بر فرازِ آشیانه‌ها؛

"رنگی که جهانم رو در بر گرفته، از چشم‌های تو سرریز می‌شه. تو برای صدا زدن چه اسمِ قشنگی داری؛ منم دست‌های بلندی نه برای چیدنِ انار، که برای دراز کردن به سمتِ تو دارم. چه چیزهایی ما داشتیم و بی‌خبر بودیم."

به روزی فکر می‌کنم که به جای شیون با دست‌ها، با اون‌ها انار بچینیم.

_چرا دست‌ها؟ +چون معتقدم چشم‌ها بیش‌تر برای حرف زدنند تا دیدن، لب‌ها برای لمس کردن تا سخن گفتن، و هرچیزی که چشم نتواند بگوید و لب نتواند لمس کند، دست بیان می‌کند.

در ستایشِ دست‌ها.

به وصالت، به وصالت، که مرا طاقتِ هجرانِ تو نیست.

_در غیابم چه کرده‌ای؟ +غیبتت؟ تو در من بودی؛ با چمدانت در پیاده‌روهای ذهنم راه رفته‌ای.

من خسته‌ی بی‌خواب بودم و در صدای او، در چشم‌های او، در لب‌های او و در تنِ او، لالایی‌های بسیاری بود.

تو اما وارد رگ‌هایم شدی و همه‌چیز تمام شد؛ سخت است بخواهم از تو شفا یابم.

تو اما وارد رگ‌هایم شدی و همه‌چیز تمام شد؛ سخت است بخواهم از تو شفا یابم.

که تو در من از من فراوان‌تری.

اگه توی این دنیا اتفاقی بین من و تو بیفته، همدیگه رو از دست میدیم و میفتیم دستِ دیگران. حیف نیست که بیفتیم دست دیگران؟

"با تو، این همون شهری نیست که من می‌شناسم. جاهایی میرم که هیچوقت نرفتم، از رازهایی حرف می‌زنم که هیچوقت با کسی نگفتم. با تو، جاهایی رو می‌شناسم که پیش‌تر نمی‌شناختم و جاهایی رو که می‌شناختم، بهتر."