Saved Messages

☁️ جمعه:

برايم نوشته بود "در سرتاسر آن‌‌چه که تاکنون بر من گذشته است، هيچ واقعه‌ی زیبایی غیر تو نیست. آیا بی‌انصافی نیست که انتظار داری آن را هم به دست فراموشی بسپارم؟"

برايم نوشته بود "در سر تا سر آن‌‌چه که تاکنون بر من گذشته، هيچ واقعه‌ی زیبایی غیر تو نیست. آیا بی‌انصافی نیست که انتظار داری آن را هم به دست فراموشی بسپارم؟"

برايم نوشته بود "در سر تا سر آن‌‌چه که تاکنون بر من گذشته است، هيچ واقعه‌ی زیبایی غیر تو نیست. آیا بی‌انصافی نیست که انتظار داری آن را هم به دست فراموشی بسپارم؟"

برايم نوشته بود "در سر تا سر آن‌‌چه که تا کنون بر من گذشته، هيچ واقعه‌ی زیبایی غیر تو نیست. آیا بی‌انصافی نیست که انتظار داری آن را هم به دست فراموشی بسپارم؟"

آرامش یک صبح تعطیل، و صبحانه و در خانه بودن و در خانه بودن و در خانه بودن و در خانه بودن و در خانه؛ به کنار "تو" بودن.

ما خیلی بیچاره‌تر از اونی هستیم که " شد شد، نشد می‌رم نجف. " و اینا. نه قربونت برم. نشد هم نشد.

به‌سان درختی که در خاک ریشه می‌دواند و خاک را از شسته شدن توسط سیلاب حفظ می‌کند، تو نیز در من ریشه می‌دوانی و با حضورت مرا از همراه شدن با سیلاب اندوه باز می‌داری.

مانند درختی که در خاک ریشه می‌دواند و خاک را از شسته شدن توسط سیلاب حفظ می‌کند، تو نیز در من ریشه می‌دوانی و با حضورت مرا از همراه شدن با سیلاب اندوه باز می‌داری.

بهش گفت " آیا تو آن‌قدر شجاع هستی که اگر دلت این‌جا نبود به من بگویی دوستت نمی‌دارم؟ "

بهش گفت " آیا تو آن‌قدر شجاع هستی که اگر دلت این‌جا نبود به من بگویی دوستت نمی‌دارم؟

سکوت می‌کنم و بی‌صدا فاصله می‌گیرم. این تنها عملی‌ست که وقتی کسی یا چیزی آزارم می‌داد، به خوبی انجامش می‌دادم.

همیشه جوری رفتار می‌کنم که انگار من وابستگی‌ای ندارم. راحت می‌گذرم و خاطرات به ندرت مهم می‌شوند، وانمود می‌کنم نسبت به لحظه‌ و کسی احساس تعلق ندارم و به جایی و اتفاقی با "یادش به خیر" نقل‌ قول نمی‌کنم. نشان می‌دهم همیشه آماده‌ی دل کندن و رفتنم. اما وقتی به ذهن، اجازه‌ی کنکاش می‌دهم یادم می‌افتد که حتی جزئی‌ترین اتفاق زندگی‌ام را با دقت‌ و کیفیت بالا به خاطر دارم و این باعث نوعی غم پنهان برای آن لحظات است. تا چه‌ وقت انسان باید بگذرد و به روی مبارک نیاورد؟