اُمید

🔹کار از ما، تولید از ما، خطر ‏و قربانی از ما!‏ ♦️چرا کنترل و مدیریت و قدرت در ‏دست ما نباشد؟!‏ 🔸ما به مفتخوران برای اعمال مالکیت و مدیریت و حکومت، ‏چه در نظام حاکم، چه در اپوزیسیونش نیاز نداریم!‏ 🔻متحد و متشکل شویم!‏ 🔥و از طبقه سرمایه‌دار و انگل‌های پیرامونش ‏سلب قدرت و مالکیت کنیم!‏

تلخند تلخ اجتماعی؛ سقوط آزاد ارزش حقوق پرستاران! فاجعه یعنی پرستار باشی؛ ۱۵ فروردین ۱۴۰۵، با وجود افزایش ۲۰ درصدی حقوق، دریافتی ماهانه‌ات معادل ۱۵۹ دلار باشد؛ اما در آستانه روز پرستار، ۸ مهرماه، ارزش همان حقوق به ۱۰۰ دلار در ماه سقوط کند! حالا باید منتظر ماند و دید تا ۲۴ مهرماه، روز پرستار، ارزش حقوق ماهانه پرستاران به چند دلار خواهد رسید! ظاهراً در تقویم مسئولان، روز پرستار روز تقدیر است؛ اما در تقویم معیشت پرستاران، روزشمار سقوط قدرت خرید! #تلخند_اجتماعی #پرستاری #معیشت_پرستاران #روز_پرستار 🆔@kparastar

۵۰۰۰ دلار جایزه برای کلیپ های اصابت پرتال کلنل کاساد متعلق به بوریس روژین بلاگر اهل دنباس پوستری را همراه با مشخصات یک بات تلگرام درج کرده است که در آن به کسانی که از اصابت پهپادها و موشکهای روسی به تأسیسات اوکراینی فیلم گرفته و آن را ارسال می‌کنند، جایزه‌ای معادل ۵۰۰۰ دلار وعده داده می‌شود. سرویسهای امنیتی غرب پنهانی پول پخش می‌کنند، ظاهرا روس‌ها تصمیم گرفته‌اند این اقدام را علنی کنند. احتمالا از آن رو که خود علنی کردن علاوه بر تأثیر در افزایش پروپاگاند جنگی، از نظر روانی نیز به تضعیف روحیه اوکراینی ها بیانجامد.

کودتای نظامی در اندونزی و نسل کشی کمونیستها ۶۰ سال پیش، در اول اکتبر ۱۹۶۵، یک کودتای نظامی با حمایت آمریکا در اندونزی علیه دولت مترقی ضد امپریالیستی سوکارنو رخ داد. رژیم نظامی-ارتجاعی ژنرال سوهارتو، با حمایت ایالات متحده، سرکوب‌های سراسری علیه کمونیست‌ها را انجام داد که به نسل‌کشی اندونزی معروف شده است. "دیپلماتهای" آلمانی و فرانسوی نیز در پیشبرد و هماهنگی این کودتا و نسل کشی  کمونیستها نقش موثری داشتند. تخمین زده میشود که حداقل حدود ۵۰۰۰۰۰ عضو حزب کمونیست اندونزی در جریان این کودتا قتل و عام  شدند، از جمله بسیاری از رهبران حزب که کشته یا اعدام شدند - دبیرکل حزب کمونیست اندونزی، آیدیت، لقمان، نیوتو، سودیسمان، نونو و دیگران. ده‌ها هزار کمونیست دستگیر شدند، حزب سرکوب و غیرقانونی اعلام شد. ممنوعیت تفکر و حزب کمونیستی تا به امروز در اندونزی پابرجاست.

صدها تن از معترضان آخر هفتهٔ گذشته در استکهلم سوئد به خیابان‌ها آمدند تا در نمایشی قدرتمند از همبستگی با فلسطین و در اعتراض به نسل‌کشیِ در حال وقوع در غزه، دست به راهپیمایی بزنند.

برگرفته از پستری از انقلاب ۱۹۱۸ مجارستان.

سمت چپ:‌ملاقات سازنده عراقچی، وزیر امور خارجه ایران با وزیر امور خارجه اوکراین در فضایی صمیمی

همه ی قدرت به خیابان!

خدانگهدار ماتئو، صدایت هنوز زنده است. در برابر سیستمی که می‌کُشد، سازمان‌دهی کنیم. ۲۱ ساله بود. دانشجویی شهرستانی که برای تحصیل به رم آمده بود و در رشتهٔ روان‌شناسی دانشگاه ساپینزا تحصیل می‌کرد. ماتئو از میان ما رفت و این اتفاق نباید به هشدار دیگری تبدیل شود که در خلأ طنین‌انداز می‌شود. ما حدود دو سال پیش، زمانی که برای حق تحصیل در حال سازمان‌دهی و فعالیت بودیم، با ماتئو آشنا شدیم و از آن زمان در بسیاری از تجمعات و فعالیت‌ها، در کنار هم در خیابان و دانشگاه حضور داشتیم. طراحی و انتشار اعلامیه‌ای که با آن مبارزهٔ مشترکمان را در کنار دانشجویان ساکن خوابگاه‌های دولتی رم آغاز کردیم، کار او بود. همچنین طراحی لوگوی «کمیتهٔ والِرانلّو» که نخستین تلاش برای سازمان‌دهی دانشجویان ساکن خوابگاه‌ها در برابر زورگویی کسانی بود که باید از حق تحصیل حمایت کنند اما در عمل آن را پایمال می‌کنند، از کارهای او بود. ما مطمئنیم همان مشکلاتی که باعث شده بود او فعالیتش را آغاز کند، و همان نااطمینانی نسبت به آینده که درباره‌اش صحبت می‌کرد و تلاش داشت در برابر آن راهی برای ساختن و تصور کردن آینده‌ای متفاوت پیدا کند، در این احساس که زندگی با مانعی مواجه شده،نقش داشته‌اند. این شرایط، وضعیت بسیاری از جوانان است. گرفتار در ناامنی و بی‌ثباتی ساختاری، بدون آزادی و امکان تصور کردن آینده‌ای برای خود، استقلال اقتصادی، اجتماعی و انسانی. نمی‌خواهیم در برابر واقعه‌ای که خود گویای همه‌چیز است، وارد تحلیل‌های طولانی شویم. اما این اتفاق باید یک نشانه و هشدار باشد.دیگر نمی‌توان شرایطی را که نسل ما به آن محکوم شده است پذیرفت. اگر مشکلات روانی و پدیدهٔ انزوا با سرعتی چشمگیر در حال افزایش‌اند، و اگر تنها پاسخ به این مشکلات، اعلام «تعهد به شنیدن و گوش دادن» از سوی دانشگاهی است که هر روز ما را زیر فشار قرار می‌دهد و به جای از میان برداشتن ناامنی و بی‌ثباتی‌مان، آن را تشدید می‌کند، پس فعال شدن و سازمان‌دهی برای ایجاد تغییر همچنان تنها راه‌حل باقی می‌ماند. به خانواده و عزیزان ماتئو، درود و آغوش گرم خود را می‌فرستیم. برای ماتئو نیز مبارزه می‌کنیم تا این الگوی جامعه را دگرگون کنیم. https://www.instagram.com/p/DdJBSzHNUGI/

خدانگهدار ماتئو، صدایت هنوز زنده است. در برابر سیستمی که می‌کُشد، سازمان‌دهی کنیم. ۲۱ ساله بود. دانشجویی شهرستانی که برای تحصیل به رم آمده بود و در رشتهٔ روان‌شناسی دانشگاه ساپینزا تحصیل می‌کرد. ماتئو از میان ما رفت و این اتفاق نباید به هشدار دیگری تبدیل شود که در خلأ طنین‌انداز می‌شود. ما حدود دو سال پیش، زمانی که برای حق تحصیل در حال سازمان‌دهی و فعالیت بودیم، با ماتئو آشنا شدیم و از آن زمان در بسیاری از تجمعات و فعالیت‌ها، در کنار هم در خیابان و دانشگاه حضور داشتیم. طراحی و انتشار اعلامیه‌ای که با آن مبارزهٔ مشترکمان را در کنار دانشجویان ساکن خوابگاه‌های دولتی رم آغاز کردیم، کار او بود. همچنین طراحی لوگوی «کمیتهٔ والِرانلّو» که نخستین تلاش برای سازمان‌دهی دانشجویان ساکن خوابگاه‌ها در برابر زورگویی کسانی بود که باید از حق تحصیل حمایت کنند اما در عمل آن را پایمال می‌کنند، از کارهای او بود. ما مطمئنیم همان مشکلاتی که باعث شده بود او فعالیتش را آغاز کند، و همان نااطمینانی نسبت به آینده که درباره‌اش صحبت می‌کرد و تلاش داشت در برابر آن راهی برای ساختن و تصور کردن آینده‌ای متفاوت پیدا کند، در این احساس که زندگی با مانعی مواجه شده،نقش داشته‌اند. این شرایط، وضعیت بسیاری از جوانان است. گرفتار در ناامنی و بی‌ثباتی ساختاری، بدون آزادی و امکان تصور کردن آینده‌ای برای خود، استقلال اقتصادی، اجتماعی و انسانی. نمی‌خواهیم در برابر واقعه‌ای که خود گویای همه‌چیز است، وارد تحلیل‌های طولانی شویم. اما این اتفاق باید یک نشانه و هشدار باشد.دیگر نمی‌توان شرایطی را که نسل ما به آن محکوم شده است پذیرفت. اگر مشکلات روانی و پدیدهٔ انزوا با سرعتی چشمگیر در حال افزایش‌اند، و اگر تنها پاسخ به این مشکلات، اعلام «تعهد به شنیدن و گوش دادن» از سوی دانشگاهی است که هر روز ما را زیر فشار قرار می‌دهد و به جای از میان برداشتن ناامنی و بی‌ثباتی‌مان، آن را تشدید می‌کند، پس فعال شدن و سازمان‌دهی برای ایجاد تغییر همچنان تنها راه‌حل باقی می‌ماند. به خانواده و عزیزان ماتئو، درود و آغوش گرم خود را می‌فرستیم. برای ماتئو نیز مبارزه می‌کنیم تا این الگوی جامعه را دگرگون کنیم. https://www.instagram.com/p/DdJBSzHNUGI/?stkn=NXgwdGdnaXhuc21y

مرگ یک کمونیست جوان ماتئو، کمونیست جوان ایتالیائی، با مرگ داوطلبانه با جهان وداع کرد. مرگ این رفیق را که در ترجمه بیانیه‌های ما به زبان ایتالیائی به ما کمک می‌رساند، به خانواده و دوستان و رفقای ماتئو تسلیت میگوئیم. ⬇️⬇️⬇️

دو پلاکارد ویژه از تجمعات شب گذشته در خیابانها

مردم باید مسئولان را رهبری و هدایت کنند

از پلاکاردهای تجمعات شب گذشته در خیابانها

لیورپول در حمایت از فلسطین

۳ اکتبر، جنوا ، مجمع ملی در آستانه اعتصاب بین‌المللی بنادر روز ۳۰ اکتبر آینده، در بیش از ۴۰ بندر در سراسر مدیترانه و اروپا، یک روز بین‌المللی بسیج و اقدام اعتراضی علیه جنگ، نسل‌کشی، تسلیح مجدد و نظامی‌سازی بنادر برگزار خواهد شد. این اقدام از سوی تشکل‌های صنفی کارگران بندر، یعنی CGT Ports and Docks (فرانسه)، ENEDEP (یونان)، LAB (سرزمین باسک)، Liman-İş (ترکیه)، ODT (مراکش)، USB و ORSA Porti (ایتالیا) اعلام شده است. این اقدام یکی از بزرگ‌ترین ابتکارات صلح بین‌المللی است که از سوی سازمان‌های کارگری در دهه‌های اخیر ترویج شده است. ما در جهانی زندگی می‌کنیم که شاهد افزایش شمار تجاوزها و حملات از سوی ایالات متحده و اسرائیل، از خاورمیانه و ایران گرفته تا کوبا، ونزوئلا و سودان هستیم؛ در همین حال، نسل‌کشی مردم فلسطین همچنان با مصونیت از مجازات ادامه دارد. دولت‌های اروپایی نیز همچنان به پیشبرد یک مسابقه دیوانه‌وار برای تسلیح مجدد ادامه می‌دهند و ما را به سمت مارپیچی هرچه خطرناک‌تر و با پیامدهایی روزبه‌روز سنگین‌تر برای شرایط زندگی و کار سوق می‌دهند. در این شرایط، قیمت‌ها همچنان افزایش می‌یابند، در حالی که دستمزدها و مستمری‌ها راکد مانده اند. فضاهای فعالیت و امکان کنش دموکراتیک محدودتر می‌شوند، احکام امنیتی و قوانین محدودکننده آزادی بیان افزایش می‌یابند و حتی در مدارس نیز فرهنگ نظامی‌گرایی و حمایت از انتخاب‌های جنگ‌طلبانه گسترش پیدا می‌کند. در همین حال، پیامدهای بحران اقلیمی نیز هر روز فاجعه‌بارتر احساس می‌شود، در حالی که دولت‌ها به جای مقابله با آن، تمام منابع موجود را به تسلیح مجدد اختصاص می‌دهند. همچنین فضای نفرت علیه جمعیت مهاجر افزایش یافته است. فضایی که حاصل اراده‌ای مشخص برای مقصر جلوه دادن مهاجران در قبال وخامت عمومی شرایط زندگی و دسترسی به خدمات است. در برابر این وضعیت، باراندازان قاطعانه با طرح نظامی‌سازی بنادر که اتحادیه اروپا در چارچوب سایر زیرساخت‌های راهبردی (MMA) به اجرا خواهد گذاشت، مخالفت می‌کنند. آنان می‌خواهند پیشرفت فناوری، اتوماسیون و هوش مصنوعی برای حذف مشاغل و تضعیف حقوق شاغلان مورد استفاده قرار نگیرد. همچنین می‌خواهند قراردادهای کاری تضمین‌کننده افزایش واقعی دستمزدها، اشتغال پایدار، کاهش ساعات کار و یک نظام بازنشستگی شایسته باشند. در حالی که به نظر می‌رسد دیگر جایی برای شنیده شدن صدای ملت‌ها باقی نمانده و سرنوشت ما کاملاً در دستان کسانی قرار گرفته است که ما را به سوی آینده‌ای کابوس‌وار سوق می‌دهند، از جهان کار جنبشی در حال شکل‌گیری است که می‌خواهد چشم‌اندازی متفاوت بسازد. ما، سازمان‌ها و جنبش‌های اجتماعی، می‌خواهیم فراخوانی را که از سوی کارگران بندر مطرح شده است، پذیرفته و برای ساختن مشترک روز جهانی ۳۰ اکتبر تلاش کنیم. به همین دلیل، روز ۳ اکتبر آینده در جنوا گرد هم خواهیم آمد تا از مسدود کردن بنادر حمایت کنیم و با یکدیگر درباره شکل‌ها و شیوه‌های گسترش و تقویت این بسیج و اعتصاب تصمیم بگیریم. تاکنون اتحادیه و نهادهای متعددی  اعلام حمایت کرده‌اند