنم کش و قوس می‌دم و چند دقیقه بعد بدون این که متوجه بشم خوابم می‌بره. نه استرسی، نه نشخوار فکری، نه گفت‌وگوهای بی‌پایان ذهنی. فقط خستگی؛ خستگیی که توی بند بند وجودت نشسته و برای چند ساعت همه‌چیز رو ساکت می‌کنه.