رادیو پیپ

«خورشیدِ ما به چوبه‌ی اعدام بسته شد؛ از صبح و آفتاب اینجا سخن مگو...» امشب، اگر طنابی گره بخورد، فقط سه نفر از نفس نمی‌افتند؛ سه مادر تا پایان عمر، هر شب به اتاقی خیره خواهند شد که دیگر صدای قدم‌های فرزندشان را نخواهد شنید. گاهی تاریخ، نه با صدای گلوله، که با سکوتِ خانه‌هایی نوشته می‌شود که چراغشان برای همیشه روشن می‌ماند به امید کسی که دیگر بازنمی‌گردد. نام‌ها شاید در پرونده‌ها بمانند، اما آنچه از یاد نمی‌رود، جای خالی انسان‌هایی است که می‌توانستند هنوز زندگی کنند، اشتباه کنند، تغییر کنند، و دوباره طلوعی را ببینند. «خورشیدِ ما به چوبه‌ی اعدام بسته شد؛ از صبح و آفتاب اینجا سخن مگو...» @radio_pipe

اما تو عزیزم! نه قایقی ساخته بودی، نه سازی در دستت بود و نه ترانه‌ای بر لبت. نه تولدی که کسی برایت گرفته باشد. نه فیلمی از موتورسواری نه لحظه‌ای از رقصیدنت؛ گویی زندگی پیش از آن‌که به تو برسد، از کنارت گذشته بود. از تو، چیزی نماند جز چند عکسِ تکراری، یادگارِ یک‌بار سفر به شمال.

ماهو دریابید!

همچنان معتقدم...

اونی که دیسلایک داد خودشو نشون بده

میدونم خیلی ها این موسیقی رو دوست دارن... دیدن آنونس فیلم (شاید صحنه های آشنایی براتون داشته باشه) شاید ترغیب کنه شما رو به دیدن فیلم که توصیه میکنم. پ.ن: موسیقیش در کانال هست. پ.ن: ممنون که با من گوش میدین

موسیقی متن فیلم حکومت نظامی به همراه آنونس فیلم ساخته کوستا گاوراس (فیلمساز یونانی الاصل سینمای فرانسه) محصول 1972

«کاهنان قربانیان‌شان را در بالای اهرام می‌کشتند. قربانیان را روی سکویی سنگی می‌خواباندند و با چاقویی از جنس ابسیدین بر سینه‌شان می‌کوبیدند و سپس قلب تپنده‌ی آن‌ها را از سینه بیرون می‌کشیدند و رو به خورشید می‌گرفتند. بیشتر قربانیان‌شان اسرای جنگی بودند، جنگی که برای ادامه‌ی حیات خورشید ضروری انگاشته می‌شد. درواقع صرفاً به‌قصد هدردادن می‌جنگیدند، نه کشورگشایی و استیلا. [...] مکزیکی‌ها می‌انگاشتند که اگر از کارشان بایستند خورشید دیگر نمی‌تابد.» قطعه‌ای از کتاب سهم ملعون؛ جستاری در باب اقتصاد عام، نوشته‌ی ژرژ باتای @radio_pipe

اینم تیکه آخر پازل.

درد، آخرین و خونین‌ترین نبضِ باقی‌مانده در یک لاشه است. تا وقتی درد می‌کشی یعنی هنوز گوشت و استخوانی هست که زوال را بفهمد. هنوز عصبی در کار است که زیر شلاق روزگار تیر بکشد. درد، آخرین سنگر باقی‌مانده در جهانی است که همه چیزش برای کشتن تو طراحی شده. تنها پرچمِ پاره‌ای است که ثابت می‌کند ما هنوز در این خراب‌آباد تسلیمِ مطلق نشده‌ایم. این جغرافیای نحس، آن‌قدر زهرِ متراکم به خوردِ ما داده که برای بقا، مکانیزمِ رنج را در خودمان کور کرده‌ایم. ما با طاعون منطبق شدیم. از کنارِ فقر، از کنارِ جنایت، از کنارِ جوانیِ غارت‌شده‌مان در پیاده‌روها رد می‌شویم و تپشِ قلبمان حتی یک ضربان هم تندتر نمی‌شود. نباید بگذارم این زخم‌ها بسته شوند. التیام در این تعفن‌زار، یعنی تن دادن به فراموشی. یعنی عادت کردن به لبۀ تیغی که گلوی ما را برید. برای همین است که شب‌ها، با کلماتِ همین دفترچه، مثل ناخن کشیدن روی جراحت، لبه‌های زخمم را باز می‌کنم تا خونِ تازه و گرم به بیرون بجوشد. خودم را می‌خراشم، چون یک زخمِ باز و خون‌چکان، تنها چشمِ بیداری است که هنوز می‌تواند حقیقتِ کثیفِ این جهان را ببیند. اگر روزی در خیابانی، مسافرخانه‌ای، جایی مرا دیدید لطفاً حالم را نپرسید. لطفاً مرا در آغوش نگیرید. فقط دستت را بالا ببر و با تمامِ کینه‌ای که از این روزگار داری، سنگین‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین سیلیِ ممکنت را زیرِ گوشم بخوابان. بگذار برای یک ثانیه هم که شده، از شدتِ درد یادم بیاید که هنوز نمُرده‌ام. @radio_pipe

از زیبایی‌های فوتبالِ امشب.

دوستان عزیز، همراهان همیشگی رادیو پیپ... اولین اپیزود ما، روایتی از نسل‌کشی رواندا، حالا دیگر از اتاق کوچک و خاموش ما عبور کرده و به گوش شما رسیده است. برای ما، این فقط یک فایل صوتی نبود؛ تکه‌ای از شب‌های بی‌خواب، اضطراب‌های پنهان، و ساعت‌هایی بود که آرام‌آرام از جانمان جدا کردیم تا شاید چیزی بسازیم که شایسته‌ی شنیدن باشد. گاهی برای آفریدن یک روایت، باید اندکی از خودت را قربانی کنی. باید بگذاری خستگی در استخوانت خانه کند، باید بارها از نو شروع کنی، بارها از ساخته‌ی خودت متنفر شوی، و باز هم ادامه بدهی. شاید هر اثر، پیش از آنکه شنیده شود، خالقش را زخمی می‌کند. امروز، وقتی دیدم این اپیزود تا همین لحظه ۶۸ بار فوروارد شده، بیشتر از آنکه خوشحال شوم، احساس کردم این زخم‌ها بیهوده نبوده‌اند. از صمیم قلب از تک‌تک شما ممنونم که صدای ما را به گوش دیگران می‌رسانید. اگر رادیو پیپ را به دوستان و کسانی که گمان می‌کنید از این روایت‌ها لذت می‌برند معرفی کنید، برای ما بزرگ‌ترین هدیه خواهد بود. از تمام عزیزانی که نقدشان را با ما در میان گذاشتند نیز صمیمانه سپاسگزارم. من و دوست عزیزم، آقای ایمانی، هر نقد را نه به چشم یک گلایه، بلکه به چشم نوری می‌بینیم که گوشه‌ای از تاریکی مسیرمان را روشن می‌کند. ما با اشتیاق به همه‌ی آن‌ها گوش می‌دهیم و تمام توانمان را به کار می‌گیریم تا هر اپیزود، اندکی بهتر از قبلی باشد. رادیو پیپ برای ما فقط یک پادکست نیست؛ پناهگاهی است که ارزشش را از حضور شما می‌گیرد. اگر شما نباشید، تمام این واژه‌ها تنها پژواکی در یک اتاق خالی خواهند بود. و در پایان، باز هم از شما خواهش می‌کنم اگر نقد، نظر یا پیشنهادی دارید، آن را برای ما بنویسید. اگر در کامنت همین پست باشد، برای من لذت‌بخش‌تر است؛ چون گفت‌وگو با شما، بخشی از جان این مسیر است. البته اگر ترجیح می‌دهید ناشناس بمانید، لینک ارسال پیام ناشناس در بیو در انتظار شماست. دوستتان دارم؛ و از همین فاصله، دستتان را با تمام گرمایی که در دل مانده، می‌فشارم. @radio_pipe