𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

بالاخره ‏یک روز، کلماتم به اتمام می‌رسند و می‌روم.

همیشه دلم می‌خواست نازم رو بکشن‌ ولی تو این زندگی فقط رُسم کشیده شده.

تو خوب بلدی چیزهای خوب بگویی، از خوبی چیزها بگویی؛ ولی من گفتن از بدی را بهتر بلدم.

امروز به حدی آدم دیدم که نیاز دارم تا چند ماه برم تو غار تنهاییم و هیچ آدمی نبینم.آدم زده شدم.

بعد از کلاس سوم هیچ‌کس ندید که من گریه کنم؛ چون نوشتن رو یاد گرفتم. -Ghazal-

آخرشم این کتاب ها هستن که نجاتمون‌ میدن،نه آدما.

گاه و بی‌گاه فرو می‌شوی در چاهِ خاموشی‌ات در ژرفای خشم پرغرورت و چون بازمی‌گردی نمی‌توانی حتا اندکی از آن‌چه در آن‌جا یافته‌ای با خود بیاوری در این اتاق بسته است چه میبینم با چشمان بسته در این شب تاریک جنون! زخم‌ها و تلخی‌ها را! در این تاریکی‌های در بسته در این نرسیدن های بی‌انتها در این شب‌های کور و کر از خود وحشت نکن واژگان برای آزارت می‌آیند اما تو آنها را در مشت بگیر و از پنجره بیرونشان بریز آنان بازمی‌گردند برای عذاب بی‌آنکه رهنمون‌شان شده باشی آنان سلاحی از جنس کین در دستانشان دارند تو اما لبخند بزن ، با قلبی خاموش لبخند بزن و بگذر ، بگذار تا در خون جاری شود این غم‌ها و ماتم‌ها ، سرگشتگی‌ها دیگر در درون من زخم برخورد مزمن،سود ندارد

آخرشم این کتاب ها هستن که نجاتمون‌ میدن،نه آدما.

اپیزود پایانی اتک رو میبینم ولی از پایان شوکه نمیشم، این پایان هرچند تلخ اما کاملاً منطقی بود چرخه کشتار و انتقام بین انسان‌ها هیچگاه متوقف نشده!انسان های زیادی در راه آزادی جون خودشون رو فدا میکنند اما پرسشی که این روزها در ذهنم با خودم دارم اینه که 'آیا حقیقت و معنا در ذهن همه ما یکسانه؟'در طی زمان،جنگ‌ها،آدم‌هایی که جون خودشون رو فدا کردن،آیا معنای چیزی که در ذهن سربازها بوده با معنای سربازهای جبهه مقابل یکی بوده!شایدم اصلا معنا رو نفهمیدیم!!از اول فرمون رو کج دادن دستمون طوری که خودمون رو متقاعد کنیم عیب نداره برای هدف متعالی‌مون از رو جنازه هم رد بشیم!این روزا فکرم شلوغه فکر کنم هرچی سن آدم بالاتر می‌ره مسائل ربط و بی‌ربط راهشون رو به ذهنت پیدا میکنن میان و شب تا صبح تو گوشت میخونن و تو دائم فکرمیکنی،فکرمیکنی چون در دنیای واقعی کار دیگه‌ای از دستت ساخته‌ نیست! کی اهمیت میده تو برای صلح بمیری یا آزادی وقتی همه خوابن!یه خانومی تو گوشم اوپرا میخونه هواپیما اوج میگیره و به پرواز درمیاد ، بالا و بالاتر میره،اون میره با هزار امید و آرزو ، ما می‌مونیم(جا می‌مونیم) با هزار امید و آرزو.

کی می‌تواند بگوید پیرمرد چه می‌داند غیبت را با ترازو وزن کردن؟ فقدان را با خط کش اندازه گرفتن؟ عذاب جهان را شمردن؟ تهی را با کلمات انباشتن؟ - ساموئل بکت

دلم می‌خواهد پا شوم بروم، بروم به جایی که در آن به‌راستی در جای خودم باشم، جایی که با آن جور در بیایم ... - ژان پل سارتر

آدما فلسفه بافی‌شون خوبه‌ها ، فقط منطق ندارن.

ما شکننده‌ایم، هممون. بعضیامون بیشتر از بقیه.

باید یاد بگیری دریافت کنی، احساس کنی، همدردی کنی ولی نگه نداری و کاملاً رهاش کنی؛ چون اون درد مال تو نیست.

Walking along but not saying a thing. Let's sit down and think of what we could be. If you wanted to say something, you would say it. Promise me.