Saved Messages

به هرچیزی نوک می‌زد که طعم واقعیت را بچشد. بعد‌ها فهمید تمام واقعیت همین است، زندگی را تکه تکه چشیدن

به هرچیزی نوک می‌زد که طعم واقعیت را بچشد. بعد‌ها فهمید تمام واقعیت همین است، زندگی را تکه تکه چشیدن

بیش از هر زمان از این چرخه‌ی تکراری که شادی و امیدی را با خون‌دل به چنگ آورم و درونم اندوخته کنم و کمی بعد غمی ناگهانی و سیل‌آسا تمام اندوخته‌ام را با خود ببرد و مرا به ناامیدی بکشاند، خسته‌ام

مرا دوست بدار. حتی کم، حتی کوچک، که در این زندگی سرتاسر شب، آدمیزاد باید یک چراغ داشته باشد

با ریشه‌ی نازک امیدی که تازه در زندگی‌ام روییده بود، زخم ناعمیق‌اش را بخیه زد و رفت. برای همین ردی که از من روی تن‌اش باقی‌ست تا همیشه از جنس امید باقی خواهد ماند

سلام بر تو و شب. به روزنه‌ها‌ی غریب و ظریف امید و تلاطم دریا در دل‌های کوچک منتظر

مامان بدون شك مامان

+ مادرم

زیاد با حرف‌هایی که بهم میزنن تنها میمونم. زیاد با حرف‌هایی که بهت میزنن تنها نمون

خیلی چیزها را نمی‌شود شعر کرد. غم‌هایی هست که هیچ‌وقت هیچ‌کس پیش دیگری از آن‌ها حرفی نزده و واژه‌هایی هست که هنوز برای شرح احوال ما اختراع نشده‌اند. بیهوده با هم سخن می‌گوییم و انتظار فهمیده شدن داریم. آدمیزاد، عمیقا تنهاست

می‌گفت دوست داشتن آدم‌ها یعنی خواستن اون‌ها به همون شکلی که واقعاً هستن، تیره، زیبا، زخمی، شکسته، ادامه دهنده

نمود فیزیکی غم همیشه اشک نیست. گاهی اون دم و بازدم عمیقیه که بعد یه فکر سراغت میاد

من دریافته بودم که خوشبختی، ربطی به اتفاقات بزرگ ندارد. احساس خوشبختی، بیشتر به جزئیات روزانه‌ی آدمی‌زاد مربوط است

من فهمیده‌ام خوشبختی ربطی به اتفاقات بزرگ ندارد، احساس خوشبختی، بیشتر به جزئیات روزانه‌ی آدمی‌زاد مربوط است

سرانجام، تو هم یک روز از منظرگاهی که من دارم، به موضوع نگاه می‌کنی -البته نه دیگر موضوع من.- بسیار از تو ممنون می‌شوم اگر قضاوتت درباره‌‌ام تا آن روز به تعویق بیفتد