SevenHells

زده به سرم و دارم یه تاغار لیدی‌فینگر درست می‌کنم. به معنی واقعی کلمه تاغار.

خون‌آشام کوچک من 💖🧚‍♀

امروز رفتم پیش یه دکتر، اینقد تهرانی بود که تو عمرم آدم آدم اینقد تهرانی ندیده بودم. نمی‌دونم چطور بگم. خارجی هم نبود. تهرانی خالص بود. مطبشم بوی تهران می‌داد. بزرگ‌ترین شوک فرهنگی مهاجرت از شهرستان به تهرانم دیدن این دکتره بود. و من کلی آدم دیدم که اصلا خیلی تهرانی‌ان. ولی این یه لول جدید بود. اینقد جدید که روح شهرستانی‌م هنوز نتونسته شخصیت دکتر جلیلی رو هضم کنه. 🙏

نمی‌دونم اینجا آقا داریم یا نه. بیاین بگین برای مردی ماساژ رزرو کنم یا ساعت بخرم؟ این مردا چرا اینقد سخت‌کادو هستن؟ که چی بشه آخه؟ نمی‌تونم تصمیم بگیرم کدوم بهتره. 😭

سیبیل‌قشنگ

بچه‌ها مسئله تزئین غذا نیست. ما رو الویه هم با گوجه و سس نقش می‌کشیم. مسئله استفاده از غذا برای دکور و «مصرف‌نشدن»ـه. غذا به‌عنوان «status symbol». هرچند این هم خب یک تئوری یا فرضیه‌ست. ولی درطول تاریخ، حتی در مهمانی‌های مجلل، غذا رو برای مصرف‌نشدن نمی‌ذاشتن وسط میز. همیشه برای مصرف و خورده‌شدن بوده.

حالا بماند که این‌ها زوال عقل دارن که به هم می‌گن بابایی و دخترم. 😒

ویدئوی مذکور

الان رفتار آدم‌ها طوری شده انگار در قحطی هستیم. توی ویدئویی که پایین‌تر می‌ذارم، یه جاش نشون می‌ده که از «نون» به‌عنوان دکور میز استفاده کردن. نون. نونی که یکی از ارزان‌ترین کالاهای خوراکی دنیاست. و خب واقعا هم جز این نیست. کسی که توی فقر داره دست‌وپا می‌زنه، حتی از نون ارزون هم نمی‌تونه بگذره که برای دکور میزش ازش استفاده کنه. دنیا داره به ته گا می‌رسه و ما هم چاره‌ای نداریم جز مشاهده. 🙏

من فکر می‌کردم این ترند کلا به ایران نمی‌رسه چون همه با هم بدبختیم و کسایی که خیلی پولدارن هم عمرا بتونن چنین سلیقه‌هایی داشته باشن ولی خیلی ساده و محکم، بهم ثابت شد که سخت در اشتباهم. حالا مشکل این کجاست؟ مشکل اینه که چنین توجهی به غذا، در هیچ دورانی از تاریخ که قحطی نبوده، در این حجم رخ نداده. طلا، ساعت، خونه، مراسم‌ها و خیلی چیزهای دیگه، بهتر از هرچیزی طبقهٔ اجتماعی-اقتصادی افراد رو نمایش می‌دادن. انگور نوبرونه یا اصلا وجود نداشته یا طوری نبوده که طبقات پایین‌تر حتی به خوابشون هم نبیننش.

حالا بریم بالای منبر. چند وقت پیش یه خانومه تو تیک‌تاک راجع‌به یه تئوری صحبت کرد که می‌گفت قراره اقلام خوراکی انقدر گرون بشن که مردم برای نمایش طبقهٔ اجتماعی-اقتصادی خودشون از میوه و اقلام خوراکی استفاده می‌کنن. نمونه‌ش یکی از خانوادهٔ کارداشیان بود که وسط دسته‌گلش پرتقال داشت یا مثلا یکی دیگه‌شون که میزش پر از انگور خارج فصل بود. نه برای خوردن، بلکه برای نمایش ثروتشون.

این توییت و عکساش رو ببینین:

فردا بیاید پای منبرم واسه‌تون راجع‌به یک تئوری خیلی جذاب هم صحبت کنم. راجع‌به گرانی و کشف مراحل جدیدی از سرمایه‌داری. 🙏