My self

گاهی یه لحظه به ذهنم می‌رسه که کاش مامانم اینجا بود یا خونه‌ی خودمون بودم یکم کارام آسون‌تر می‌شد بعد یادم میاد مگه خونه بودم شرایط فرق می‌کرد؟ مگه من همون نبودم که از مدرسه میومدم با لباس مدرسه وایمیستادم ناهار درست می‌کردم که گشنه نرم کلاس زبان و تازه شب باید هزارتا حرف هم درمورد غذا می‌شنیدم؟ مگه تا حالا مامانم دست به اتاقم زده چیزیو تمیز کنه یا کمک کنه؟ مگه بعد باشگاه خودم خرید نمی‌کردم میومدم خونه یک ساعت وایمیستادم برای خودم غذا درست می‌کردم؟ مگه تا حالا کسی به من دیکته گفته یا توی درسام کمکم کرده؟ مگه مریض بودم مامانم دستم دارو و آبمیوه و دمنوش داده؟ مگه صبح تعطیل من می‌تونستم بخوابم و بعد پاشم غذا حاضر باشه؟ مگه مامانم اینا بودن فرقی هم می‌کرد جز اینکه علاوه بر تمام این کارها یکی دائم داشت دم گوشم غر می‌زد و نمیذاشت حتی سی ثانیه استراحت کنم و نفس بکشم؟ دلم برای چی تنگ میشه دقیقا؟