کانال عبدالخالق احسان

حکمتی که نمی‌دانیم «فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَکَّتْ وَجْهَهَا وَ قَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ» [الذاريات: ۲۹] همسرش جلو آمد، در حالی که (از تعجب) فریاد می‌کشید و به صورت خود می‌زد و می‌گفت: من پیرزنی نازا هستم (مگر می‌شود در این سن و سال فرزندی به دنیا بیاورم؟!). وقتی همسر ابراهیم علیه السلام شنید که فرشتگان می‌گویند ابراهیم به زودی صاحب فرزندی می‌شود؛ مات و مبهوت شد و به صورت خود می‌زد و فریادزنان می‌گفت: پیرزنی نازا و فرزند؟! من هرگز نمی‌توانستم بچه‌دار شوم، من حتی وقتی ۲۰ ساله بودم هم نتوانستم باردار شوم حالا تو می‌گویی که در این سن و سال صاحب فرزند می‌شوم؟ او در شوک بود و از روی ناباوری می‌خندید اما ابراهیم علیه السلام هیچ واکنشی نشان نداد، زیرا او کسی بود که در آتش پرید و آتش سرد شد، او آدم کارکشته‌ای بود و می‌دانست که الله متعال چگونه ناممکن‌ها را ممکن می‌کند بنابرین وقتی این مژده را از فرشتگان می‌شنود، آرام است اما همسرش کاملا در شوک فرو می‌رود. وقتی همسرش این‌گونه فریاد زد، فرشتگان با او حرف زدند: «قَالُوا كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ» [الذاريات: ۳۰] پروردگارت این‌گونه فرموده است، همانا او خود بی‌نهایت حکیم و داناست. یعنی ما این را نمی‌گوییم، این از جانب پروردگار است از طرف ما نیست؛ ما نیامده‌ایم که تو را قانع کنیم که چگونه این اتفاق خواهد افتاد، ما فقط می‌گوییم که الله تعالی چنین فرموده است. این که چگونه این اتفاق خواهد افتاد با الله است، و حکمتی در این بوده که تو سال‌ها فرزندی نداشتی و حکمتی در این است که اکنون صاحب فرزند خواهی شد. درسی که از این آیات می‌آموزیم این است: گاهی ما در زندگی توقعاتی داریم؛ ما انتظار داریم که وقتی شخصی به سن خاص رسید شغلی پیدا کند، بعد در سن مشخصی ازدواج کند، بعد در سن معینی بچه‌دار شود، بعد در سن مشخصی بچه‌هایش فلان کار را انجام دهند؛ یعنی ما این توقعات رایجی که ظاهرا معیار جامعه هستند را داریم و خیلی وقت‌ها هم نمی‌توانیم این انتظارات را برآورده کنیم. زنی می‌خواهد ازدواج کند؛ خواهر کوچک‌ترش ازدواج کرده و با خودش می‌گوید: الله متعال از من خوشش نمی‌آید، نمی‌خواهد من ازدواج کنم دیگر شانس ازدواج را ندارم. یعنی به همه‌ی اطرافیانی نگاه می‌کند که توقعات جامعه را برآورده کرده‌اند و او نتوانسته است به آن توقعات برسد. یا مثلا کسی می‌خواسته به دانشگاه برود اما پدرش از دنیا رفت یا اتفاقی افتاد که دیگر نتوانست ادامه تحصیل بدهد، مجبور شده کار کند؛ بنابرین همه‌ی هم‌سن‌هایش، پسر کاکاها، دختر کاکاها، فارغ‌التحصیل شدند و زندگی خودشان را می‌کنند و او هنوز درگیر دانشگاه است و با خود می‌گوید: بقیه در زندگی از من جلو افتادند و من نتوانستم به آن معیارها برسم. اما به روش الله متعال نسبت به خانواده ابراهیم علیه السلام نگاه کنید؛ او مدت‌ها پیش اینگونه دعا می‌کرد: «وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ» [الشعراء: ۸۳] و مرا به صالحان ملحق فرما. الله متعال می‌توانست در تمام این سال‌ها به ابراهیم علیه السلام فرزندی عطا کند، می‌توانست در جوانی فرزندان بی‌شماری به او بدهد، می‌توانست خودش قبیله‌ای از فرزندان را تشکیل دهد؛ الله تعالی می‌توانست به او هم مانند یعقوب علیه السلام عطا کند که به وی دوازده پسر داد. ولی این الله متعال است که تعیین می‌کند برای بعضی از افراد، زمان‌بندی این چیزها با دیگران متفاوت باشد، هیچ معمول و معیاری وجود ندارد؛ معیار همان چیزی است که الله متعال تعیین می‌کند، پس نباید به معیارها و توقعات جامعه نگاه کنیم و بعد بگوییم: چون من انتظارات جامعه را برآورده نتوانستم پس من آدمی شکست‌خورده هستم، الله متعال مرا دوست ندارد، یا الله متعال برای من نقشه‌ی بدتری نسبت به بقیه دارد. نه شاید به خاطر این است که تو خاص هستی، داستانی که الله متعال برای زندگی تو رقم زده است منحصر به فرد است و بنابرین با داستان هیچ‌کس دیگری سازگار نیست. خودت را با داستان زندگی دیگران مقایسه نکن. مقایسه نکن که یکی در ۲۵ سالگی ازدواج کرده و من که ۲۸ ساله هستم نتوانستم ازدواج کنم، آن‌ها در ۳۰ سالگی بچه‌دار شدند و من که ۳۳ ساله هستم نمی‌توانم بچه داشته باشم. هرگز این کار را نکن، خودت را با دیگران مقایسه نکن، زیرا الله متعال برای تک‌تک ما برنامه‌های متفاوتی مقرر کرده و تمام برنامه‌های ما سرشار از حکمت الهی است. سخنران: نعمان علی خان مترجم: زهرا احسان https://t.me/abdulkhaleqehsan