Saved Messages

سپس ببوس و بچرخانم.

که زندگی دو سه نخ کام‌ست. و عمر، سرفهٔ کوتاهی.

منم شکار، شکارم کن. سپس ببوس و بچرخانم. سپس چکار، چکارم کن. چکار؛ هر چه تو می‌خواهیست. بخواه، آن‌چه که می‌خواهی.

به زودی خودم را جمع و جور میکنم و به زندگی عادی برمیگردم. البته این بار باید بیشتر از همیشه حواسم به خودم باشد.

دور دست شانه‌های دلبر ما را ببین؛ خاک راهش را نمی‌ارزد سر ما را ببین. بارها گفتم که از سگ کمتری یادش کنی! کار و بار قلب از سگ کمتر ما را ببین … گفتم از گل بهتری رنجید و رو در هم کشید. عشوه‌های یار از گل بهتر ما را ببین … محشر شیخ آتش است و محشر ما روی تو ؛ محشر او را ببین و محشر ما را ببین. نامه‌ای از ما به سوی یار برد و برنگشت. دانه‌چین مهر او شد ،کفتر ما را ببین … راستش آسان نمود اول به دریا دل زدن؛ دل زدم حالا بیا و آخر ما را ببین … • احمد جم

سلام بر آن‌ها که زندگی مجبورمان کرد بی‌‌آن‌ها روزگار بگذرانیم، حال آن‌که آن‌ها در قلبمان، زیباترینِ داستان‌ها بودند.

دلم می‌خواست که الآن کسی رو داشتم که با سر پایین بهش می‌گفتم: ببین من باز هم نتونستم! و به جای نه بابا این‌سری حتماً می‌تونی، می‌گفت: فدای سرت که نتونستی، زندگی همینه.

- فدای سرت. اشکال نداره.

گاهی فاصله می‌گیرم تا تصویر ذهنی زیبایی که از آدم‌ها دارم خراب نشه. نشونه‌هایی هست که بهت می‌گه اشتباه می‌کردی و تو تحمل روبه‌رو شدن با این حقیقت رو نداری که اشتباه کردی، رکب خوردی، فریبت دادند‌. مجبور می‌شی فاصله بگیری. حتی اون آدم هم، متوجه می‌شه که به ذاتش پی بردی؛ ترجیح می‌ده سکوت کنه و اجازه می‌ده همه‌چیز همین‌طوری تموم بشه! دروغ چرا، گاهی دلم می‌خواست بعضی از این آدم‌ها تلاش کنند خلافش رو به من ثابت کنند. اما متأسفانه نشونه‌ها هیچ وقت اشتباه نبودند.

گفته بودی كه چرا خوب به پايان نرسيد؛ راستش زور من خسته به طوفان نرسيد.

به درون خودم که فکر می‌کنم کسی از اون سر در نیاورده، کمتر کسی دور و بر خودم اهل دل دیدم؛ همه با عشق بازی کرده‌اند و به هر کاری خودشان کردند اسم دوستی دادند در حالی که هیچ کدام عاشق نبودند، رفیق نبودند، خیال می‌کردند. همین! ‏• نامه ⁧از مرتضی کیوان⁩ به احمد جزایری

فکر کنم یه صدتا پیام از پیام‌های قدیمی رو پاک کردم. کاش یکی دستم رو ببنده و نذاره دست به چیزی بزنم!

نسبت به تمام قول‌ها و وعده‌هایی که برای فردا و فرداها به من داده می‌شود، بدبین شده‌ام. آنقدر با حرف‌های توخالی و امیدهای واهی فریبم داده‌اند که دیگر هیچ‌ فردایی را باور ندارم. با من از اکنون حرف بزن؛ از امروز.

صفیه خانم عزیز؛ همه‌چیز می‌گذرد و همه‌چیز در کشاکش دهر، لابلای جنگ ثانیه‌ها و دقایق و ساعت‌ها فراموش می‌شود، جز سه چیز: چشم‌های‌تان، بوی عطرتان و صدای‌تان وقتی آن‌روز به من گفتید «جانم».

متوجه نمی‌شم که چرا ما از عوض شدن ‌آدم‌ها⁩ گِله می‌كنيم. ما هيچ‌كدوم آدم‌های دو سال پيش نيستيم. حتی احتمالاً همون آدم دو ماه پيش هم نيستيم. و خب ؛ چاره‌ای نداریم جز این‌‌که امیدوار باشیم تا آدم‌هایی که دوستشون داریم، «جهت تغییراتشون»‌ به گونه‌ای نباشه که از ما فاصله بگیرن.