اُمید

۵۰۰۰ دلار جایزه برای کلیپ های اصابت پرتال کلنل کاساد متعلق به بوریس روژین بلاگر اهل دنباس پوستری را همراه با مشخصات یک بات تلگرام درج کرده است که در آن به کسانی که از اصابت پهپادها و موشکهای روسی به تأسیسات اوکراینی فیلم گرفته و آن را ارسال می‌کنند، جایزه‌ای معادل ۵۰۰۰ دلار وعده داده می‌شود. سرویسهای امنیتی غرب پنهانی پول پخش می‌کنند، ظاهرا روس‌ها تصمیم گرفته‌اند این اقدام را علنی کنند. احتمالا از آن رو که خود علنی کردن علاوه بر تأثیر در افزایش پروپاگاند جنگی، از نظر روانی نیز به تضعیف روحیه اوکراینی ها بیانجامد.

کودتای نظامی در اندونزی و نسل کشی کمونیستها ۶۰ سال پیش، در اول اکتبر ۱۹۶۵، یک کودتای نظامی با حمایت آمریکا در اندونزی علیه دولت مترقی ضد امپریالیستی سوکارنو رخ داد. رژیم نظامی-ارتجاعی ژنرال سوهارتو، با حمایت ایالات متحده، سرکوب‌های سراسری علیه کمونیست‌ها را انجام داد که به نسل‌کشی اندونزی معروف شده است. "دیپلماتهای" آلمانی و فرانسوی نیز در پیشبرد و هماهنگی این کودتا و نسل کشی  کمونیستها نقش موثری داشتند. تخمین زده میشود که حداقل حدود ۵۰۰۰۰۰ عضو حزب کمونیست اندونزی در جریان این کودتا قتل و عام  شدند، از جمله بسیاری از رهبران حزب که کشته یا اعدام شدند - دبیرکل حزب کمونیست اندونزی، آیدیت، لقمان، نیوتو، سودیسمان، نونو و دیگران. ده‌ها هزار کمونیست دستگیر شدند، حزب سرکوب و غیرقانونی اعلام شد. ممنوعیت تفکر و حزب کمونیستی تا به امروز در اندونزی پابرجاست.

صدها تن از معترضان آخر هفتهٔ گذشته در استکهلم سوئد به خیابان‌ها آمدند تا در نمایشی قدرتمند از همبستگی با فلسطین و در اعتراض به نسل‌کشیِ در حال وقوع در غزه، دست به راهپیمایی بزنند.

برگرفته از پستری از انقلاب ۱۹۱۸ مجارستان.

سمت چپ:‌ملاقات سازنده عراقچی، وزیر امور خارجه ایران با وزیر امور خارجه اوکراین در فضایی صمیمی

همه ی قدرت به خیابان!

خدانگهدار ماتئو، صدایت هنوز زنده است. در برابر سیستمی که می‌کُشد، سازمان‌دهی کنیم. ۲۱ ساله بود. دانشجویی شهرستانی که برای تحصیل به رم آمده بود و در رشتهٔ روان‌شناسی دانشگاه ساپینزا تحصیل می‌کرد. ماتئو از میان ما رفت و این اتفاق نباید به هشدار دیگری تبدیل شود که در خلأ طنین‌انداز می‌شود. ما حدود دو سال پیش، زمانی که برای حق تحصیل در حال سازمان‌دهی و فعالیت بودیم، با ماتئو آشنا شدیم و از آن زمان در بسیاری از تجمعات و فعالیت‌ها، در کنار هم در خیابان و دانشگاه حضور داشتیم. طراحی و انتشار اعلامیه‌ای که با آن مبارزهٔ مشترکمان را در کنار دانشجویان ساکن خوابگاه‌های دولتی رم آغاز کردیم، کار او بود. همچنین طراحی لوگوی «کمیتهٔ والِرانلّو» که نخستین تلاش برای سازمان‌دهی دانشجویان ساکن خوابگاه‌ها در برابر زورگویی کسانی بود که باید از حق تحصیل حمایت کنند اما در عمل آن را پایمال می‌کنند، از کارهای او بود. ما مطمئنیم همان مشکلاتی که باعث شده بود او فعالیتش را آغاز کند، و همان نااطمینانی نسبت به آینده که درباره‌اش صحبت می‌کرد و تلاش داشت در برابر آن راهی برای ساختن و تصور کردن آینده‌ای متفاوت پیدا کند، در این احساس که زندگی با مانعی مواجه شده،نقش داشته‌اند. این شرایط، وضعیت بسیاری از جوانان است. گرفتار در ناامنی و بی‌ثباتی ساختاری، بدون آزادی و امکان تصور کردن آینده‌ای برای خود، استقلال اقتصادی، اجتماعی و انسانی. نمی‌خواهیم در برابر واقعه‌ای که خود گویای همه‌چیز است، وارد تحلیل‌های طولانی شویم. اما این اتفاق باید یک نشانه و هشدار باشد.دیگر نمی‌توان شرایطی را که نسل ما به آن محکوم شده است پذیرفت. اگر مشکلات روانی و پدیدهٔ انزوا با سرعتی چشمگیر در حال افزایش‌اند، و اگر تنها پاسخ به این مشکلات، اعلام «تعهد به شنیدن و گوش دادن» از سوی دانشگاهی است که هر روز ما را زیر فشار قرار می‌دهد و به جای از میان برداشتن ناامنی و بی‌ثباتی‌مان، آن را تشدید می‌کند، پس فعال شدن و سازمان‌دهی برای ایجاد تغییر همچنان تنها راه‌حل باقی می‌ماند. به خانواده و عزیزان ماتئو، درود و آغوش گرم خود را می‌فرستیم. برای ماتئو نیز مبارزه می‌کنیم تا این الگوی جامعه را دگرگون کنیم. https://www.instagram.com/p/DdJBSzHNUGI/

خدانگهدار ماتئو، صدایت هنوز زنده است. در برابر سیستمی که می‌کُشد، سازمان‌دهی کنیم. ۲۱ ساله بود. دانشجویی شهرستانی که برای تحصیل به رم آمده بود و در رشتهٔ روان‌شناسی دانشگاه ساپینزا تحصیل می‌کرد. ماتئو از میان ما رفت و این اتفاق نباید به هشدار دیگری تبدیل شود که در خلأ طنین‌انداز می‌شود. ما حدود دو سال پیش، زمانی که برای حق تحصیل در حال سازمان‌دهی و فعالیت بودیم، با ماتئو آشنا شدیم و از آن زمان در بسیاری از تجمعات و فعالیت‌ها، در کنار هم در خیابان و دانشگاه حضور داشتیم. طراحی و انتشار اعلامیه‌ای که با آن مبارزهٔ مشترکمان را در کنار دانشجویان ساکن خوابگاه‌های دولتی رم آغاز کردیم، کار او بود. همچنین طراحی لوگوی «کمیتهٔ والِرانلّو» که نخستین تلاش برای سازمان‌دهی دانشجویان ساکن خوابگاه‌ها در برابر زورگویی کسانی بود که باید از حق تحصیل حمایت کنند اما در عمل آن را پایمال می‌کنند، از کارهای او بود. ما مطمئنیم همان مشکلاتی که باعث شده بود او فعالیتش را آغاز کند، و همان نااطمینانی نسبت به آینده که درباره‌اش صحبت می‌کرد و تلاش داشت در برابر آن راهی برای ساختن و تصور کردن آینده‌ای متفاوت پیدا کند، در این احساس که زندگی با مانعی مواجه شده،نقش داشته‌اند. این شرایط، وضعیت بسیاری از جوانان است. گرفتار در ناامنی و بی‌ثباتی ساختاری، بدون آزادی و امکان تصور کردن آینده‌ای برای خود، استقلال اقتصادی، اجتماعی و انسانی. نمی‌خواهیم در برابر واقعه‌ای که خود گویای همه‌چیز است، وارد تحلیل‌های طولانی شویم. اما این اتفاق باید یک نشانه و هشدار باشد.دیگر نمی‌توان شرایطی را که نسل ما به آن محکوم شده است پذیرفت. اگر مشکلات روانی و پدیدهٔ انزوا با سرعتی چشمگیر در حال افزایش‌اند، و اگر تنها پاسخ به این مشکلات، اعلام «تعهد به شنیدن و گوش دادن» از سوی دانشگاهی است که هر روز ما را زیر فشار قرار می‌دهد و به جای از میان برداشتن ناامنی و بی‌ثباتی‌مان، آن را تشدید می‌کند، پس فعال شدن و سازمان‌دهی برای ایجاد تغییر همچنان تنها راه‌حل باقی می‌ماند. به خانواده و عزیزان ماتئو، درود و آغوش گرم خود را می‌فرستیم. برای ماتئو نیز مبارزه می‌کنیم تا این الگوی جامعه را دگرگون کنیم. https://www.instagram.com/p/DdJBSzHNUGI/?stkn=NXgwdGdnaXhuc21y

مرگ یک کمونیست جوان ماتئو، کمونیست جوان ایتالیائی، با مرگ داوطلبانه با جهان وداع کرد. مرگ این رفیق را که در ترجمه بیانیه‌های ما به زبان ایتالیائی به ما کمک می‌رساند، به خانواده و دوستان و رفقای ماتئو تسلیت میگوئیم. ⬇️⬇️⬇️

دو پلاکارد ویژه از تجمعات شب گذشته در خیابانها

مردم باید مسئولان را رهبری و هدایت کنند

از پلاکاردهای تجمعات شب گذشته در خیابانها

لیورپول در حمایت از فلسطین

۳ اکتبر، جنوا ، مجمع ملی در آستانه اعتصاب بین‌المللی بنادر روز ۳۰ اکتبر آینده، در بیش از ۴۰ بندر در سراسر مدیترانه و اروپا، یک روز بین‌المللی بسیج و اقدام اعتراضی علیه جنگ، نسل‌کشی، تسلیح مجدد و نظامی‌سازی بنادر برگزار خواهد شد. این اقدام از سوی تشکل‌های صنفی کارگران بندر، یعنی CGT Ports and Docks (فرانسه)، ENEDEP (یونان)، LAB (سرزمین باسک)، Liman-İş (ترکیه)، ODT (مراکش)، USB و ORSA Porti (ایتالیا) اعلام شده است. این اقدام یکی از بزرگ‌ترین ابتکارات صلح بین‌المللی است که از سوی سازمان‌های کارگری در دهه‌های اخیر ترویج شده است. ما در جهانی زندگی می‌کنیم که شاهد افزایش شمار تجاوزها و حملات از سوی ایالات متحده و اسرائیل، از خاورمیانه و ایران گرفته تا کوبا، ونزوئلا و سودان هستیم؛ در همین حال، نسل‌کشی مردم فلسطین همچنان با مصونیت از مجازات ادامه دارد. دولت‌های اروپایی نیز همچنان به پیشبرد یک مسابقه دیوانه‌وار برای تسلیح مجدد ادامه می‌دهند و ما را به سمت مارپیچی هرچه خطرناک‌تر و با پیامدهایی روزبه‌روز سنگین‌تر برای شرایط زندگی و کار سوق می‌دهند. در این شرایط، قیمت‌ها همچنان افزایش می‌یابند، در حالی که دستمزدها و مستمری‌ها راکد مانده اند. فضاهای فعالیت و امکان کنش دموکراتیک محدودتر می‌شوند، احکام امنیتی و قوانین محدودکننده آزادی بیان افزایش می‌یابند و حتی در مدارس نیز فرهنگ نظامی‌گرایی و حمایت از انتخاب‌های جنگ‌طلبانه گسترش پیدا می‌کند. در همین حال، پیامدهای بحران اقلیمی نیز هر روز فاجعه‌بارتر احساس می‌شود، در حالی که دولت‌ها به جای مقابله با آن، تمام منابع موجود را به تسلیح مجدد اختصاص می‌دهند. همچنین فضای نفرت علیه جمعیت مهاجر افزایش یافته است. فضایی که حاصل اراده‌ای مشخص برای مقصر جلوه دادن مهاجران در قبال وخامت عمومی شرایط زندگی و دسترسی به خدمات است. در برابر این وضعیت، باراندازان قاطعانه با طرح نظامی‌سازی بنادر که اتحادیه اروپا در چارچوب سایر زیرساخت‌های راهبردی (MMA) به اجرا خواهد گذاشت، مخالفت می‌کنند. آنان می‌خواهند پیشرفت فناوری، اتوماسیون و هوش مصنوعی برای حذف مشاغل و تضعیف حقوق شاغلان مورد استفاده قرار نگیرد. همچنین می‌خواهند قراردادهای کاری تضمین‌کننده افزایش واقعی دستمزدها، اشتغال پایدار، کاهش ساعات کار و یک نظام بازنشستگی شایسته باشند. در حالی که به نظر می‌رسد دیگر جایی برای شنیده شدن صدای ملت‌ها باقی نمانده و سرنوشت ما کاملاً در دستان کسانی قرار گرفته است که ما را به سوی آینده‌ای کابوس‌وار سوق می‌دهند، از جهان کار جنبشی در حال شکل‌گیری است که می‌خواهد چشم‌اندازی متفاوت بسازد. ما، سازمان‌ها و جنبش‌های اجتماعی، می‌خواهیم فراخوانی را که از سوی کارگران بندر مطرح شده است، پذیرفته و برای ساختن مشترک روز جهانی ۳۰ اکتبر تلاش کنیم. به همین دلیل، روز ۳ اکتبر آینده در جنوا گرد هم خواهیم آمد تا از مسدود کردن بنادر حمایت کنیم و با یکدیگر درباره شکل‌ها و شیوه‌های گسترش و تقویت این بسیج و اعتصاب تصمیم بگیریم. تاکنون اتحادیه و نهادهای متعددی  اعلام حمایت کرده‌اند

خیابان و نعل وارونه حجاب اجباری بیانیه واحد تهران سازمان تدارک کمونیستی ... موضوع حجاب زمانی برجسته شد که از تعداد افراد شرکت کننده و تنوع پوشش و فکری آنها کم و کمتر می‌شد و حساسیت آن لحظه‌ای شدت گرفت که گروه‌هایی از دختران بی‌حجاب با ظاهرها و نمایش‌هایی عامدانه و با لاابالیگری تمام به هدف خرابکاری و اختلال از وسط تجمعات رد می‌شدند. در این میان از دارودسته‌ی اصلاح طلبان و وفاقیون گرفته تا رسانه‌هایی چون من و تو و ایران اینترنشنال هم که همگی متفق‌القولند بدن من مال من است، این اقدام را شکلی از مبارزه علیه دیکتاتوری قلمداد کرده و مدام جوانان را به آن تشویق کرده و می‌کنند. علت امر هم واضح است؛ خیابان‌های این شهر، سال‌هاست جولانگاه بخشهای منحطی از طبقه متوسطی بوده تا از آخرین مدل لباس و ماشین لاکچری‌اش رونمایی کند و از خوردن غذا و خوراکی‌های لذیذ در رستوران‌ها و کافه‌ها و از خرید در پاساژها و مال‌های لوکس در صفحه‌ی اینستاگرامش استوری بگذارد و همیشه هم دو قورت و نیمش باقی است که پاسپورت کشورش بی‌ارزش و دنیا آنها را آدم حساب نمی‌کند. اکنون بیش از ۲۰۰ شب است که این تجمعات شبانه از خیابان‌های نازی‌آباد و فلاح و خانی‌آباد گرفته تا صادقیه و انقلاب و ولیعصر و ونک و تجریش، عرصه را بر پرسه‌زنی و چشم چرانی دختر و پسرهای جوان و در یک کلام عیاشی شبانه‌ی این جماعت فکاهی، تنگ کرده است. جالب اینجاست که در روز جمعه ۲۷ شهریور، همزمان با رزمایش جانفدا، ایونت رانینگ ۱۰ کیلومتری که عمدتا دختران و زنان بی‌حجاب بودند در تعدادی از پارک‌های سطح شهر تهران برگزار شد؛ یعنی از طرفی زنان اسلحه به دستی را می‌بینیم که علنا اعلام آمادگی و مبارزه علیه تهاجم آمریکایی-اسرائیلی در خیابان‌ها را به نمایش می‌گذارند و در طرف مقابل زنانی که مشغول دوی ماراتن‌اند. برخلاف توصیف مرعشی شارلاتان و غارتگر مبنی بر این که آنها نمی‌خواهند شهید شوند و می‌خواهند زندگی کنند، برگزاری آن دو ماراتن در شرایط التهاب جنگی و در حالی که جامعه بیش از هر زمانی به آمادگی رزمی برای دفاع از خود نیاز دارد، عملا یک دهن کجی به صف مقاومت مردم در برابر تجاوز امپریالیستی-صهیونیستی و عملی خرابکارانه برای تضعیف توان مقاومت جامعه بود. صرفنظر از این که طراحان اصلی کمپین‌های حجاب اجباری چه اهدافی را دنبال می‌کنند، ما می‌دانیم که برای شما مردم کف خیابان تأکید بر رعایت حجاب علاوه بر اینکه بخشی از اعتقادات مذهبی شما را بازتاب می‌دهد، سپری دفاعی است علیه لذت جوئی لجام گسیخته و هدونیسمی که طبقات مرفه شهری حامل و مروج آن هستند. در همین راستا پلاکاردهایی همچون "اجرای قانون حجاب، مردم را ناراحت می‌کند، گران‌سازی بنزین مردم را ناراحت نمی‌کند؟-آقای رئیس جمهور: چه جوریه که اجرای قانون حجاب خطر آشوب داره اما گران شدن بنزین در شرایط جنگی خطر نداره؟"به وضوح سویه‌ی طبقاتی ماجرا را عیان می‌کند. متن کامل در لینک خیابان و نعل وارونه حجاب اجباری بیانیه واحد تهران سازمان تدارک کمونیستی

خیابان و نعل وارونه حجاب اجباری بیانیه واحد تهران سازمان تدارک کمونیستی ما به عنوان واحد تهران تدارک کمونیستی از آغاز تجاوز آمریکایی-صهیونیستی در جنبش خیابان حضور داشته و طی بیانیه‌ها و گزارشات منتشر شده و در دست انتشار، ارزیابی خود از آن را ارائه داده‌ایم؛ غالبا از ظرفیت‌هایش گفته‌ایم و گاها از محدودیت‌هایش؛ مدام تلاش کرده‌ایم تا ایده‌ها و پیشنهاداتی جهت پیشبرد آن مطرح کنیم. اما از آنجایی که هرگز جزو متملقین این تجمعات خیابانی نبوده و نیستیم، نمی‌توانیم بر کاستی‌ها و نارسائی‌های آن چشم بپوشیم. به همین خاطر لازم دانستیم تا در خصوص یک نقطه ضعف اساسی که این روزها خیابان از آن رنج می‌برد صحبت کنیم. چنانچه می‌دانید مدتی است حجاب اجباری به کلیدواژه‌ی شعارها، پلاکاردها و سخنرانی‌های بسیاری از تجمعات خیابانی تبدیل شده است. این شب‌ها پلاکاردهایی همچون"زیر پا گذاشتن حجاب، یعنی فروپاشی خانواده-کشف حجاب، پرچم آمریکا و اسرائیل است-پشتیبان کشف حجاب زنان، بدنام‌های جزیره اپستین هستند-دقیقا تا کجا برهنه شوند به مسئله حجاب ورود می‌کنید؟i و ..." به وفور به چشم می‌خورند. ... ⬇️⬇️⬇️