『آوای دریا』

نوشته بود: "حتی بهشت، مرگ میخواد" هیچی بدونِ از دست دادنِ چیزی بدست نمیاد.

و من فرو رفتم در چیزی که نامش را نمیدانستم، اما از زخم عمیق‌ تر بود و از مرگ اندکی خفیف‌ تر.

حالت خوبه ولی رندوم یاد یه چیزی میوفتی و انگار خنجر زدن تو قلبت.

یه جا یه تعریف قشنگی از اشک خوندم که می‌گفت: "و اشک تاوانی است که چشم‌ها، باید بابت درست ندیدن بپردازند."

ماهی به آب زنده ست و آدمی به عشق؛ و من به بوسه‌ای از تو. ماهی اگر از آب بیرون بیفتد، تازه می‌فهمد که تمامِ جهانش همان آب بوده. تو همان آبی هستی که ماهیِ من به آن زنده می‌ماند.

آدما بهت میگن دلتنگت می‌شن و تو طول روز بهت پیام نمیدن!

تو را این‌گونه می‌خواهم که ماهی آب دریا را، چنان آتش که هیزم را، زمستان سوز سرما را.

کسی که تورو بخواد بخاطرت جنگ به پا می‌کنه و کسی که تورو نخواد باهات می‌جنگه.

وقتی همه مرا بابت سکوت طولانی‌ام سرزنش کردند و رفتند، تو کنارم ماندی و گفتی: «یادت باشد که همیشه برای شنیدن حرف‌های تو آماده‌ام.»

«یلدا سیدی»

من یه "شاید مزاحمم" درونم دارم که گند زده به تمام روابطم.

به خاطر مردم تغییر نکن، این جماعت هر روز تو را جور دیگری می‌خواهند.

آدمیزاد بنده‌‌ی عادته؛ به هر چیزی عادت میکنه، همه چیز واسش عادی میشه، زمان میبره، یهو به خودت میای میبینی ماجرایی که قبلا گلوت رو فشار میداده الان فقط یه تصویر محو ازش داری بدون جزئیات.

نجات دهنده واقعی و اونایی که هرجور بودی دوست داشتن پدر مادرت بودن. بقیه آدم‌ها فقط می‌خوان تو رو شکلی که دوست دارن دربیارن.

‏تو نمی‌دونی یه ادم تا چه حد اسیب دیده و زخم خورده است تا موقعی که سعی میکنی دوسش داشته باشی.

هر وقت که ناراحت شدی به یاد بیار که منو داری باشه؟ شاید کافی نباشم ولی همیشه کنارت میمونم🩵