جمله کوتاه / تکست کوتاه

انقد دیر امدی تا عاقبت پاییز شد سهم من از بودنت یک خاطره ناچیز شد…

میگم خوبم ولی قمیشی گوش میدم.

شبی در خواب او را با رقیبان در سخن دیدم نبیند هیچکس در خواب یا رب آنچه من دیدم…

آری آن روز چو می‌رفت کسی داشتم آمدنش را باور من نمی‌دانستم معنی "هرگز" را تو چرا بازنگشتی دیگر؟

میترسم فراموشت کنم و تو منتظرم باشی و میترسم منتظرت بمانم و تو فراموشم کرده باشی.

غمیگنم می‌کرد اما نمی‌توانستم رهایش کنم، گُمان می‌کردم او آخرین کسی است که در من حسی ایجاد می‌کند

از مهر، از آبان دلم دیگر نمی ترسد از جمعه های ابریِ آذر نمی ترسد بی تو تمامِ فصل های سال دلگیرند غم دیده از پایانِ شهریور نمی ترسد…

فکر نکنم هیچوقت داستان کامل رو برای کسی تعریف کنم

موندن درد داره. رفتنم درد داره. صبر کردن بی فایدست. گذشتن غیرممکنه. و من موندم بین چهار راهی که هیچکدوم به تو ختم‌ نمیشه…

عزیزِ من تمام اشک‌های من برای ایران و تو بود

همین الانشم فرق منو فهمیدی

بله اقای ابی حالا دیگه اونو، داشتن خیاله…

ترسم این است که به تو هدیه کنم شعرم را و تو آن را به کسی.. وای ولشکن اصلا!!

شاید این غصه مرا بعد تو دیوانه کند که قرار است کسی موی تو را شانه کند:)

این روز ها جوری برایت اشک ریختم گویی می‌خواستم ابر را از رو ببرم.

مَحرم به دِلَت بودم و مَحروم ز دیدار یک واو میانِ من و تو فاصله انداخت

بعد او چه؟ بعد او؟ من در همان روزی ام که رفت…

تو اگر درد شوی رنج شوی، پنجه به قلبم بکشی؛ من باز تورا باز تورا باز تورا میخواهم…