تاریخ سازی

درِ خانهٔ کاهگلی را گشودند. مادر گریه نمی‌کرد؛ پیش‌تر سپرده بود وقتی برای بردن دخترش آمدند، بگذارند خواب باشد؛ تا جدایی را نفهمد. سیصد دختر، چون احشام، چون اسیران، راهی عشق‌آباد و ترکمنستان شدند. خشکسالی، گندم را سوزاند؛ و قوچانی‌ها، دخترانشان را. تو را به بهای چه فروختند؟ ما به کدام گذشته افتخار می‌کنیم؟ به آصف الدوله که گفت و بردگان شکم پرست آدم فروش که پذیرفتند؟ نکند از سر ناچاری بود؟ ناامنی بود. قحطی بود. کسی از شما سیصد نفر چیزی نپرسید. وقتی برای خودشان عقلانی بود، تصمیم گرفتند. تو را برای گذر از یک زمستان، سوزاندند؛ و از خاکستر تو، کلمات این تصنیف شعله‌ور شد. @tarikhsazii