Lyrics Notes

این‌که بسیارانی «زویا زاکاریان» را بهترین بانوی ترانه‌سرای تاریخ ایران می‌دانند دلایل محکمی دارد. زاکاریان در عین کم‌کاری بسیار ترانه‌های باکیفیتی خلق کرده است. عمده‌ی هنرمندان تاریخ، در تجربه‌های آغازین و در آزمون و خطاهای پیش از به اوج رسیدن، آثاری ضعیف در کارنامه‌شان دارند. در میان ترانه‌های بزرگانی مانند جنتی‌عطایی و قنبری و سرفراز و ... از این دست آثار که عموما متعلق به سال‌های آغازین ترانه‌سرایی آن‌هاست بسیار یافت می‌شود. اما زویا زاکاریان، آزمون و خطاهای نوجوانانه‌اش را منتشر نکرده است. او با «قمری» (لیلا فروهر/زلاند) شروع کرد و در همان قدم‌های اول نشان داد که کیفیت را در ترانه‌ی نوین می‌شناسد. گزیده سرود و اسیر بازار و فراز و فرودهای سیاسی و اجتماعی نشد. نشانه‌های سیاسی و اجتماعی در ترانه‌های او منظری فرهنگی و عقلانی دارد. او شعار نمی‌دهد، جهت سیاسی نمی‌گیرد، ادعا نمی‌کند اما به بهترین شکل ممکن حرفش را می‌زند. اگر هم جایی از دستش در می‌رود و می‌سراید: «تو این بستر پاییزی مسموم که هرچی نفس سبزه بریده ...» بعدها چنین رویکردی را «سیاسی‌نما»یی و‌ مخرب می‌داند: «... اگر به جای این همه [آدم] سیاسی‌نما، درختان بارآوری در خانه پرورش می‌دادیم که یک قدم به پیشرفت هنر یا علم در جهان کمک کنند، امروز به حیاط خانه‌ی ما محترمانه‌تر از این نزدیک می‌شدند» و این دیدگاه عقل‌مدارانه را همواره خصوصا در ترانه‌های پس از انقلاب او می‌شود دنبال کرد. او همیشه پس از مرور گاه و بی‌گاه فضای مجازی می‌گوید: «چه خوب که در این میدان غایبم!» و هرگز و هیچ گاه در هیچ شبکه‌ی اجتماعی حضور نداشته و ندارد. ترانه‌های زویا زاکاریان معجونی از منطق، احساس، شاعرانگی، ترانگی و خاطره‌آفرینی با حفظ کیفیت ادبی و هنری است. نام او بر صدر مصطبه‌ی ترانه‌ی فارسی جاودانه است. زادروزش فرخنده باد! @LyricsNotes

زویا زاکاریان @LyricsNotes