روانشناسی-احساس خوب

[Forwarded from جهان فرزانگان] 🌾 نظر هر کسی محترم است؟ اصلاً و ابداً. هر سال می‌کوشم دست‌کم یک بار، دو چیز را روی دانشجویانم امتحان کنم. نخست آن‌که آنان را «فیلسوف!» خطاب می‌کنم؛ تعبیری که چندان جدی نیست، اما امیدوارم باعث تشویق آنان به فراگیری فعال شود. دوم، این بحث را پیش می‌کشم: «مطمئناً این عبارت را شنیده‌اید که ’هرکسی حق دارد نظری داشته باشد و اظهارش کند‘. شاید حتی خودتان نیز این تعبیر را به کار برده باشید و چه بسا برای جلوگیری از یک استدلال یا در بن‌بست قرار دادن کسی، این کار را کرده باشید. خب، به محض این‌که به این کلاس وارد می‌شوید، دیگر آن حق را ندارید. شما حق ندارید نظر خودتان را داشته باشید. فقط حق چیزی را دارید که بتوانید استدلالی بر آن بیاورید.» شاید کمی تند باشد؛ اما آموزگاران فلسفه این را به دانشجویانمان بدهکارند که به آن‌ها بیاموزند چگونه استدلال کنند و چگونه از استدلالشان دفاع کنند؛ و وقتی به باوری دفاع‌ناپذیر می‌رسند، آن را تشخیص دهند. مشکل تعبیر «من حق دارم نظر خودم را داشته باشم» این است که این عبارت در غالب موارد، برای محافظت از باورهایی است که باید کنارشان بگذاریم. این عبارت، صورتی کوتاه‌شده از این گزاره است که «من می‌توانم هر چه دلم بخواهد، بگویم و یا هر طور دلم بخواهد، بیاندیشم»؛ و با تعمیم این معنا، ادامۀ استدلال علیه گوینده تا حدی بی‌احترامی خواهد بود. به نظر من، این نگرش به برابری کاذب میان متخصصان و غیرمتخصصان منجر می‌شود و این یکی از ویژگی‌های زیانبار گفتمان عمومی ماست که در حال گسترش است... ‌پاتریک استوکس http://telegram.me/ehsasekhooob/

مد؛ تمایز یا تشابه؟ خلاصه سخنرانی فردین علیخواه(جامعه‌شناس) در دانشگاه گیلان جامعه شناسان ایرانی توجه جدی به تحولات مد در ایران نداشته‌اند. معمولاً این نظر وجود داشته است که در این کشور باید به مسائل مهم‌تری پرداخت. مطالعات مردم شناسان و قوم‌نگاران درباره لباس اقوام ایرانی بسیار چشمگیرتر از تلاش جامعه شناسان برای شناخت مد در ایران معاصر است. درمقابل، در سطح جهانی، محققان علوم اجتماعی تحقیقات قابل‌توجهی درباره مد داشته‌اند. این مطالعات عمدتاً مبتنی بر نظریه‌هایی است که جامعه شناسان کلاسیک در خصوص مد داشتند که در ادامه به برخی از آنها اشاره می کنم. تورشتاین وبلن نگاهی طبقاتی به مد دارد. ازنظر او مد و به‌طور مشخص لباس یکی از ابزارهای ارسال پیام به دیگران است. او در کتابش با عنوان طبقه تن‌آسان که درواقع بررسی طبقه‌ای اجتماعی در اروپای قرن نوزدهم است می‌گوید که یکی از کارکردهای نحوه لباس پوشیدن این طبقه آن است که به دیگران بگویند نیازی به کار کردن و زحمت کشیدن ندارند. نوع کلاه، دستمال‌گردن، کفش براق و عصای این طبقه گویای آن است که پول؛ خودش به سمت آنان می‌آید و آنان کار طافت فرسا نمی کنند. ازنظر وبلن حتی زنان طبقه تن‌پرور هم با بستن شکم‌بند و گن نشان می‌دهند که شوهرشان پول کافی برای ولخرجی و بریزوبپاش دارد و آنان زن مهمانی، نشستن و لم دادن هستند تا زن بشور و بساب. زیمل هم به‌طور خاص به بحث مد پرداخت. زیمل شهرهای بزرگ زمان خودش را مظهری از مدرنیسم می‌دانست و سعی کرد آنها را نقد کند. رشد عقلانیت در شهر و وجود نوعی بی‌تفاوتی مدنی یا حواس‌پرتی خودخواسته، باعث می‌شود تا آدم‌ها مانند هم شوند. درواقع تفاوت بین آدم‌ها به شکل چشمگیری کاهش یابد. رفتارها استاندارد شود. در این وضعیت مسئله تفرد و یکتایی فردی دغدغه‌ای جدی می‌شود. قرار نیست همه زیر چرخ عقلانیت شهرهای بزرگ له شوند. ازنظر زیمل در اینجا مد وسیله‌ای است که به ظهور فردیت مجال می‌دهد. فرد با مد می‌گوید که من در مقابل امواج عقلانی شدن و یکدست سازی حاکم بر شهرها، تسلیم نمی‌شوم. از طرف دیگر زیمل مد را طبقاتی می‌بیند. او از اصطلاح " نشت" استفاده می‌کند. مد معمولاً به‌گونه‌ای است که از طبقه فرادست به سمت طبقه فرودست نشت می‌کند. به‌محض آنکه طبقات پایین از طبقه بالا تقلید کرد و یک مد همه‌گیر شد طبقه بالا مجدداً به مدی دیگر متوسل می‌شود. این چرخه همچنان ادامه می‌یابد. ازنظر زیمل یکی از کارکردهای مد هم‌زمان تشابه و تفاوت است. من با پوشیدن یک لباس یا آرایش خاص، می‌گویم که جزو این طبقه هستم و جزو آن طبقه نیستم. در نیمه دوم قرن بیستم نظریه‌های معروف به خرده‌فرهنگی هم به مد پرداخته‌اند. ازنظر اینان مد درواقع نوعی واکنش به تغییرات اجتماعی و فرهنگی نامطلوب است. مثلاً وقتی‌که ارزش‌های مردانه تهدید می‌شود و زنانه یا مردانه بودن لباس از بین می‌رود شاهد مدهایی از طرف مردان هستیم که تلاش دارند هویت مردانه را تقویت و تثبیت کنند. اما در سال‌های اخیر مد عمدتاً به موضوع هویت و هویت‌سازی مرتبط شده است. یعنی مد امری فردی و انتخابی فردی تلقی می‌شود. افراد تلاش می‌کنند با کنار هم قرار دادن اقلام و عناصر بعضاً متفاوت و متعارض، برای خودشان هویت بسازند. در قرن نوزدهم مسئله آن بود که من با این مد می‌خواهم بگویم جزو فلان طبقه هستم، در قرن بیست و یکم می‌خواهم بگویم که من کی هستم؟ در ادامه بخشی از یافته‌هایم در خصوص مد در بین مردان را ارائه می‌دهم: مصاحبه‌شوندگان از اینکه در معرض توجه دیگران قرار بگیرند خوشحال‌اند. از نگاه خیره زنانه به خودشان احساس خوبی دارند. مصاحبه‌شوندگان دوست ندارند لباس‌هایشان همانی باشد که دیگران می‌پوشند. آنان دوست دارند متفاوت باشند. دوست ندارند متعلق به جریان غالب مد به نظر برسند. مد برایشان انتخابی فردی است. با کنار هم قرار دادن عناصر مختلف سعی می‌کنند تا هویتی مشخص و متمایز برای خودشان بسازند همه آنان با مداخله نهادهای رسمی در مد مخالف‌اند. نهادهای رسمی را خدمتگزار می‌دانند و معتقدند که این ما هستیم که باید به سیستم بگویم چگونه باشد و نه سیستم به ما. تعدادی از آنان به برخی چهره‌های مطرح مانند فوتبالیست‌های معروف جهانی ارجاع داده‌اند و بیان داشتند که مد موردنظرشان را از آنان اقتباس کرده‌اند. زنانگی و مردانگی برای مردان معیاری مهم بوده است. اصرار داشتند که مد باید زن و مرد را متمایز کند. به نظر می‌آید که نقش طبقه در جامعه فعلی ایران در خصوص مد کاسته شده است و ما بیشتر شاهد اجتماع سلیقه‌ها هستیم تا طبقه یا خرده‌فرهنگ مشخص درباره مد. .http://telegram.me/ehsasekhooob/

موانع درونی موفقیت: اهمال‌کاری ساعت يك ربع به هفت با صداي زنگ گوشی بيدار می‌شويد، آنرا خاموش می‌كنيد و با خود می‌گوييد يه ربع ديگر بخوابم بعد بلند می‌شوم. ظرفها در سينك ظرفشويي روي هم انباشته شده است و هر بار كه از كنار آن رد می‌شويد می‌گوييد فعلا وقت دارم تا اينكه می‌بينيد وقت خواب‌تان شده و دست به آنها نزده‌ايد. ماهها است كه چند جاي ماشين تان صدا می‌دهد و می‌خواهيد آنرا پيش تعمير كار ببريد ولي امروز و فردا می‌كنيد. اينها همه مصاديق اهمال‌كاري است. اهمال‌كاري يعني وقتي بايد كاري را انجام دهيد ولي آنها را عقب می‌اندازيد. هميشه نيرويي در درون‌تان هست كه دوست دارد كارها را به عقب بياندازد. اهمال‌كاري مختص همه انسانها است و همه به نوعي به آن دچار هستند. حتي كساني كه به نسبت بقيه اهمال‌كاري كمتري دارند هم در درون‌شان ميل به اهمال‌كاري دارند و صرفا بر آن غلبه كرده‌اند. ريشه اهمال‌كاري به مغز قديم ما بر‌می‌گردد. قديمي‌ترين بخش مغز ما يعني ساقه مغز كه به مغز خزنده شناخته می‌شود كارهاي مربوط به بقا و زنده ماندن ما را بر عهده دارد. يكي از روشهاي اصلي مغز ما براي زنده ماندن هم ذخيره انرژي است. بنابراين هميشه اصل بر مصرف كمترين حد انرژي است. قسمت ديگر مغز ما كه به ليمبيك يا مغز پستاندار معروف است هم مراكز احساسي ما در آن قرار دارد. از نظر احساسي هم عقب انداختن كارها در مقايسه با انجام به موقع آنها احساس بهتري به آدم می‌دهد. در مقابل در قسمت جلويي قشر مغز ما که لب پيش‌پيشاني ما شناخته مي‌شود براي كارهايي مانند يادگيري، برنامه‌ريزي، تفكر منطقي، تصميم‌گيري، تمركز، حل مساله، دورانديشي و ... تكامل يافته است. بنابراين وقتي كاري را عقب مي‌اندازيم اين قسمت از مغز به ما يادآوري مي‌كند كه بايد آنرا انجام دهيم. متاسفانه قدرت لب پيش پيشاني به نسبت دو مغز ديگر كمتر است و از نظر اولويت كاري در رده سوم قرار دارد. ولي با كار كردن روي آن و به قول معروف خوراك دادن به آن مي‌توان بر مساله اي مانند اهمال‌كاري غلبه كرد. يكي از دلايل اهمال كاري ما برداشت مغز ما از سختي كار است. مغز ما كارهاي بزرگ با حجم بالا يا زمان طولاني را دوست ندارد. براي اينكه مغزمان را راضي به انجام كاري كنيم بايد آنرا تا جاي ممكن كوچك كنيم. هدف‌مان انجام بخش كوچكي از آن كار باشد. مثلا يك حركت ورزشي، شستن يك قاشق، خواندن يك كلمه از كتاب... بعد كه هدف را تكميل كرديم اگر دوست داشتيم ادامه مي‌دهيم اگر نه هم نمي‌دهيم. ولي معمولا ديگر مشكلي براي ادامه نداريم. خانم مل رابينز در كتابش به نام قانون پنج ثانيه مي‌گويد وقتي ما تصميم به انجام كاري مي‌گيريم پنج ثانيه وقت داريم تا يك حركت فيزيكي در مورد آن انجام دهيم قبل از اينكه مغزمان دلايلي براي انجام ندادن آن به ما بدهد. بنابراين براي اينكه از اين تله مغزي فرار كنيم بايد از پنج تا يك بشماريم و بلند شويم يك گام كوچك برای آن انجام دهيم. در ارتش آمريكا جمله‌اي دارند كه مي‌گويد پاشو برو انجامش بده. به محض بلند شدن و حركت فيزيكي نيروي باز دارنده مغز ما از كار مي‌افتد. http://telegram.me/ehsasekhooob/

طی شد این عمر تو دانی به چه سان؟ پوچ و بس تند چنان باد دمان همه تقصیر من است این و خودم می دانم که نکردم فکری، که تأمّل ننمودم روزی، ساعتی یا آنی که چه سان می گذرد عمر گران؟ کودکی رفت به بازی،بفراغت،به نشاط فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات همه گفتند:کنون تا بچه است بگذارید بخندد شادان که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست، بایدش نالیدن من نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو نتوان خندیدن؟ نتوان فارغ و وارسته ز غم همه شادی دیدن؟ همچو مرغی آزاد هر زمان بال گشادن؟ سر هر بام که شد خوابیدن؟ من نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو بایدم نالیدن؟ هیچ کس نیز نگفت:زندگی چیست،چرا می آییم………؟ بعد از چند صباح به چه سان باید رفت؟ به کجا باید رفت؟ با کدامین توشه به سفر باید رفت؟ من نپرسیدم هیچ،هیچکس نیز به من هیچ نگفت. نوجوانی سپری گشت به بازی،به فراغت،به نشاط. فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات بعد از آن باز نفهمیدم من،که چه سان عمر گذشت؟ لیک گفتند همه که جوانست هنوز، بگذارید جوانی بکند، بهره از عمر بَرَد کامروایی بکند. بگذارید که خوش باشد و مست، بعد از این باز ورا عمری هست یک نفر بانگ بر آورد که او از هم اکنون باید فکر آینده کند. دیگری آوا داد: که چو فردا بشود فکر فردا بکند. سومی گفت:همانگونه که دیروزش رفت، بگذرد امروزش، همچنین فردایش با همه این احوال من نپرسیدم هیچ که چه سان دی بگذشت؟ آن همه قدرت و نیروی عظیم به چه ره مصرف گشت؟ نه تفکّر، نه تعمّق و نه اندیشه دمی، عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی. چه توانی که زکف دادم مفت، من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت. قدرت عهد شباب،می توانست مرا تا به خدا پیش بَرَد، لیک بیهوده تلف گشت جوانی هیهات آن کسانی که نمی دانستند زندگی یعنی چه رهنمایم بودند، عمرشان طی می گشت بیخود و بیهوده، ومرا می گفتند که چو آن ها باشم، که چو آنها دایم فکر خوردن باشم،فکر گشتن باشم،فکر تأمین معاش، فکر ثروت باشم،فکر یک زندگی بی جنجال ،فکر همسر باشم. کس مرا هیچ نگفت زندگی ثروت نیست، زندگی داشتن همسر نیست، زندگانی کردن فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست، من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت. ای صد افسوس که چون عمر گذشت معنیش می فهمم. حال می پندارم هدف از زیستن این است رفیق: من شدم خلق که با عزمی جزم پای از بند هواها گُسَلَم گام در راه حقایق بنهم با دلی آسوده فارغ از شهوت و آز وحسد و کینه و بخل، مملو از عشق و جوانمردی و زهد در ره کشف حقایق کوشم، شربت جرأت و امّید و شهامت نوشم، زره جنگ برای بد و نا حق پوشم ره حق پویم و حق جویم و پس حق گویم آنچه آموخته ام بر دگران نیز نکو آموزم شمع راه دگران گردم و با شعله ی خویش، ره نمایم به همه گر چه سرا پا سوزم. من شدم خلق که مثمر باشم، نه چنین زائد و بی جوش و خروش، عمر بر باد و به حسرت خاموش ای صد افسوس که چون عمر گذشت معنیش می فهمم کاین سه روز از عمرم به چه ترتیب گذشت: کودکی بی حاصل،نوجوانی باطل، وقت پیری غافل به زبانی دیگر: کودکی در غفلت ،نوجوانی شهوت، در کهولت حسرت http://telegram.me/ehsasekhooob/

اخلاق یعنی خود را جای دیگری دیدن چرا بشر از دوران بسیار باستانی که نه قدرت بیان داشت و نه محلی ثابت برای سکونت و تقریباً هیچ قانونی جز غریزه راهنمایش نبود، در عمل، رفتارش اخلاقی بود؟ بشر اولیه توانست رفتار اخلاقی پیش بگیرد چون بر خلاف سایر پستانداران، این قدرت ذهنی را داشت که خودش را جای دیگران بگذارد. او به تهیه غذا توسط انسان اولیه اشاره می کند و اینکه انسان بر اساس همکاری با انسان دیگر توانست به مواد غذایی بیشتری دست یابد. مثلاً در مورد چیدن میوه های رسیده از بالای درخت، فقط انسان است که به خاطر منافع مشترک با یک نفر دیگر، شگردی پیدا کرد که به میوه های بیشتر دست یابد. حیوانات دیگر با بالا رفتن تا بالاترین قسمت درخت، در معرض دیده شدن توسط حیوانات درنده قرار می گیرند و ترجیح می دهند ریسک نکنند اما انسانها به این راه حل رسیدند که یکی کشیک بدهد و مواظب باشد و دیگری به میوه های رسیده و مقوی تر دست یابد و بعد آنها را با هم شریک شوند. وقتی دو انسان دوران اولیه، در یک همکاری، میوه های یک درخت را چیدند متوجه شدند بعد از رسیدن به هدف شان، چاره ای ندارند جز آن که نوعی از اخلاق را رعایت کنند. اخلاق همان مقیاس تقسیم هر آنچه به دست آوردند بود. ما انسانها در مسیر دهها هزار ساله تحول مداوم، یاد گرفتیم که «من» شخص خود را جای دیگران بگذاریم و بر اساس آن، تصمیمات مان را محاسبه کنیم. هر فرد اگر قادر باشد برای رسیدن به یک هدف، به دیگری کمک کند و دیگری هم با عمل خویش در ایجاد سود و یا نزدیک شدن به هدف، کمک نماید به معنای واقعی کلمه یک کار اخلاقی انجام داده اند. بشر معاصر می تواند نه تنها از نگاه فردِ دیگر، دنیا را ببیند بلکه بر اساس قابل دسترس بودن فرهنگ های مختلف و زندگی های مختلف، قادر هستند خود را به جای انواع متفاوتی از افراد بگذارد که همرنگ و هم مذهب و هم وطن و هم قبیله شان نیستند. بشر به خاطر پیچیده تر شدن و تنوع همکاری ها در یک بازار بین المللی، ضرورتاً راه دیگری ندارد جز اینکه مدام اخلاقی تر شود. http://telegram.me/ehsasekhooob/

💢 هیچ‌کس رابطه‌ای را با هدف پایان دادن به آن شروع نمی‌کند. اما گاهی اوقات روابط به جایی می‌رسد که متوجه می‌شویم احتمالا هیچوقت درست نمی‌شود. ترک کردن فردی که دوستش دارید کار ساده‌ای نیست و حتی فکر کردن به پایان دادن به تمام خاطرات و عادات زندگی دونفره بسیار دشوار است. مهم نیست که رابطه چقدر بد پیش می‌رود، هر پایانی حاوی اندوه و درد است و این کاملا طبیعی است. 🌊 اما یکجایی بلاخره باید انتخاب کنیم. بین اندوه طرد شدن و اندوه ترک کردن باید یکی را انتخاب کنیم. 🍂 اندوه ترک کردن دردناک است اما به مرور کمرنگ‌تر می‌شود و وقتی به افق نگاه می‌کنیم آسمان در افق روشن‌تر است. 🍂اما اندوه ماندن در رابطه ای که آسیبزا است هرچه می‌گذرد بدتر و شدیدتر خواهد شد. این دردی است که وقتی به افق نگاه می‌کنیم پایان نیافته است و آسمانی تیره و تاریک پیش روی خود خواهیم دید. ✴️ روابط آسیب زا ممکن است چنین علائمی داشته باشند: 🔸وقتی آسیب دیده یا بیمار هستید پیدایش نیست 🔹از مسئولیت پذیرفتن و متعهد شدن به رابطه فرار می‌کند 🔸برای ارزش‌ها و فرهنگ شما احترامی قائل نیست 🔹حوصله گفتگو و صحبت در مورد مسائلی که برای شما مهم است ندارد 🔸مدام توهین و پرخاشگری می کند 🔹حتی کوچکترین اشتباهات شما آزارش می‌دهد 🔸با دروغ‌های بی‌پایان اعتماد بین شما از بین رفته است 🔹با اینکه بارها از مسائلی که شما را ناراحت می‌کند با او صحبت کرده‌اید اما اهمیتی نمی دهد 🔸منافع او با منافع شما در تضاد است 🔹برای شما وقت نمی‌گذارد و به نظر می‌رسد شما بیشتر از او به رابطه علاقمند هستید 🔸و مهمتر از همه، او دیگر برای این رابطه تلاشی نمی‌کند. 🌱اگر چند مورد از این ویژگی‌ها را در رابطه خود دارید، باید کلاه خود را قاضی کنید و ببینید آیا دارید خودتان را گول می‌زنید؟ درست است که پایان دادن به روابط سخت است، اما بالغ شدن می‌طلبد تحمل کارهای سخت را داشته باشیم. http://telegram.me/ehsasekhooob/

🌾 «صلح عامل ضروری برای دموکراسی، برای تمدن، و برای هر گونه پیشرفتی است که درآن روند تدریجی و آرام تغیر خوی حیوان وحشی در انسان را امکان‌‌پذیر می‌سازد.» «جنگ نه با جنگ خاتمه می‌یابد و نه با ایجاد شور و شوق برای جنگ علیه دیگران. جنگ تنها زمانی پایان خواهد یافت که مردم از رعب و وحشت آن آگاه شوند و با عقل سلیم در برابر زودباوری و جنون تب جنگ بایستند.» برای بازگشت به صلح، ما باید «خود را از قید این اعتقاد که دشمن وحشی است، رها کنیم.» @Farzaneh_3dr برتراند راسل

🌾 من جام جمم .. ولی چو بشکستم.. هیچ @Farzaneh_3dr خیام

*برای ایجاد یک رابطه خوب و مطلوب چهار کلید وجود دارد* ارتباط هدفدار: در این ارتباط باید یک درک متقابل به وجود آید. درک درست: در این مرحله ما تفاوت های یکدیگر را شناخته و به آن ها احترام می گذاریم. خودداری از قضاوت های عجولانه: باید که نسبت به هم و دیگران قضاوت های منفی و غیر معقول نداشته باشیم. مسؤولیت پذیری: دو طرف می پذیرند که مشکلات زندگی به هر دو نفرشان مربوط است، پس گذشت و صبوری نیاز دارد. http://telegram.me/ehsasekhooob/

ادرس مظب☝️✅

🍁🍃درمان انواع افسردگی 🍁🍃اضطراب ، وسواس ، انواع فوبی ، 🍁🍃شکست های عشقی / عاطفی 🌿🔴با روش CBT و اسکیماتراپی🔴🌿 ============================== ❤️مشاوره پیش از ازدواج ( با انجام تست های استاندارد و کاملا تخصصی ) 💖زوج درمانی( درمان مشکلات ارتباطی ، عاطفی و جنسی زوجین ) 🏵انجام انواع تست های هوش و شخصیت برای بزرگسالان و کودکان 👇👇👇👇👇 ادرس مطب " تهران - خیابان میرداماد - نرسیده به شریعتی -دست چپ- نبش خیابان رودبار- پلاک 7 - زنگ 3 -بالای داروخانه- طبقه دوم @OHADIpsychologist