میخواهم زنده بمانم
前往频道在 Telegram
روزمرگیهای یک جنگجوی تنها و مغلوب. 🦋🍂🪷🪴🐋🥑🪐🌙🌧🌂🌊🪶🎧📚 http://t.me/BluChtBot?start=63a7aa03badbaa8c8d41
显示更多未指定国家未指定类别
604
订阅者
-224 小时
+87 天
+3630 天
帖子存档
Repost from Life lens library
ما دوام آورديم،
عجيب دوام آورديم. اما فرق بود ميان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدم هاى ديگر. آنان براى رشد و رفاه مىجنگیدند و ما براى بقا،
تمام مردم جهان زندگی مىكردند و ما، ما فقط داشتيم زنده مىمانديم…
عباس معروفی
مشکل من اینه که وقتی میخوام حرف بزنم سعی میکنم همهی جزئیات رو بگم. و وقتی هم سعی میکنم کلیات اصلی رو بیان کنم، با هجومِ جزئیات به ذهنم، رشتهی کلمات از دستم خارج میشه و در نتیجه یا هیچی نمیگم، یا به سختی، در حد چند کلمه، میتونم به زبون بیارم.
Repost from N/a
به قول بهرام نورایی:
تو منو بخاطر تفاوتم درک کن
جای اینکه منو واسه شباهتم بخوای.
دوستِ تازهای امشب قدم به چشم گذاشتن و به اینجا پیوستن، که فکر میکنم عکاس باشن.
عمیقا ذوق کردم! و از اون طرف استرس گرفتم بابت عکسهایی که به اشتراک میذارم.🙊
درود به بارون، درود به بوی آسفالت خیس، درود به قطرههای خیسی که روی سر و صورتت میچکه.
سه شنبه:
حتی نمیتوانی تصمیم بگیری که بروی قدم بزنی؛ مطمئن نیستی که این کارت فرار است یا علاجی برای تازه شدن و رهایی از قفسی که تمام روز خودت را در آن زندانی کرده بودی...
سیلویا پلات؛ خاطرات روزانه
وقتهایی که گریان و بغضآلودم و هوا بارونی و طوفانی میشه، حس میکنم خدا محکم بغلم کرده.
Repost from ستارهای که بلعیده شد.
من از امیدواری نمیترسم. من از امید داشتن و ناامید شدن به بدترین شکل ممکن میترسم.
عوض همه حال بدیهای امروز، مانلی رو دیدم و بهم گفت: خانم میشه کلاس ششم شما بیاید باز معلممون بشید؟!
پامو که گذاشتم تو خیابون، نفهمیدم کجا دارم میرم. فقط رفتم. رفتم و به فکرهای توی سرم گفتم: تمومش کنی و بعد بشه چی؟! نشد هم نشد دیگه!
بازم صبر کن، یه کم دیگه صبر کن، بالاخره یه دری به بیرون پیدا میشه. درسته تا حالا نشده ولی تو بازم دووم بیار.
از سالن اومدم بیرون، دیدم همکارم که چند دقیقه پیش باهاش حرف میزدم داره گریه میکنه. رفتم براش آب آوردم، باهاش حرف زدم، بغلش کردم و گفتم امیدت به خدا باشه. وقتی رفت، رفتم یه لیوان آب برا خودم ریختم و بغضمو باهاش قورت دادم و ناامید از اداره زدم بیرون. چقدر تو محکمی دختر! چقدر تو قشنگی!
تو افسانهها یه سرزمینی هست که روباهها ادارهاش میکنن. تو این سرزمین درس اولی که همه باید یادش بگیرن اخلاقه. متوجه منظورم میشی؟
از آدمهایی که مستقیم بهت حرفشون رو نمیگن و تو عمل انجام شده قرارت میدن متنفرم.
وقت و توجهات رو به جای آدمها و چیزهای از دست رفته، صرف چیزهایی که داری و آدمهایی که برات موندن بکن. زندگی اونقدرهام طولانی نیست.
