میخواهم زنده بمانم
Ir al canal en Telegram
روزمرگیهای یک جنگجوی تنها و مغلوب. 🦋🍂🪷🪴🐋🥑🪐🌙🌧🌂🌊🪶🎧📚 http://t.me/BluChtBot?start=63a7aa03badbaa8c8d41
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
604
Suscriptores
-224 horas
+87 días
+3630 días
Archivo de publicaciones
Repost from Life lens library
ما دوام آورديم،
عجيب دوام آورديم. اما فرق بود ميان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدم هاى ديگر. آنان براى رشد و رفاه مىجنگیدند و ما براى بقا،
تمام مردم جهان زندگی مىكردند و ما، ما فقط داشتيم زنده مىمانديم…
عباس معروفی
مشکل من اینه که وقتی میخوام حرف بزنم سعی میکنم همهی جزئیات رو بگم. و وقتی هم سعی میکنم کلیات اصلی رو بیان کنم، با هجومِ جزئیات به ذهنم، رشتهی کلمات از دستم خارج میشه و در نتیجه یا هیچی نمیگم، یا به سختی، در حد چند کلمه، میتونم به زبون بیارم.
Repost from N/a
به قول بهرام نورایی:
تو منو بخاطر تفاوتم درک کن
جای اینکه منو واسه شباهتم بخوای.
دوستِ تازهای امشب قدم به چشم گذاشتن و به اینجا پیوستن، که فکر میکنم عکاس باشن.
عمیقا ذوق کردم! و از اون طرف استرس گرفتم بابت عکسهایی که به اشتراک میذارم.🙊
درود به بارون، درود به بوی آسفالت خیس، درود به قطرههای خیسی که روی سر و صورتت میچکه.
سه شنبه:
حتی نمیتوانی تصمیم بگیری که بروی قدم بزنی؛ مطمئن نیستی که این کارت فرار است یا علاجی برای تازه شدن و رهایی از قفسی که تمام روز خودت را در آن زندانی کرده بودی...
سیلویا پلات؛ خاطرات روزانه
وقتهایی که گریان و بغضآلودم و هوا بارونی و طوفانی میشه، حس میکنم خدا محکم بغلم کرده.
Repost from ستارهای که بلعیده شد.
من از امیدواری نمیترسم. من از امید داشتن و ناامید شدن به بدترین شکل ممکن میترسم.
عوض همه حال بدیهای امروز، مانلی رو دیدم و بهم گفت: خانم میشه کلاس ششم شما بیاید باز معلممون بشید؟!
پامو که گذاشتم تو خیابون، نفهمیدم کجا دارم میرم. فقط رفتم. رفتم و به فکرهای توی سرم گفتم: تمومش کنی و بعد بشه چی؟! نشد هم نشد دیگه!
بازم صبر کن، یه کم دیگه صبر کن، بالاخره یه دری به بیرون پیدا میشه. درسته تا حالا نشده ولی تو بازم دووم بیار.
از سالن اومدم بیرون، دیدم همکارم که چند دقیقه پیش باهاش حرف میزدم داره گریه میکنه. رفتم براش آب آوردم، باهاش حرف زدم، بغلش کردم و گفتم امیدت به خدا باشه. وقتی رفت، رفتم یه لیوان آب برا خودم ریختم و بغضمو باهاش قورت دادم و ناامید از اداره زدم بیرون. چقدر تو محکمی دختر! چقدر تو قشنگی!
تو افسانهها یه سرزمینی هست که روباهها ادارهاش میکنن. تو این سرزمین درس اولی که همه باید یادش بگیرن اخلاقه. متوجه منظورم میشی؟
از آدمهایی که مستقیم بهت حرفشون رو نمیگن و تو عمل انجام شده قرارت میدن متنفرم.
وقت و توجهات رو به جای آدمها و چیزهای از دست رفته، صرف چیزهایی که داری و آدمهایی که برات موندن بکن. زندگی اونقدرهام طولانی نیست.
