سی مرغ

. 💢 جنگ، صلح، فقه 💢 ✅ نظام مستقر در هر کشوری می‌تواند با دیگر کشورها یکی از چهار موضع جنگ، مخاصمه، صلح، و مودت را داشته باشد. نظام ج.ا. در ۴۷ سال استقرار خود در ایران، ۴۶ سال را با دو کشور آمریکا و اسرائیل در حالت مخاصمه و ۱ سال اخیر را در جنگ گذرانده است. به این تخاصم و جنگ می‌توان از منظرهای متفاوت پرداخت. یک منظر این است که اساسا بررسی شود آیا تصمیم گیری در مورد اتخاذ هر یک از مواضع چهارگانه‌ي فوق در قبال دیگر کشورها ماهیتی شرعی دارد یا عرفی؟ اگر نظر اول درست باشد، بدیهی است که تصمیم گیری آن باید به عهده‌ی ولی فقیه باشد ولو مردم با آن موافق باشند یا نباشند. ✅ اما این نظر با چالش جدی روبرو است: ۱۲ امام ما که باید الگوی تصمیم‌گیری‌های فقیه باشند، بنا بر شرایط، به گونه‌های مختلفی عمل کرده‌اند. امام علی(ع) در طول حکومت‌داری با ناکثین و قاسطین و مارقین جنگید. امام حسن(ع) از جنگ اجتناب کرد و حکومت را واگذار نمود. امام حسین(ع) نیز در طول ده سال امامت خود از جنگ کناره گرفت و تنها در یک روز به جنگ، آن هم دفاعی، پرداخت و شب واقعه چراغها را خاموش و مردم را به‌خودشان واگذارد و خود تن به تن به جنگ یزیدیان رفت و هزینه‌ی تصمیم خود را بر یک ملت تحمیل نکرد. نُه امام متاخر(ع) هم، چه در دوران حضور و چه در دوران طولانی غیبت، برای نجات جان و مال و ناموس انسان‌ها، تقیه پیشه کردند و از جنگ و مطالبه‌ی حکومت دوری جستند. ✅ اما اینکه حکومت در هر موقعیتی باید به سیره‌ی کدامیک از  ائمه(ع) عمل کند، تشخیص موضوع و مصداق است که امری عقلایی است و از آیات و روایات بدست نمی‌آید. لذا فقها خود معترفند که تشخیص موضوع و مصداق با عرف است که باید توسط عرف و عقلا یعنی فارغ التحصیلان دانشگاه‌ها گرفته شود و فقها باید از آن کناره بگیرند. اگر گفته شود که فقها هم جزئی از عقلای قوم هستند، در جواب گفته می‌شود که آنان هم در کنار دیگر عقلا خود را به مردم عرضه کنند و اگر مردم آنان را به عنوان عقلا برگزیدند، می‌توانند در تصمیم‌گیری مشارکت کنند. اما اینکه فقها منحصرا فقط خود را عقلای قوم بدانند، خلاف عقل و شرع است و باید در تصمیم‌گیری میزان رای ملت باشد. ✅ با استناد به روایات دوران ظهور هم نمی توان سیره‌‌ی قطعی هزار و چهارصد و پنجاه ساله‌ی ائمه‌ی اطهار(ع) را نادیده گرفت و به جنگ مستمر برای زمینه‌سازی ظهور امام مهدی(ع) حکم کرد. هیچ آیه و روایتی چنین مسئولیتی از ما نخواسته است و روایات وارده شیعیان را در دوران غیبت به تقیه و مدارای با مردم فراخوانده است. تطبیق روایات آستانه ظهور با وقایع حال حاضر با انگیزه‌ی زمینه سازی برای ظهور، به نوعی تعیین وقت برای ظهور است که کذب الوقاتون. اگر شیعه دوازده امامی هستیم، و نه شیعه‌ی زیدی یا اسماعیلی، راه شرعی این است. قول به اینکه این تصمیم‌گیری امری شرعی-عرفی است و باید عمل عقلایی و عرفی در چارچوب اصول و قواعد شرعی باشد، نیز دلیل بر دخالت فقیه نمی‌شود. زیرا این اصول و قواعد شرعی، همان اصول و قواعد کلی رایج نزد همه‌ی عقلای عالم، از هر دین و آیین، و مبتنی بر سه اصل عزت، مصلحت، و حکمت است که اختصاص به متشرعین مسلمان ندارد. ✅ منظر دیگر، منظر مصلحت و بررسی سود/زیان است. از این منظر بررسی عملکرد ۴۷ سال نشان می‌دهد در ۴۶ سال آن، که مدیریت نظام فردی/فقهی بود، عملکرد نظام، هم در استراتژی و هم در تاکتیک، پر اشتباه بوده است. در استراتژی ما می‌توانستیم مانند ویتنام، کینه‌ها را کنار بگذاریم و با آمریکا وارد تعامل سازنده شویم و در رابطه با اسرائیل هم می‌توانستیم راه‌حل دو دولتی را بپذیریم و متحدا با دیگر کشورهای اسلامی عمل کنیم. در تاکتیک هم به اشتباه اقتدار را فقط در اقتدار سخت دیدیم و در آن هم از نیروی هوایی و پدافند هوایی غفلت کردیم. ولی در ۱ سال اخیر که به دلیل محدودیت حضور رهبری فقهی، مدیریت تا حد زیادی حالت جمعی/عرفی بخود گرفت، نظام عملکرد قابل قبولی از خود نشان داده است. یعنی هر قدر عرفی‌تر و جمعی‌تر عمل کرده‌ایم، بهتر نتیجه گرفته‌ایم. ✅ پس اتخاذ تصمیم به جنگ و صلح یک امر عقلایی و عرفی است و به هیچ وجه از آیات و روایات بدست نمی‌آید. هم شرع و هم مصلحت اقتضا دارد اتخاذ این تصمیم به عرف واگذار شود. در این راستا مقتضی است اولا تمام ریز مذاکرات با آمریکا به مردم گفته شود. وقتی طرف مذاکرات آمریکا بوده است و قطعا اسرائیل هم در جریان ریز مذاکرات قرار گرفته است، دلیلی ندارد که مردم ایران نامحرم تلقی شوند و از آن بیخبر باشند. ثانیا فرآیند تصمیم‌سازی از طریق برگزاری مناظره‌های متعدد کارشناسان دانشگاهی موافق و مخالف در رسانه‌ی ملی باشد. ثالثا تصمیم‌گیری نهایی با مردم و در قالب رفراندوم باشد. در این صورت تصمیم نهایی هم عقلایی‌تر و هم دارای پشتوانه‌ی مردمی بیشتر خواهد بود که موجب تقویت اقتدار نرم نظام خواهد شد. @Cmorghgrom30 .