شاید در جهانی دگر.

سوگ میاد دستش رو میذاره روی گلوگاهم و برنمیداره. لحظه به لحظه رنج رو بهم یادآوری میکنه، منو در هم میشکنه، موهام رو سفید میکنه، چشم‌هام رو آشوب میکنه. سوگ میاد بهم میگه چندماهه که صداشو نشنیدی. سوگ میاد بهم میگه من تا اخر عمرت یادت میارم کیارو از دست دادی. سوگ بهم میگه سرکوب نکن. فراموش نکن. تجزیه نکن. سوگ قلبم رو از رنج و دلتنگی مچاله میکنه. دست‌هامو میلرزونه و هر لحظه رو زهرمارم میکنه. سوگ ایستاده. دوقدمیم. بهم میگه یادته که بار آخر طوری ازش خداحافظی کردی انگار که باز هم می‌بینیش؟ ایستاده. چشم تو چشم. بهم غم میده. یادم میاره که چندماهه صداش رو نشنیدم.

تیکه تیکه شدم.

هادی پاکزاد یه چیزی میدونست که نتونست.

همه فکر میکنن اندوه تو بخاطر یک مسئله‌ی زودگذر و سطحیه و واکنش‌های تو متناسب با اون موقعیت نیست در صورتی که فقط خودت فی‌ ذات میدونی که چه ریشه‌هایی از اون آسیب و تروما دور گردنت پیچیده و چه چیزهایی رو در تو یادآور شده.

دلم برای پدر داشتن تنگ شده.

من فقط می‌خواستم رنجم دیده شه. می‌خواستم کسی پناهم بشه و دست‌هاش تنم رو به آغوش بکشه تا باهم از این منجلاب تاریکی بیرون بیایم. می‌خواستم دیده بشم حتی اگر کوچک‌ترین روزنه نوری وجود نداره و شنیده بشم حتی اگر حنجره‌م به آوا و اصواتی باز نشه. می‌خواستم به شکسته‌ شدنم احترام گذاشته شه. می‌خواستم چیزی یکبار در راستای تایید هویتم پیش بره و احساس تعلق کنم. تعلق به خودم. تعلق به وجودم. ببینم که انجسام چه حسی داره، آسودگی چه حسی داره. رهایی چه حسی داره. نشد که نشد. من موندم و تکرار این الگوی از هم گسستن. از هم گسستن و جا ماندن.‌‌‌‌..

اینو پلی کنید.

پس رنج‌هایی که کشیدم چی؟ هیچ نتیجه‌ای نداشت؟

هرباری که درس میخونم و به مبحثی میرسم که به سوگ اشاره کرده، قلبم جیغ میکشه.

من از کسانی زخم‌های عمیق بر تن دارم که دیدن رنجشان، حتی از تحمل زخم‌های خودم سخت‌تر و دردناک‌تر بود.

بسیار شکننده و شکسته‌ام.

دوستی‌های از دست رفته خیلی قلبم رو میشکونه. خیلی خیلی زیاد...

بهش گفتم گاهی سکون بخشی از مسیره.

فرسودگیِ جمعی.