☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

هروقت خیلی پیگیر و درگیرِ یه چیزی می‌شم؛ یکی تو مغزم پشت سرِ هم اینو با صدای عبدالباسط پلی می‌کنه:

«كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ»

بعد انگار یه پاتیل آب یخ می‌ریزن رو سرم و هی ازم می‌پرسن به‌ کجا چنین شتابان؟ و منتظرن که جواب بدم که دقیقاً به کجا چنین شتابان؟ خدایا خواهشاً و جداً علایقِ مارو به سمتِ سلایقِ خودت هدایت کن. نذار اوضاع خود درگیری‌هامون و علایقمون از این وخیم‌تر شه.

ما شیعهٔ مرتضــی شدیم و این سیــره چنین پیـام دارد: ما را چه‌غم از هزار‌دشمن؟ ایرانِ علـی(ع) امـام دارد..

از جمـله چـیزایی که نمی‌دونستیم، و خبرهاش مثل اخبارِ منفی و فیک و تاریک هیچ‌وقت وایرال نمی‌شه! شاید چون رسالتِ رسانه‌ای که به ما تسلط داره؛ اینه که هیچ‌وقت نباید روزنه‌ای از امید و افتخارِ ملی جلو ما باشه :)) حالا شما حساب کن که چقدر اخبارِ افتخارآفرین و امیدبخـش سال‌هاست که در این بمبارانِ رسانه‌ای بصورت کاملاً حساب‌شده در حالِ سانسور شدنه…

دوتا کتابِ خوب! ان‌شاءالله برندهٔ این هدیه بشید و حتماً این کتاب‌هارو بخونید.

«چقـدر جایِ تو خوب است، هیچکس امّا! برای ما نگرفته هنوز جایَت را..»

«چقـدر جایِ تو خوب است، هیچکس امّا! برای ما نگرفته هنوز جایَت را..»

روایتِ اولین دور سفر استانی شهید رئیسی به استان زنجان، حوالی همین روزها! ۲۷ آبان‌ماه سالِ ۱۴۰۰. مهمانِ خونهٔ کوچیک و محقر گُلی‌خانم شد و بهش وعدهٔ خانه‌دار شدن داد و چند‌وقت بعد، کلیدِ خونهٔ جدید و نوساز رو خودش به گلی‌خانم تحویل داد..

«بهش گفتم که خانه‌ام را عوض کند. گفت: “چشم مادرم! به رویِ چشم…” تا روزِ مرگم فراموشش نمی‌کنم…»

- از «بی‌بی‌گل‌ها» و «مردمِ اندیکا» تا گُلی‌خانم‌ها. - تا ابد، من از یادت نمی‌کاهم…

اینکه می‌بینم گوشه‌ و کنار کشور برامون بارون فرستادی با اینکه ما هنوز همون بنده‌های بدتیم، اینو یادم میاره که گفتی اِنَّ رَحْمَتى سَبَقَتْ غَضَبى.

الهی شُکر…⛈️🤍

- بخونیم. مسئولیت‌پذیری و تلاش برای پاسخگویی؛ حلقهٔ مفقود این جریان! راه‌حل؛ فرارِ شما نیست، وادار کردنِ شما به تمرینِ مسئولیت‌پذیری‌ست.

سیستمِ غالب در جریان اصلاحات اینجوریه که وقتی در یک برهه‌ای بعد از رای آوردن؛ در سهم‌خواهیِ جناحی از دولت مطلوبشون -که برای تبلیغش به هر چیزی چنگ می‌زدن- ناکام باشن؛ سریعاً پشتش رو خالی می‌کنن و هشتگِ پایان دولت و استعفا و… می‌زنن و پروژهٔ کلان رسانه‌ای علیه‌ش اجرا می‌کنن. بعد از چندسال که خیال‌شون راحت شد حافظهٔ جمعی رو به زوال رفته و فراموشیِ جمعی غالب شده؛ دوباره از اول شروع می‌کنن. معرفیِ خودشون بعنوان تنها ناجی! تخریب دیگران! کلیدواژه‌های تکراری! عوام‌فریبی بدون برنامه‌ای مشخص! حمله به رقبا و … می‌گید نه؟ به مجموعهٔ کنش‌های رسانه‌چی‌های این جریان نگاه کنید. زیاد هم دور نرید! رصد کنش‌های اخیر کافیه. به نامه‌بازی‌هایِ جبههٔ اصلاحات و ژستِ مردم‌داری با چاشنیِ طلبکاری همیشگی‌شون که رازِ بقای اون‌ها در جریان سیاسته. به اکانت‌های مجازی این جریان اول به منتقدینِ هرچند دلسوز حمله می‌کردن؛ بعد مخاطب رو به سازِ «ما می‌خواستیما اما نذاشتن»ِ همیشگی رقصوندن، حالا هم که این‌طور! دغدغهٔ مملکت ندارید که هیچ! حتی دغدغهٔ کمک به دولتی که از بسترِ جریان شما بلند شده رو هم ندارید. شما خودتون رو صاحبِ دولت می‌دونید و اگر مِنویِ خواسته‌های جناحی و دستوراتتون فراهم نشه؛ اونوقت دریغ از ذره‌ای مسئولیت‌پذیری.

درنهایت اینکه؛ «وطن‌فروشی مثلِ خانواده‌‌ فروشـیه؛ مثل ناموس‌ فروشیه. نکنید! کَمونه می‌کنه می‌خوره به خود خودتون؛ تهش هیچکس گردن نمی‌گیره شما رو.» شب‌بخیر.

اینم پاسخِ درخور به درخواست تشکیل گروه‌های تروریستی توسط بازماندهٔ سلسلهٔ فراری پهلوی :) همکاری پهلوی‌چی‌ها با اسرائیل واقعاً یه صفحهٔ جدیدی در تاریخ خیانت اینا ایجاد کرد! این موجود ضعیف فراری که اعلام کرده من حاضر نیستم برای آزادیِ (!) ایران آزادیِ خودمو از دست بدم؛ نه تنها غش کرده بغلِ نتانیاهو و تقاضای حملهٔ نظامی به ایران رو داشت و داره، و از تحریم‌های علیهِ ایران حمایت می‌کنه؛ بلکه اخیراً نوچه‌هاش رو فرستاده سرزمین‌های اشغالی تا از قبرِ افسران کشته شدهٔ صهیونیستی در جریان حملات موشکی ایران بازدید کنن جهتِ همدردی! این میون از هوش مصنوعی و پروژه‌هایِ مترویی و… بصورت مشترک با موساد هم استفاده می‌کنه! برای رسیدن به قدرت و به ارمغان آوردنِ آزادی(!) از جنسِ آزادی سوریه و سودان و … این‌ ترکیبِ خباثت و رذالت واقعا توی حیات وحش هم قفله! ولی به قولِ رسول تو اخراجی‌ها: اما ما هر گندی باشیم وطن‌فروش نیستیم… مثلِ تو و نوچه‌های تو!

ساینا کریمی در مسابقاتِ تکواندوی رقابت‌های همبستگی کشورهای اسلامی مدال طلا گرفت و پیروزی‌ش رو با سلام نظامی‌دادن به پرچم مقدسِ جمهوری اسلامی تکمیل کرد؛ و یازدهمین طلایِ کاروان به تکواندوی زنان رسید. اما رسانه‌ اینجوریه که این سلامِ نظامی دادن‌های پیاپی با پرچمِ جمهوری اسلامی رو بهتون نشون نمی‌ده و شمام بهش عادت می‌کنید؛ اما ویدیوی دو‌عدد ارتشی‌نمایِ فیک که با پرچم جعلی پهلوی تو مترو مشغولِ اجرای پروژهٔ مشترک پهلوی‌چی‌ها و موساد بودن و بعدش هم دستگیر شدن رو وایرال می‌کنه تا بهتون بگه نظامی‌هایی که در جنگِ ۱۲ روزه اون‌طور برای دفاع از کشور جون‌شون رو کفِ دستشون گرفته بودن؛ ناگهان حامی پروژهٔ براندازیِ مشترک پهلوی-موساد شدن!

-

-

- یه مدتی بعد از انتخابات یه مطلبی اینجا گذاشتم که دربارهٔ پیش‌یینیِ عبور اصلاح‌طلبان از اقای پزشکیان بود. نه دربارهٔ شخص پزشکیان، بلکه دربارهٔ اخلاق حاکم بر این جناح سیاسی که بعد از هربار ناکارآمدیِ دولت مطلوبشون و یا ناکامی در سهم‌خواهی تلاش می‌کنن تا ناگهانی پشت دولت مستقر رو خالی کنن. بدون احساس مسئولیت نسبت به حجم عظیم تبلیغات برای کاندید مدنظر خودشون، سوءتبلیغات علیهِ رقبا، رایِ مردمی که به این تبلیغات اعتماد کردن، و در نهایت بدون احساس مسئولیت نسبت به نهادی بنام قوهٔ مجریه. گویی کلیت قوهٔ مجریه یه خانهٔ بازیه که هربار که خالی بود در طلبِ قدرتش خیز بردارن و هربار که از انجام وظایف در اون ناکام و ناتوان بودن؛ یه موجی برای خالی کردنِ پشت این نهادِ عظیم راه بندازن. قبل از انتخابات باید به نوع تبلیغات و کلیدواژه‌های تکرارِ عوام‌فریبانهٔ اون گروه دقت می‌شد که نشد. بعد از اون بخاطر شرایطِ منطقه و بی‌برنامگیِ دولت مستقر، کلیدواژه‌ای بنامِ «وفاق» طراحی شد که اتفاقاً در یک نگاه کلی خیلی خوبه و در راستای حفظِ اتحاد در عین اختلاف‌نظراته! اما هدف این گروهِ سیاسی رادیکال از جا انداختنِ وفاق، در واقع سکوت در برابرِ ناکارآمدی‌ها و بی‌برنامگی‌ها بود. جوری که هر‌نقدی هرچند دلسوزانه با هجمهٔ عجیب رسانه‌ای از سمت این گروه مواجه می‌شد! که در وهلهٔ اول موفقیتِ خود دولت رو هم به خطر میندازه. مثلاً دولت باید بدونه که هشدارهای پی‌ در پی و سطحی و پمپاژِ ناامیدی نسبت به معضلاتِ موجود اسمش صداقت نیست! بلکه عدم مدیریتِ رسانه‌ایه که بازتاب فراگیر داره. درحالیکه همین گروه در برابر دولت‌هایِ رقیب خودشون از هیچ تخریبی دریغ نمی‌کردن. به هرحال اولین ناقضینِ وفاق باز هم خودشونن و این‌بار نه تنها علیهِ منتقدینی که هدفی بجز موفقیتِ دولت رسمی ایران نداشتن؛ بلکه علیه دولتِ مطلوب خودشون. همین‌کار علیهِ دولت‌های پیشین هم اتفاق افتاد؛ ابتدا تبلیغاتِ سوء و بی‌اخلاقی علیه رقبا بدون عرضهٔ برنامهٔ خاصی، بعد از عیان شدنِ ناکارآمدی عبور از دولتِ مطلوبشون، بعد هم احتمالا به سیاقِ گذشته بهانه‌هایی از جنسِ «نذاشتن کار کنیم، زور و قدرت نداشتیم، اندازهٔ آبدارچی اختیار نداشتیم و…» هیچکس هم ازشون نمی‌پرسه اگه واقعا همچینه، پس چرا باز دورهٔ بعدی به هرچیزی چنگ می‌زنید برایِ رسیدن به پاستور؟ چرا از حواشی عبور نمی‌کنید؟ چرا اگر برنامه ندارید علیهِ دیگران هجمه می‌کنید؟ چرا بجای تمرکز روی حواشی، روی برنامه‌های مدونِ اعلامی مثل برنامهٔ هفتم توسعه تمرکز نمی‌کنید؟ اگر بهانهٔ شما مذاکره بود، مگه وسطِ مذاکره‌ای که مجوزش رو علیرغمِ هشدارهای مکرر گرفتید؛ طرف مذاکره به کشور حمله نکرد؟ پلنِ دیگه‌ای برای ادارهٔ کشور نداشتید؟ مگه بصورت استثنائی در مجلس برای همهٔ کابینه رای اعتماد نگرفتید؟ همراهیِ همهٔ ارکان کشور رو نداشتید؟ چرا بجایِ دوقطبی‌سازیِ مداوم و سهم‌خواهی، به منافعِ ملی فکر نمی‌کنید؟ اگر بنا بود امروز هم به سیاقِ گذشته خواستارِ کناره‌گیریِ دولت بشید؛ چرا از ابتدا جلویِ انتقادهای دلسوزانه‌ای که در راستایِ کمک به موفقیت دولت بود رو گرفتید و انواع برچسب‌هارو علیهِ اونها زدید؟ چرا نسبت به رأیی که با توسل به هر‌ توجیهی از مردم گرفتید احساس‌ مسئولیت نمی‌کنید؟ مگه قوهٔ مجریهٔ یک مملکت محلِ بازی شماست که هربار نخواستید خواستارِ استعفا و کناره‌گیریِ دولت مستقر بشید و هربار که خواستید؛ دیگران رو بابتش تخریب کنید؟ چرا برای «جایگاهِ» قوهٔ مجریهٔ رسمی یک کشور احترام قائل نیستید؟ ثباتِ شرایط سیاسی کشور بازیچهٔ منافع و سهم‌خواهی‌های شماست؟ وقتی رهبری همون روزِ اول گفتن «موفقیتِ دولت، موفقیتِ همهٔ کشوره» یعنی فارغ از سهم‌خواهی‌ها و منافع قبیله‌ای و فارغ از جناح‌بندی‌ها در راستایِ منافعِ ملی عمل کنید! به دور از پرداختن به حواشی و ‌اولویت‌هایِ غیر ضروری و شعارهای رای‌جمع‌کنِ بالاشهری.

خوندن دعای ۱۹ صحیفهٔ سجادیه -معروف به دعایِ باران- حدود ۳ دقیقه زمان می‌بره. چقدر صحیفهٔ سجادیه زیباست! به قول استاد شجاعی؛ هنرِ خواستن رو بهت یاد می‌ده. وقتی می‌خونی با خودت می‌گی حضرتِ سجاد(ع) که امامِ معصوم بودن؛ اینطور دلبرانه و با تواضع از خدایِ خودشون طلبِ رحمت‌الهی می‌کردن؛ منِ ناشکر چرا انقدر شاکی و طلبکارم…؟ بخونیم.

سامانهٔ بارشی رسیده به غربِ ایران، وقتی برف و بارونِ مهاباد و بانه و سقز و سلماس و … می‌بینم واقعا حالم خوب می‌شه. بااینکه عاشقِ هوای ابری‌ام اما به خودم قول می‌دم اگه تهران هم بارون اومد حتی به ذهنم نیاد که هوا خرابه! دلمون گرفت از این هوای ابری! نق نزنم. قول می‌دم بابتِ تک‌تک قطراتِ بارونی که یه فرشته مسئولِ آوردنشه و یه فرشته مسئولِ قرار دادنش در مکانی معین؛ خداروشکر کنم. چیه این آدمیزاد؟ تا چیزی رو داره قدر نمی‌دونه و نق می‌زنه، تا از دست می‌ده می‌فهمه چه نعمتی رو از دست داده و وقتی دوباره این نعمت بهش رو می‌کنه باز یادش می‌ره که صاحبِ کل نعمات رو شُکر کنه. باز نق می‌زنه، باز غر می‌زنه، باز یادش می‌ره که همیشه محتاجِ خالقه.