That guy over there!

هَک هو هِک [پارت اول] این مدت با صدای گروهان دوم به خط شو ساعت ۴ صبح بیدار میشدم و در نبود آب با لباسی که زیر برق آفتاب خیس عرق شده به خط میشدم. با صدای فرمانده رژه میرم و دائم از خودم میپرسم «آیا ارزشش رو داره؟» شب‌هایی که ساعت ۲-۴ صبح پست میدادم و دفتر خاطراتم رو کامل میکردم، به ماه زل میزدم و به اهدافم فکر میکردم. دلتنگی خانواده، دوری، گرما و بی‌خوابی رو تحمل کنم بخاطر یک پاسپورت بی‌ارزش. ولی آرزوهای بعدش ارزشش رو داره و تنها چیزی که این مدت منو سرپا نگه داشته، همین آرزوهات و اهدافمه. بدنم داغون، زانو و کف پاهام توی پوتین له شده ولی روحم سبزه، ذهنم آزاده و زندم!

آرزوهام گوداله و وقت شیرجه‌ست!

این چند روز زیاد فکر کردم و دیدم الان که وقتشه بپرم, اگه بترسم تو همون نقطه قبلی میمونم. شاید برای همیشه!

گفت «یادت نره ما مقصد هیچکس نیستیم جز خودمون»!

چیزی بفرستید/بگید https://t.me/HarfChatBot?start=Greatmaximus0119

[خودمو رو موج کشیدم، تا شاید اوج بگیرم]

تنها راه‌حلم تحمله؛ صبر، حوصله، تحمل. روح رو میکنم آهن، اعصاب رو نخ فولادی و به جای کاسه یه تشت میخرم برا صبرم!

مود:

گاهی اوقات شرایط خیلی سخت میشه و باید بین اهداف و خواسته‌هات و جا زدن و نرسیدن، یکی رو انتخاب کنی. نمیدونم چی ته این جاده منتظرمه ولی فعلا تنها هدفم قدم بعدیه. تنها چیزی که میخوام تموم کردن امروزه. امروز + امروز + ... تا این دو سال بگذره!

تو کامنتا مخ همو نزنید دوستان

دروغ گفتم بفرستید بیاد حالمون عوض بشه https://t.me/HarfChatBot?start=Greatmaximus0119

دیگه نود هم حالمو خوب نمیکنه. فکر کنم کافورای پادگان اثر کرده!

الان که میدونم اونجا چی در انتظارمه، دل کندن از خونه خیلی سخت‌تر شده!

حوصله هیچ کاری رو ندارم. همینطور از صبح افتادم رو تخت و دلم نمیخواد از جام تکون بخورم!

بچه‌ها نگران من نباشید اصلا. جام خیلی بگاییه ولی زود به زود میام خونه نزدیکم. احتمالا دو هفته‌ای دو روز خونه باشم. من از پس این چیزا برمیام هرجور شده باشه