3imar سیمار

‍**نه، شما خنده‌دار نیستید!! این بزرگواری که در روزگارِ ارز شصت هزار تومانی، با این قاطعیت حرف از ایستادگی ریال ایران در برابر دلار آمریکا می‌زد، دکترای اقتصادِ پولی از دانشگاه اصفهان دارد؛ یعنی نه‌تنها خودش با سرمایه‌ی ملت به طور رایگان تحصیل کرده و یک خروار اسکناس آتش زده تا به این «#حرف_مفت» برسد، بلکه صدها جوان ایرانی ناچارند پای درس‌اش بنشینند و همین مزخرفات را به او پس بدهند، بلکه مدرکی بگیرند و به سیل تحصیل کرده‌های بیکار اضافه شوند. خب البته تجربه ثابت کرده این حرف‌ها اگر برای ما «#آب» نداشته باشد، برای گوینده «#نان» دارد؛ اینطوری است که آقای رسول بخشی با فقط صد هزار رای از اصفهان به آن بزرگی به مجلس رسید و الان برای خودش تشکیلات دارد، منشی و ماشین و راننده دارد، خوراک و خانه و دفتر و کارمند در تهران و شهرستان دارد، وام و تسهیلات و تنخواه ایاب و ذهاب دارد و خلاصه مطمئنیم با حداقل ریال دریافتی خودش، محکم جلوی دلار آمریکا ایستاده!! راستش هیچ‌کدام اینها خنده‌دار نیستند. . نه این استاد ملنگ اقتصاد، نه آن مجری تلویزیونی که دنبال نفت چهارصد دلاری بود، نه آن کارشناس سیاسی که عقیده دارد پانصد میلیون تن طلا دست مردم ایران است، در حالی که کل طلای استخراج شده در تاریخ بشر به سیصد هزار تن هم نمی‌رسد، نه آن کیف‌کش سابق و نماینده فعلی مجلس که سودای زمستان سخت اروپا را در سر داشت و نه شیاد شهیر و شیطان‌شناس شهره شهر، پروفسور رائفی‌پور که نمک از عرق جوراب می‌گیرد و نسخه تعویض تنبان دشمن را می‌پیچد. همه جای دنیا، دزد و دله و دغل‌باز دارند، اما مساله این است که هیچ کجای جهان آنها را بر صدر کار نمی‌نشانند. اینها یا فرصت‌طلب و کلاهبردارند که طبیعتا باید مهار شوند، یا احمق‌اند که باید یک گوشه به کار خودشان مشغول باشند و نهایتا شعاع تخریب‌شان تنها به خانواده و دوستان محدود شود. ایران ما اما از معدود نقاط جهان بود که در آن تعیین سرنوشت یک ملت را به همین قماش سپردند؛ دیوانگان ماجراجو و سلاطین مهمل‌بافی، کسانی که تئوری‌های جنون‌آمیزشان را روی عمر و آمال میلیون‌ها انسان واقعی آزمایش کردند. به ازای هر چرندی که از دهان این جماعت بیرون آمد، چه زندگی‌هایی که سوخت و چه آرزوهایی که بر باد رفت. من همین دیروز، آقایی ریال را در مترو تهران دیدم؛ در التماس دردناک کودک ایرانی که از توریست گردن‌کلفت عراقی گدایی می‌کرد. به اسم بهشت، عجب جهنمی ساختید... #رسول_بهروش @simar50

‍ نه؛ شما خنده‌دار نیستید! این بزرگواری که در روزگار ارز شصت هزار تومانی، با این قاطعیت حرف از ایستادگی ریال ایران در برابر دلار آمریکا می‌زد، دکترای اقتصاد پولی از دانشگاه اصفهان دارد؛ یعنی نه‌تنها خودش با سرمایه ملت به طور رایگان تحصیل کرده و یک خروار اسکناس آتش زده تا به این «حرف مفت» برسد، بلکه صدها جوان ایرانی ناچارند پای درس‌اش بنشینند و همین مزخرفات را به او پس بدهند، بلکه مدرکی بگیرند و به سیل تحصیل کرده‌های بیکار اضافه شوند. خب البته تجربه ثابت کرده این حرف‌ها اگر برای ما «آب» نداشته باشد، برای گوینده «نان» دارد؛ اینطوری است که آقای رسول بخشی با فقط صد هزار رای از اصفهان به آن بزرگی به مجلس رسید و الان برای خودش تشکیلات دارد، منشی و ماشین و راننده دارد، خوراک و خانه و دفتر و کارمند در تهران و شهرستان دارد، وام و تسهیلات و تنخواه ایاب و ذهاب دارد و خلاصه مطمئنیم حداقل ریال دریافتی خودش، محکم جلوی دلار آمریکا ایستاده! راستش هیچ‌کدام اینها خنده‌دار نیستند. نه این استاد ملنگ اقتصاد، نه آن مجری تلویزیونی که دنبال نفت چهارصد دلاری بود، نه آن کارشناس سیاسی که عقیده دارد پانصد میلیون تن طلا دست مردم ایران است، در حالی که کل طلای استخراج شده در تاریخ بشر به سیصد هزار تن هم نمی‌رسد، نه آن کیف‌کش سابق و نماینده فعلی مجلس که سودای زمستان سخت اروپا را در سر داشت و نه شیاد شهیر و شیطان‌شناس شهره شهر، پروفسور رائفی‌پور که نمک از عرق جوراب می‌گیرد و نسخه تعویض تنبان دشمن را می‌پیچد. همه جای دنیا، دزد و دله و دغل‌باز دارند، اما مساله این است که هیچ کجای جهان آنها را بر صدر کار نمی‌نشانند. اینها یا فرصت‌طلب و کلاهبردارند که طبیعتا باید مهار شوند، یا احمق‌اند که باید یک گوشه به کار خودشان مشغول باشند و نهایتا شعاع تخریب‌شان تنها به خانواده و دوستان محدود شود. ایران ما اما از معدود نقاط جهان بود که در آن تعیین سرنوشت یک ملت را به همین قماش سپردند؛ دیوانگان ماجراجو و سلاطین مهمل‌بافی، کسانی که تئوری‌های جنون‌آمیزشان را روی عمر و آمال میلیون‌ها انسان واقعی آزمایش کردند. به ازای هر چرندی که از دهان این جماعت بیرون آمد، چه زندگی‌هایی که سوخت و چه آرزوهایی که بر باد رفت. من همین دیروز، آقایی ریال را در مترو تهران دیدم؛ در التماس دردناک کودک ایرانی که از توریست گردن‌کلفت عراقی گدایی می‌کرد. به اسم بهشت، عجب جهنمی ساختید... #رسول_بهروش @simar50

‍ .... ما دوام می‌آوریم ؟!! #مصطفی_داننده به دوام آوردن عادت کرده‌ایم. #قدرت_خرید کمتر می‌شود، کمتر می‌خریم. #خانه گران‌تر می‌شود، کوچک‌تر اجاره می‌کنیم. #سفر از زندگی حذف می‌شود؛ سفر نمی‌رویم. #تفریح گران می‌شود، حذفش می‌کنیم. #آینده مبهم می‌شود، درباره آینده کمتر حرف می‌زنیم. #فشار بیشتر می‌شود، تحمل می‌کنیم. این رفتار و این عادت کردن باعث شده است کهحاکمان این #تحمل را با #رضایت_داشتن، اشتباه بگیرند. مردم ایران عادت کرده‌اند، به گرانی، به تورم ، به جنگ، به خبرهای بد، به مهاجرت عزیزانشان، به کوچک شدن سفره‌ها، به اینکه برای فردا برنامه‌ریزی کنند و ندانند چند ماه بعد چه چیزی از زندگی‌شان باقی مانده و حتی به درد هم عادت کرده‌اند، این شاید از خود درد خطرناک‌تر باشد. چون وقتی انسان به درد عادت می‌کند، دیگر هر درد تازه‌ای او را از جا نمی‌کند. دیروز جنگ یک فاجعه بود اما امروز فقط یک خبر است. دیروز یک افزایش قیمت شوک‌آور بود اما امروز فقط می‌گوییم «باز گران شد». دیروز رفتن یک دوست غم بزرگی بود، امروز دیگر لیست دوستانی که رفته‌اند را هم به خاطر نمی‌آوریم، جامعه دارد به غیرعادی‌ترین شرایط، عادی نگاه می‌کند.

همه باید بدانند که یک نکته را نباید فراموش کرد:

#عادت_کردن، به معنای #پذیرفتن نیست.آدم‌ها می‌توانند به زندان عادت کنند و همچنان زندان را دوست نداشته باشند، می‌توانند به فقر عادت کنند و همچنان فقیر بودن را نخواهند، می‌توانند به محدودیت عادت کنند و همچنان آزادی بخواهند. مردم ایران سال‌هاست بخش‌هایی از زندگی طبیعی خود را یکی‌یکی عقب زده‌اند تا بتوانند فقط ادامه بدهند.این دیگر زندگی نیست، مدیریت بقاست مثل کسانی که در یک جزیره مانده‌اند و فقط می‌خواهند زنده بمانند تا روزی نجات پیدا کنند. نسلی که باید درباره رویاهایش حرف بزند، درباره اجاره خانه، کار، گرانی و هزار مسئله دیگر مرتبط با بقا حرف می‌زند. جوانی که باید به آینده فکر کند، آینده را تنها در رفتن می‌بیند. خانواده‌ای که باید برای بهتر شدن زندگی فرزندش برنامه بریزد، اول باید حساب کند آیا از پس هزینه‌های ماه بعد برمی‌آید یا نه و در چنین شرایطی، مدام از مردم خواسته می‌شود که بیشتر صبر کنند، بیشتر تحمل کنند، بیشتر سازگار شوند، کمتر بخواهند، کمتر مصرف کنند، کمتر اعتراض کنند و در نهایت، کمتر زندگی کنند. اماهیچ جامعه‌ای برای همیشه نمی‌تواند هزینه ناکارآمدی ، فساد ،تصمیم‌های اشتباه و سیاست‌های شکست‌خورده را از جیب زندگی مردم بپردازد، مردم صندوق ذخیره‌ی بی‌نهایتِ تحمل نیستند. این تصور که چون مردم سال‌ها دوام آورده‌اند، پس همیشه دوام خواهند آورد، یک برداشت کاملا اشتباه است. جامعه ممکن است سال‌ها آرام بماند، اما آرامش با رضایت فرق دارد، ممکن است مردم سکوت کنند، اما سکوت با قبول کردن فرق دارد،ممکن است به شرایط عادت کنند، اما عادت با امید فرق دارد و شاید خطرناک‌ترین لحظه برای هر جامعه و حکومتی، زمانی است که مردم از حاکمان هیچ انتظاری ندارند. مردم زمانی که #خشمگین هستند یعنی هنوز امید به #تغییر دارند اما وقتی #ناامید می‌شوند یعنی دیگر دوست ندارد آینده‌اش را با این #ساختار گره بزند. مردم ایران هنوز می‌خندند، هنوز عاشق می‌شوند، هنوز مهمانی می‌روند، هنوز موسیقی گوش می‌کنند، هنوز برای فرزندانشان آرزو دارند اما اینها نشانه رضایت نیست. اینها شاید تلاش یک ملت برای پس گرفتن تکه‌هایی از زندگی باشد، زندگی‌ای که سال‌هاست زیر فشار سیاست، اقتصاد و اجبار کوچک و کوچک‌تر شده است. ما دوام می‌آوریم، ما عادت می‌کنیم. اما هیچ‌کس نمی‌پرسد: اگر مردم این‌همه سال فقط دوام آورده‌اند، چه کسی تضمین کرده که این دوام آوردن تا ابد ادامه خواهد داشت؟ شاید بزرگ‌ترین اشتباه این باشد که تصور کنیم چون مردم هنوز سر پا هستند، پس حالشان خوب است، نه.....؟!!!! @simar50

‍دوام می‌آوریم؛ عادت می‌کنیم مصطفی داننده به دوام آوردن عادت کرده‌ایم. قدرت خرید کمتر می‌شود، کمتر می‌خریم. خانه گران‌تر می‌شود، کوچک‌تر اجاره می‌کنیم. سفر از زندگی حذف می‌شود؛ سفر نمی‌رویم. تفریح گران می‌شود، حذفش می‌کنیم. آینده مبهم می‌شود، درباره آینده کمتر حرف می‌زنیم. فشار بیشتر می‌شود، تحمل می‌کنیم. این رفتار و این عادت کردن باعث شده است که حاکمان این تحمل را با رضایت داشتن، اشتباه بگیرند. مردم ایران عادت کرده‌اند، به گرانی، به تورم ، به جنگ، به خبرهای بد، به مهاجرت عزیزانشان، به کوچک شدن سفره‌ها، به اینکه برای فردا برنامه‌ریزی کنند و ندانند چند ماه بعد چه چیزی از زندگی‌شان باقی مانده و حتی به درد هم عادت کرده‌اند، این شاید از خود درد خطرناک‌تر باشد. چون وقتی انسان به درد عادت می‌کند، دیگر هر درد تازه‌ای او را از جا نمی‌کند. دیروز جنگ یک فاجعه بود اما امروز فقط یک خبر است. دیروز یک افزایش قیمت شوک‌آور بود اما امروز فقط می‌گوییم «باز گران شد». دیروز رفتن یک دوست غم بزرگی بود، امروز دیگر لیست دوستانی که رفته‌اند را هم به خاطر نمی‌آوریم، جامعه دارد به غیرعادی‌ترین شرایط، عادی نگاه می‌کند. همه باید بدانند که یک نکته را نباید فراموش کرد:عادت کردن، به معنای پذیرفتن نیست. آدم‌ها می‌توانند به زندان عادت کنند و همچنان زندان را دوست نداشته باشند، می‌توانند به فقر عادت کنند و همچنان فقیر بودن را نخواهند، می‌توانند به محدودیت عادت کنند و همچنان آزادی بخواهند. مردم ایران سال‌هاست بخش‌هایی از زندگی طبیعی خود را یکی‌یکی عقب زده‌اند تا بتوانند فقط ادامه بدهند. این دیگر زندگی نیست، مدیریت بقاست مثل کسانی که در یک جزیره مانده‌اند و فقط می‌خواهند زنده بمانند تا روزی نجات پیدا کنند. نسلی که باید درباره رویاهایش حرف بزند، درباره اجاره خانه، کار، گرانی و هزار مسئله دیگر مرتبط با بقا حرف می‌زند. جوانی که باید به آینده فکر کند، آینده را تنها در رفتن می‌بیند. خانواده‌ای که باید برای بهتر شدن زندگی فرزندش برنامه بریزد، اول باید حساب کند آیا از پس هزینه‌های ماه بعد برمی‌آید یا نه و در چنین شرایطی، مدام از مردم خواسته می‌شود که بیشتر صبر کنند، بیشتر تحمل کنند، بیشتر سازگار شوند، کمتر بخواهند، کمتر مصرف کنند، کمتر اعتراض کنند و در نهایت، کمتر زندگی کنند. آش آنقدر شور می‌شود که یکی از آقایان می‌گوید مردم ایران هم می‌توانند مثل یمنی‌ها، لُنگ بپوشند و شرایط را تحمل کنند اما هیچ جامعه‌ای برای همیشه نمی‌تواند هزینه ناکارآمدی ، فساد ، تصمیم‌های اشتباه و سیاست‌های شکست‌خورده را از جیب زندگی مردم بپردازد، مردم صندوق ذخیره بی‌نهایتِ تحمل نیستند. این تصور که چون مردم سال‌ها دوام آورده‌اند، پس همیشه دوام خواهند آورد، یک برداشت کاملا اشتباه است. جامعه ممکن است سال‌ها آرام بماند، اما آرامش با رضایت فرق دارد، ممکن است مردم سکوت کنند، اما سکوت با قبول کردن فرق دارد، ممکن است به شرایط عادت کنند، اما عادت با امید فرق دارد و شاید خطرناک‌ترین لحظه برای هر جامعه و حکومتی، زمانی است که مردم از حاکمان هیچ انتظاری ندارند. مردم زمانی که خشمگین هستند یعنی هنوز امید به تغییر دارند اما وقتی ناامید می‌شوند یعنی دیگر دوست ندارد آینده‌اش را با این ساختار گره بزند. مردم ایران هنوز می‌خندند، هنوز عاشق می‌شوند، هنوز مهمانی می‌روند، هنوز موسیقی گوش می‌کنند، هنوز برای فرزندانشان آرزو دارند اما اینها نشانه رضایت نیست. اینها شاید تلاش یک ملت برای پس گرفتن تکه‌هایی از زندگی باشد، زندگی‌ای که سال‌هاست زیر فشار سیاست، اقتصاد و اجبار کوچک و کوچک‌تر شده است. ما دوام می‌آوریم، ما عادت می‌کنیم. اما هیچ‌کس نمی‌پرسد: اگر مردم این‌همه سال فقط دوام آورده‌اند، چه کسی تضمین کرده که این دوام آوردن تا ابد ادامه خواهد داشت؟ شاید بزرگ‌ترین اشتباه این باشد که تصور کنیم چون مردم هنوز سر پا هستند، پس حالشان خوب است، نه.....؟!!!! @simar50

‍ ... سرزمینِ وعده‌های تو خالی ! #جعفر_بخشی_بی‌نیاز نویسنده و روزنامه نگار ما در جغرافیایی خاص زندگی می‌کنیم که با تمام سرزمین ها در جهان متفاوت است. جایی که در آن وعده دادن و سر کار گذاشتن ؛ ارزان‌ترین کالای موجود است و عمل کردنِ به وعده ها گران‌ترین کیمیایِ نایاب. مسئولانِ ما ؛ متخصصانِ بلامنازعِ تولیدِ سراب‌اند. وقتی سفره‌های مردم کوچک می‌شود آن‌ها وعده گشایش می‌دهند. وقتی تورم کمرِ معیشت را می‌شکند‌ ؛ آن‌ها از مهار گرانی سخن می‌گویند. حقیقت اما تلخ‌تر از این حرف‌ هاست. مردم در این کشور گوش شان از این وعده ها و قول ها پر است‌. مردمی که میانj زمین و آسمان رها شده‌اند ؛ بی‌ آنکه گوشی برای شنیدن رنج‌هایشان وجود داشته باشد. قصه سرزمین موعود برای مسئولانِ ما حکایت عجیبی ست. آن‌ها در اتاق‌های شیک و لوکس و پشت میزهایشان ؛ برای زندگی مردم نسخه می‌پیچند و قول شرف می‌دهند که اوضاع به زودی سامان می یابد. اما کجاست آن شرفی که در گروِ این وعده‌ها به مردم داده شده است؟ مشکل اینجاست که در نظام تصمیم‌ گیری ما مسئول خود را شریکِ رنجِ رعیت نمی‌داند. آن‌ها وقتی از گرانی ؛ از مسکن ؛ از بیکاری و از ناامیدیِ جوانان حرف می‌زنند ؛ تنها آمار می‌بینند نه انسان. تا زمانی که مسئولانِ ما دردِ مردم را دردِ خودشان نبینند ؛ تا زمانی که برای حل مشکل مردم ؛ حاضر نباشند از راحتی و رانتِ خودشان مایه بگذارند ؛ بدانید که هیچ گشایشی در این مملکت حاصل نخواهد شد. وعده‌های تو خالی ؛ تنها دیوارِ اعتمادِ بین ملت و دولت را فرو می‌ریزد. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که مردم دیگر به وعده‌هایِ شیرین اما پوچ حساسیت پیدا کرده‌اند ؛ چرا که می‌دانند پشت این کلماتِ فریبنده نه اراده‌ای برای اصلاح هست و نه تلاشی برای بهبود. @simar50

‍ ... قلاده‌های طلا ؛ سفره های خالی ! #جعفر_بخشی‌_بی‌نیاز نویسنده و روزنامه نگار دیگر از شکاف طبقاتی حرف زدن مجاز نیست که عملا ما شاهد یک گسل عمیقِ اخلاقی و اقتصادی در کشور هستیم که هر روز بیشتر دهان باز می‌کند. این گسل فراتر از تفاوت در سبک زندگی که بازتاب‌ دهنده‌ی یک فروپاشی در عدالت توزیعی ست که حالا در خیابان‌ها و فضای مجازی به شکلی تهوع‌ آور و قبیح خودنمایی می‌کند. ویدئویی از سبک زندگیِ یک خانوارِ مرفه منتشر شده که در آن خانمی با وقاحتی تمام ؛ از هزینه‌ی ماهانه ۴۰۰ میلیون تومانی برای نگهداری از یک سگ می گوید. از استخدام مربی اختصاصی و رژیم غذاییِ آن‌ چنانی تا گردنبند طلایی که برای تولد این سگ به گردن او انداخته شده است. فارغ از اینکه این اعداد چقدر واقعی یا نمایشی باشند ؛ آنچه اهمیت دارد ؛ صدایِ بلندِ این تصویر است. این تصویر پُتکِ سنگینی ست که بر سرِ طبقه کارگر ؛ بازنشسته و حقوق‌ بگیر فرود می‌آید که این روزها برای تأمین یک شانه تخم‌ مرغ و یک کیلو گوشت و حداقل های زندگی باید محاسباتِ تلخ و بسیار ناامید کننده‌ای را انجام دهند. مسئله در این جا اصلاً داشتن سگ یا محبت به حیوانات نیست. که مسئله کاملا اقتصادی ست که چنین فاصله‌ی بعیدی را میان بقاء و فانتزی ایجاد کرده است. وقتی تورمِ مزمن ؛ ارزش دستمزدِ کارگر و حقوقِ بازنشسته را همچون موریانه می‌خورد و دارایی‌های این قشر را به هیچ بدل می‌کند ؛ در سوی دیگرِ این میدان صاحبانِ ملک ؛ ارز و سرمایه‌های رانتی ؛ نه‌ تنها از این تورم آسیب نمی‌بینند بلکه ثروت‌شان در جریانِ همین ناپایداری اقتصادی چندین برابر می‌شود. این تضاد ؛ سمی‌ ترین چیزی ست که می‌تواند همبستگی اجتماعی را نابود کند. وقتی رشدِ دستمزدها از تورم عقب می‌ماند و فرصت‌های اقتصادی نه بر اساس تخصص و تلاش بلکه بر اساسِ رانت و نزدیکی به منابع ثروت توزیع می‌شود ؛ نتیجه‌اش جامعه‌ای ست که در آن یک گروه برای بقاء و زنده ماندن می‌جنگند و گروهی دیگر مصرفِ لوکس را به مثابه سلاحی برای تحقیرِ دیگران به نمایش می‌گذارند. نمایش آن زنجیر طلای چند میلیاردی در گردن یک سگ در حالی که در چند قدمیِ همان خانه کودکی برای تحصیل یا سفره‌ای برای نان در فشار است یک نمایشِ مذمومِ طبقاتی ست. این پیامی ست که می‌گوید ما در ایران دقیقا در دو دنیای متفاوت زندگی می‌کنیم. یکی در بالا و در ناز و نعمت و آرامش و رفاه و آسایش و دیگری در ویران‌ شهری پر از ناامیدی و سرخورده گی و تحقیر و تورم و فقر. سیاست‌ گذاران باید بدانند جامعه‌ای که در آن نابرابری از مرزهای قابل‌ تحمل عبور کرده و به نمایشِ وقاحت‌ بارِ ثروت در میانه‌ی فقرِ مطلق رسیده بر روی گدازه‌های آتش حرکت می‌کند. این فاصله ؛ فقط در جیب‌ها نیست که این شکاف در روحِ جامعه کنده شده است و بعید نیست که روزی این دو جهانِ موازی چنان به هم برخورد کنند که هیچ مرهمی برای التیام آن پیدا نشود. @simar50